All Chapters of ฮูหยินเอก: Chapter 31 - Chapter 40

“เจ้าเข้ามาทำอะไรที่นี่”นางเห็นดวงตาคมดุดันนั่นจ้องมองมายังนาง มืดมิดไม่เห็นแม้กระทั่งก้นบึ้งของหุบเหว ใบหน้าเขาเรียบเฉยเสียจนนางคาดเดาความรู้สึกไม่ได้ด้วยซ้ำถึงกระนั้นอวิ๋นถิงกลับกระตุกริมฝีปาก“ข้าทำขนมให้อี้เอ๋อร์ จึงนำมาฝากท่าน”จ้าวเฟิงเยี่ยนฟังคำนั้นตากระตุก หากเป็นเมื่อก่อนเขาก็มิใคร่คิดสงสัย ทว่าในเวลานี้นางที่เปลี่ยนไปถึงขนาดนี้ รวมไปถึงเหตุการณ์ที่ชวนสงสัยก่อนหน้านี้จะมิทำให้เขานึกระแวงได้อย่างไรแม่ทัพบูรพามองนางด้วยแววตาอึมครึ้ม“ขอบใจเจ้า”อวิ๋นถิงหลบดวงตาคู่นั้นที่มองมาอย่างคาดคั้น“ข้าขอตัวกลับก่อน”“ถิงถิง...”เสียงทุ้มเรียกนางอ่อนโยน ทำให้คนที่กำลังจะหมุนตัวจากไปหยุดฝีเท้าลง แต่ถึงเป็นดังนั้นก็มิได้หันมามองหน้าเขา“ท่านโหวมีเรื่องอันใดหรือไม่เจ้าคะ”เมื่อเห็นนางไม่ยอมหันมาสนทนา ร่างกำยำจึงเป็นฝ่ายเดินอ้อมไปหยุดตรงหน้านาง“เจ้าโกรธแค้นข้ามากหรือไม่”อวิ๋นถิงกลืนน้ำลายลำตัวสั่นเทิ้ม ไม่กล้าแม้กระทั่งจะช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าเขาตอนนี้ ดวงตากลมโตที่สั่นระริกถึงได้จับจ้องอยู่บนแผงอกกว้างที่ห่างจากนางเพียงไม่กี่ก้าว“เรื่องใดกันเจ้าคะ”นางตอบเสียงสั่น“หนังสือหย่าที่ข้ามอบ

โครม!!“ท...ท่านแม่ ท่านแม่ช่วยข้าด้วย พี่เยี่ยนทำร้ายข้า”“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเยี่ยนเอ๋อร์”ฮูหยินผู้เฒ่าประคองร่างของมู่ลี่เจินที่ใบหน้าบวมเป่ง ริมฝีปากข้างหนึ่งมีรอยคราบเลือดแห้งกรัง“ถามสะใภ้ของท่านเถิดว่าทำอันใดอี้เอ๋อร์”จ้าวเฟิงเยี่ยนว่าเสียงต่ำ ดวงตาแข็งกร้าวคล้ายพญาปีศาจไปทุกทีแค่เพียงคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ใจของเขาก็หนักอึ้ง เขาไม่กล้าจินตนาการเลยว่าหากเขากลับมาที่จวนช้ากว่านี้หรือไม่ได้ยินเสียงดังโวยวายที่ริมสระน้ำ ป่านนี้บุตรชายเขาจะเป็นอย่างไร!มู่ลี่เจินโคลงศีรษะไปมา“ท่านแม่ พี่เยี่ยนกำลังเข้าใจผิด อวิ๋นถิงผู้นั้นต่างหากที่ใส่ร้ายข้า”“เจ้ายังกล้าใส่ร้ายผู้อื่นอีกหรือ!”ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธอย่างถึงที่สุดนั่นแม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็ยังแอบหวั่นใจ ประโยคที่เตรียมจะโต้เถียงแทนหลานสาวกลืนหายไปในลำคอ บุตรชายในยามนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!“เยี่ยนเอ๋อร์...” ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกตะกุกตะกัก หากแต่บุตรชายกลับมองด้วยแววตาดุดัน“ลูกแต่งสตรีผู้นี้เข้ามา เพราะเห็นแก่ท่านแม่ที่ต้องการคนปรนนิบัติ...ที่ผ่านมาข้าล้วนปิดหูปิดตาเสียข้างหนึ่งเพราะยังเห็นแก่ท่านแม่ แต่ครั้งนี้ถึงกับมีเจตน

เสียงโห่ร้องกึกก้องที่ดังอยู่ภายนอกมิอาจทำให้เรือนร่างกำยำในชุดเกราะเหล็กแข็งนั่นเปลี่ยนอิริยาบถสักนิด ใบหน้าคมเต็มไปด้วยคราบฝุ่นไคล ดวงตามังกรจับจ้องไปยังดาบแวววาวที่ตั้งอยู่อย่างใจเย็นฉีเหอก้าวเข้ามาหาผู้บังคับบัญชากองทัพด้วยสีหน้าร้อนรน“ท่านแม่ทัพ พวกมันอยู่ห่างจากเราไปไม่กี่ร้อยลี้แล้วขอรับ”จ้าวเฟิงเยี่ยนกำมือแน่น เอ่ยถามเสียงต่ำ“ม้าเร็วกลับมาแล้วหรือไม่”“ท่านแม่ทัพ?” ฉีเหอถอนหายใจ เป็นเพราะสตรีผู้นั้นที่ทำให้แม่ทัพบูรพาไม่มีจิตใจจดจ่ออยู่กับกองทัพตรงหน้าเอาเสียเลย!“ยามนี้ม้าเร็วควรจะกลับมาได้แล้ว” ดวงตาทะมึนมองตรงไปเบื้องหน้า “หากม้าเร็วยังมิกลับมา ข้าจะมิเดินทัพไปไหนทั้งนั้น”ได้ยินเช่นนั้นแล้วฉีเหอก็อยากจะเอาศีรษะโขกลงกับพื้นแรงๆ ดูเหมือนว่าหากม้าเร็วมิกลับมาโดยเร็ว ข้าศึกจะเป็นฝ่ายบุกกองทัพนี่เสียก่อนแล้วกระมัง!จ้าวเฟิงเยี่ยนหลุบตาต่ำลง ในใจรู้สึกยุ่งเหยิง ทั้งที่เขารีบเดินทางออกจากเมืองหลวงมา ทว่าจิตใจกลับนึกเป็นห่วงคนเบื้องหลังจนไม่มีสมาธิจะสั่งการใดๆหากฮ่องเต้รู้เข้าว่าเขาทำตัวเช่นนี้ คงมิพ้นต้องโทษอาญา!ในที่สุดเสียงของฉีเหอก็ทำให้หัวใจเขากระตุก“มาแล้วขอรับ!” ว่า

“ข้าจะให้ท่านหนีไป แล้วอย่าเข้ามาในเมืองหลวงนี่อีก”หวงจื่อเซียงได้ยินประโยคนั่นแล้วก็ยิ่งหัวเราะเข้าไปใหญ่ เป่ยเว่ยโหวแห่งแคว้นหมิงหลันแท้จริงแล้วโง่เขลาหรือไม่!“หากท่านมิฆ่าข้าให้สิ้น วันหลังข้าก็จะกลับเข้ามาเล่นงานพวกท่านอีก”นึกไม่ถึงว่าวาจาข่มขู่นั่นหาทำให้จ้าวเฟิงเยี่ยนโกรธ ทว่าเขาเพียงหัวเราะในลำคอแล้วกดคมดาบลงบนต้นคออีกฝ่ายจนเผยให้เห็นโลหิตสีแดงฉาน“ฝีมือเท่านี้คิดจะกระทำการใหญ่ คนของท่านก็เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา คิดตื้นไปหรือไม่”น้ำเสียงดูแคลนนั่นทำให้หวงจื่อเซียงจ้องมองอีกฝ่ายอย่างอาฆาต ลืมแม้กระทั่งลำคอที่ถูกกระบี่เขาเฉือดเฉือนไปทีละน้อยอันที่จริงเขาก็มองเห็นความลำบากตั้งแต่คนเหล่านั้นมาตามหาตัวเขาแล้ว เดิมทีเขายังลังเลเพราะหนทางแห่งชัยชนะช่างน้อยนัก แต่เป็นเพราะวันที่เขามานำตัวอวิ๋นถิงจากไป วันนั้นเขาถึงได้ฮึกเหิม คิดแต่เพียงว่าหากเขาใช้แผนสกปรกเล่นงานคนพวกนี้ได้จริงๆ วันนั้นเขาจะได้อวิ๋นถิงกลับมาความคั่งแค้นของเหล่าคนแคว้นซูที่สูญเสียครอบครัวและความเป็นอิสระของแผ่นดิน รวมไปถึงคำยกยอปอปั้นว่าเขาเป็นถึงองค์รัชทายาทผู้เก่งกาจ เป็นเช่นนั้นแล้วก็ทำให้เขาหลงระเริงจนวางแผนโจม

ในจวนแม่ทัพบูรพาวุ่นวายกันไปหมด ห้องโถงใหญ่ปรากฏร่างฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งด้วยใบหน้าอึมครึม องค์หญิงผิงหยาง เหมยกั๋วและอวิ๋นเทียนอี้ที่รอการกลับมาของจ้าวเฟิงเยี่ยนและอวิ๋นถิงข่าวที่นางหายตัวไปทำให้ผู้คนล้วนใจคอไม่ดีนัก มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่นั่งสาปแช่งนินทาอยู่ในใจขณะที่ภายในจวนเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าหนักๆ คู่หนึ่งก็ตรงเข้ามาภายในจวนพร้อมกับเสียงบ่าวใช้ที่ร้องออกมาด้วยความดีใจแต่ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าสะบัดหน้าพรืด“ท่านโหวกลับมาแล้วเจ้าค่ะ! แม่นางอวิ๋นก็มาด้วย!”ทันทีที่ร่างของจ้าวเฟิงเยี่ยนปรากฏสู่สายตา อวิ๋นเทียนอี้รีบกระโดดลงจากตักเหมยกั๋วแล้ววิ่งเข้าไปหาทันที“ท่านแม่เป็นอะไรไปหรือขอรับ”เหมยกั๋วเองก็ใบหน้าแตกตื่น เห็นอวิ๋นถิงซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของจ้าวเฟิงเยี่ยนอย่างไม่สงวนกิริยานั่นแล้วก็ทำท่าจะเข้าไปช่วยประคองร่างอีกฝ่าย หากแต่แม่ทัพบูรพากลับเบี่ยงตัวหลบ ไม่ยอมให้อีกฝ่ายแตะต้อง แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็มองอย่างไม่พอใจจ้าวเฟิงเยี่ยนก้มลงมองบุตรชายที่ส่งสายตาแป๋วแหวว มองมารดาอย่างน่าสงสารนั่น จากนั้นเขาตอบบุตรชายดวงตาอ่อนโยน“แม่เจ้ามิสบาย คืนนี้เจ้านอนกับเหมยกั๋วไปก่อนนะ”เหม