LOGINเขารอคำตอบจากคนตัวเล็กนานมากๆ ไม่ต้องบอก เขาก็พอจะเดาออกว่าเธอไม่อยากเสวนากับเขา นี่เขาไม่ใช้คนสำคัญสำหรับลูกหมีแล้วสิน่ะ.... สุดท้ายเพราะรำคาญและไม่ชอบให้ใครมาจ้องแบบนี้ คนตัวเล็กจึงตัดสินใจตอบคำถามของเขาคนนั้นไป เพื่อให้มันจบๆ “สบายดีค่ะ.....” นี่คือคำตอบสั้นๆจากเธอ หึ... ดูสิครับน้องตอบผม.... กวนมากแค่ไหน ผมถามว่าเป็นยังไงบ้าง แล้วดูที่เธอตอบ...สบายดีงั้นเหรอ... คนสบายดีที่ไหนเขามานอนโรงพยาบาลกัน “หิวอะไรไหม อยากกินอะไรหรือเปล่า เดี่ยวพี่ไปซื้อมาให้” “ไม่ต้องค่ะ..... ฉันอิ่มแล้ว ถ้าจะให้ดีช่วยออกไปได้ไหม อยากพักผ่อนค่ะ” พูดจบเธอเลือกที่จะหันหลังให้เขาทำทีว่าจะนอน ฉันงั้นเหรอ.... สรรพนามที่คนตัวเล็กแทนตัวเองทำเอาคนตัวสูงสตั๊นขึ้นมา เพราะเธอไม่เคยแทนตัวเองว่าฉันกับเขาเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแทนตัวเองแบบนี้....มันบ่งบอกได้เลยว่าเธอไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว.... เธอเปลี่ยนไปแล้ว แต่เขากลับไม่ชอบใจกับสิ่งที่เธอแสดงออกมา ทั้งคำพูดคำจา การกระทำ มันขัดใจเขาเหลือเกินและเขาต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง เขาไม่ชอบกับสิ่งที่เธอทำ “ลูกหมี... พี่รู้ว่าเรายังไม่นอน... ตื่นมาค
“เออ... ยัยลูกหมี ฉันมีเรื่องจะบอกด้วย ตอนแกยังไม่ฟื้นน่ะ รู้ไหมทุกคนเป็นห่วงแกมากเลย…. แม้แต่พี่กันต์ เขาอาสาเฝ้าแกเลยน่ะ ตอนแรกฉันก็ตกใจ แต่ก็อยากรู้ว่าเขาจะทำยังไง...” “นี่!!.... อย่าบอกน่ะว่าแกปล่อยให้เขาเฝ้าฉัน” “ก็เออน่ะสิ.... เขาขอ” “เฮ้อ....ยัยดาวน่ะยัยดาว” “ตอนแรกฉันก็ค้านน่ะเว้ย.... แต่เขาขอ ดูเหมือนเขาจะซึมๆไปเลยเขาคงอยากเฝ้าแกมาก ขนาดให้คนในครอบครัวแกกลับไป แล้วยอมเฝ้าคนเดียว ฉันก็เลยยอม จะว่าไปฉันไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้เลย เขาดูเป็นห่วงแกจริงๆ แกไม่ได้ดูหน้าพี่เขาเหรอ…โทรมมาก “เรื่องของเขาไหม....” “จ๊า... เรื่องของเขาแหล่ะ....” ทางด้านของลูกหมีจะให้เธอดีใจงั้นเหรอที่เขาอาสาเฝ้า หึ... เธอไม่ได้ขอ และไม่ต้องการให้เขาทำแบบนั้นส่ะหน่อย จะอยากดูแลอะไรตอนนี้ แต่ก็ช่างเถอะ! เขาจะทำอะไร ยังไงมันไม่เกี่ยวกับเธอเลย เราไม่ได้เป็นอะไรกัน และที่สำคัญเขาไม่ได้ต้องการเธอด้วยซ้ำ ที่ทำก็คงจะรู้สึกผิดล่ะมั้งหรือไม่ก็สงสารเหมือนที่ผ่านมา ผู้ชายใจร้ายแบบเขามันยังมีความจริงจังจริงใจอยู่อีกหรอ ถ้าให้เธอตอบ คงตอบว่าไม่..... เขาไม่เคยมีมันกับเธอเลย ก็อ
ทางด้านลูกหมีหลังจากที่ทุกคนออกไปจากห้อง เธอปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด พร้อมกับเสียงสะอื้นเบาๆ ที่บ่งบอกให้รู้ว่าเธอเจ็บปวดขนาดไหน เธอไม่ได้เจ็บปวดที่ร่างกาย หากแต่มันเจ็บปวดข้างใน ซึ่งบาดแผลนี้ทุกคนที่เธอรักและไว้ใจเป็นคนที่สร้างมันขึ้นมา และเธอไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนที่เธอจะลืมมันได้ หรือมันอาจจะไม่มีวันนั้นเลยก็ได้... บาดแผลข้างในมันรักษายาก เพราะมันมีเรื่องของความรู้สึก ความเชื่อใจ ความไว้ใจ และความผิดหวังปะปนอยู่..... อย่างเช่นที่เธอเจอในตอนนี้ เธอค่อนข้างเจ็บปวดมากเหลือเกิน เพราะเธอถูกคนที่ตัวเองรักและไว้ใจมาทั้งชีวิตหักหลัง เจ็บปวดที่เห็นทุกคนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ็บปวดที่พวกเขาเพิ่งจะมาแสดงความห่วงในเวลาที่สายไป เจ็บปวดที่พวกเขาทำเหมือนว่าเธอเป็นสิ่งของไม่มีหัวใจ อยากทำอะไรกับเธอก็ได้โดยที่ไม่คิดถึงความรู้สึกเธอเลย พอทุกคนออกไปจากห้องจนหมด เหลือเพียงเธอคนเดียวที่กำลังมองออกไปที่หน้าต่าง ความรู้สึกนี้มันช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน เธอไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้ แต่ถ้าต้องมานั่งอึดอัดใจกับพวกเขาเหล่านั้น เธอขอเลือกอยู่คนเดียวดีกว่า อย่า
“นะ.. น้ำ...” อยู่ๆ คนบนเตียงก็เปล่งเสียงแหบแห้งขึ้นมา พลอยทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องทั้งตกใจทั้งดีใจ จนเก็บน้ำตาไว้ไม่อยู่ มันคืออาการยิ้มทั้งน้ำตา และน้ำตาที่ไหลออกมาล้วนเกิดจากความดีใจที่ได้เห็นเธอตื่นขึ้นมาหลังจากที่เฝ้ารอมาหลายวัน “ลูกตื่นแล้ว...” คนเป็นแม่รีบพุ่งมาหาลูกสาวด้วยความดีใจ พร้อมทั้งเดินไปริมน้ำใส่แก้วเพื่อป้อนให้ลูกสาวอย่างไว “อ่ะลูก.. น้ำ ค่อยๆดื่มน่ะ” หลังจากนั้นคุณหมอจึงเข้ามาตรวจอาการเบื้องต้นของเธอ พบว่าทุกอย่างปกติ หัวใจดวงใหม่เข้ากับเธอได้ดีมากๆ เพราะเธอไม่มีอาการอะไรเลย นอกจากหัวใจเข้ากับเธอแล้ว ร่างกายของเธอยังแข็งแรงอีกด้วย อาจเพราะเธอได้พักหลายวัน ทำให้ร่างกายฟื้นฟูได้เร็ว คุณหมอลงความเห็นว่าให้เธอพักดูอาการที่โรงพยาบาลอีกสองวัน ถ้าทุกอย่างปกติ เธอสามารถกลับบ้านได้เลย @part ลูกหมี หลังจากที่ฉันฟื้นขึ้นมาฉันต้องมาตกใจกับจำนวนคนที่อยู่ในห้องตัวเอง ไม่รู้พวกเขาจะมากันทำไหมเยอะแยะ ฉันแค่รู้สึกอึดอัด อยากอยู่คนเดียวแบบสบายๆ ไม่ต้องมีใครมามอง มาจ้องแบบนี้ เชื่อไหมค่ะ.... ว่าคนๆนั้นก็อยู่ด้วยเหมือนกัน คนที่ฉันไม่คิดว่าจะอยู่ เข
วันเวลาผ่านไปร่วมสัปดาห์ที่คนตัวเล็กยังไม่มีท่าทีว่าจะฟื้น ใจคนเป็นพ่อแม่เป็นแม่เหมือนจะขาด ที่ลูกสาวคนเดียวไม่ยอมตื่น จากอาการของเธอคุณหมอที่ดูแลรักษาบอกเพียงแค่ว่าทุกอย่างเป็นปกติ ร่างกายของเธอปกติแล้ว อุณหภูมิร่างกาย ความดันหรือแม้กระทั่งชีพจรต่างๆ คุณหมอได้ตรวจอย่างละเอียดแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง เหลือเพียงแค่ให้คนไข้ฟื้นเท่านั้นเอง แต่เหมือนว่าคนไข้ยังไม่อยากตื่นขึ้นมาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง จนทำให้ทุกคนกังวลโดยเฉพาะพ่อกับแม่ที่เอาแต่โทษตัวเองซ้ำๆว่าเพราะตัวเองลูกสาวคนเดียวถึงไม่อยากฟื้นขึ้นมา ตอนนี้เหมือนทั้งสองคนจะอยู่ในสภาวะตรอมใจอย่างเห็นได้ชัด ท่านทานข้าวน้อย นอนไม่หลับ เพราะเสียใจที่เป็นสาเหตุให้ลูกสาวเป็นแบบนี้..... แต่ท่านก็เข้าใจ เพราะทุกอย่างมาจากการกระทำของพวกท่านเอง ที่ทำอะไรโดยไม่คิดไตร่ตรองให้ดี ไม่คิดถึงความรู้สึกของลูกสาวเพียงคนเดียวเลย “ตื่นขึ้นมาได้แล้วน่ะลูก ใจแม่จะขาดอยู่แล้วรู้ไหม หนูจะโกรธ แม่เข้าใจ แต่ตื่นขึ้นมาเถอะน่ะคนดี.... ตื่นขึ้นมาให้แม่ได้ชดใช้กับสิ่งที่แม่และทุกคนทำกับหนูน่ะลูก ตอนนี้แม่ได้รับผลของการกระทำแล้ว หนูอย่าลง
ทางด้านของกันต์เขาอาสาเฝ้าคนตัวเล็กและเสนอให้ทุกคนกลับไปพักไปอาบน้ำ ตอนแรกทุกคนก็ค้านเพราะอยากดูแลลูกหมี.... โดยเฉพาะเพื่อนของเธอยืนกรานจะดูแลเธอให้ได้ แต่เพราะเขาขอร้อง เขาอยากดูแลเธอสักครั้ง ทำให้เพื่อนเธอยอมกลับไปแต่โดยดี แต่ก่อนกลับเธอได้พูดประโยคหนึ่งที่ทำให้เขาแอบรู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย “พี่ไม่คิดว่ามันสายไปเหรอค่ะ... กับความรู้สึกของเด็กคนหนึ่งที่ถูกย้ำยี.... พี่คิดว่าลูกหมีจะกล้ารักผู้ชายแบบพี่อยู่อีกเหรอ” นั้นสิจะมีผู้หญิงคนไหนกล้าที่จะรักผู้ชายที่ทำร้ายจิตใจตัวเองขนาดนั้น เธอคงจะเกลียดพี่ไปแล้วใช่ไหมลูกหมี...เขาได้แต่มองคนตัวเล็กบนเตียง ในใจก็ขอให้เธอไม่โกรธไม่เกลียดตัวเอง “ไม่เกลียดพี่ได้ไหม”.......สุดท้ายเขาก็เดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงของเธอ พร้อมทั้งจับมือเธอขึ้นมากุมไว้ในมือใหญ่ของตัวเอง “พี่ขอโทษ อย่าเกลียดพี่เลยนะ” เขาอาจจะเห็นแกตัว แต่เขารับไม่ได้จริงๆ ถ้าเธอจะเกลียดเขา.... แค่คิด ใจมันก็หน่วงแล้ว เขาจะทำยังไงดี เมื่อก่อนเธอเคยรักเขา ชอบเขา พูดได้เลยว่าเขาคือโลกทั้งใบของเธอ เธอคอยเอาอกเอาใจเสมอ ถึงเขาจะรำคาญมากแค่ไหนก็ไม่เคยแสดงมั







