All Chapters of ฮูหยินเอก: Chapter 11 - Chapter 20

“พี่เยี่ยนกลับมาแล้ว” มู่ลี่เจินยืนชะเง้ออยู่หน้าประตูพลางตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจประตูนอกจวนแม่ทัพบูรพามีผู้คนออกมาต้อนรับมากมาย ฮูหยินผู้เฒ่า อนุภรรยาทั้งสองและสาวใช้ที่ต่างยืนรอด้วยความเบิกบานใจ เป็นเวลาห้าปีมาแล้วที่ไม่ได้พบกับจ้าวเฟิงเยี่ยน!ชายหนุ่มควบม้ามาหยุดลงหน้าประตู หลังจากนั้นมู่ลี่เจินก็ปราดเข้ามาหาด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่ารั้งร่างองค์หญิงผิงหยางที่ถือน้ำเย็นฉ่ำให้ก้าวไปข้างหน้าพร้อมๆ กับตนเองที่สำรวจบุตรชายอย่างถี่ถ้วน“เจ้าไปอยู่ที่นู้นคงจะลำบากมาก” เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดใจ เห็นสภาพอิดโรยของบุตรชายแล้วใครบ้างจะไม่รู้สึกสงสารจ้าวเฟิงเยี่ยนเห็นดวงตาอีกฝ่ายสั่นระริก จึงเป็นฝ่ายโค้งตัวลง“ลูกคำนับท่านแม่”ฮูหยินผู้เฒ่ายกมือขึ้นแตะศีรษะมันๆ ของอีกฝ่ายเบาๆ“เข้าไปชำระร่างกายแล้วพักผ่อนเถิด ให้เจินเอ๋อร์และองค์หญิงปรนนิบัติเจ้าให้สบายตัว” ว่าไปแล้วก็ชำเลืองไปยังสะใภ้ทั้งสอง“เจ้าค่ะ”มู่ลี่เจินกล่าวเบาๆ อย่างเหนียมอาย ในขณะที่องค์หญิงผิงหยางดูประหม่าอยู่บ้างจะไม่ให้ประหม่าได้อย่างไร ในเมื่อแต่งงานได้เพียงคืนเดียวอีกฝ่ายก็นำทัพออกศึกแล้วไม่กลับมาอีกเลย!จ้าวเฟิ

จ้าวเฟิงเยี่ยนเองก็สั่นเทิ้มเล็กน้อยไม่ต่างกัน...จากความตะลึงงันแปรเปลี่ยนเป็นยินดีผสมผสานอยู่ด้วยที่เห็นนางไม่เป็นอะไร แต่แล้วร่างสูงกลับเกร็งเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มแห่งความสุขของนางได้เลือนหายไปในทันทีที่เห็นหน้าเขาอวิ๋นเทียนอี้กระโดดเข้าไปหามารดา แก้มป่องอิงแอบถูไถไปมา“ท่านแม่ อี้เอ๋อร์อยากกินหมั่นโถว”ว่าไปแล้วก็กอดมารดาไว้แน่นอย่างออดอ้อนเช่นทุกที หากแต่วาจานั่นในเวลานี้ทำให้อวิ๋นถิงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ หลุบตาต่ำลงไม่ได้จ้องมองท่านแม่ทัพใหญ่อีกส่วนทางด้านจ้าวเฟิงเยี่ยนก็เช่นกัน นอกจากจะแปลกประหลาดใจที่เจออวิ๋นถิงอยู่ที่นี่แล้ว ยังมีเด็กตัวกะเปี๊ยกไม่กลัวตายนั่นเรียกนางว่าท่านแม่ แถมยังอาศัยอยู่กับบุรุษรุ่นราวคราวเดียวกับนางในบ้านหลังเดียวกันดวงตามังกรมองสตรีร่างเล็ก เด็กชายตัวจิ๋วและหวนจื่อเซียงสลับกันไปมา จู่ๆ หน้าอกก็แน่นตึงคล้ายถูกบีบรัดแรงๆ ลืมแม้กระทั่งจะสูดลมหายใจเข้าไปเสียด้วยซ้ำ!“อวิ๋นถิง?”จ้าวเฟิงเยี่ยนเรียกชื่อนางเสียงแผ่วคล้ายเหม่อลอยอยู่บ้างหวงจื่อเซียงหันหน้ากลับไปมองสตรีที่ใบหน้าซีดเซียว ในขณะที่อวิ๋นเทียนอี้มองจ้าวเฟิงเยี่ยนด้วยความแปลกประหลาด มือป้อม

ฮูหยินผู้เฒ่านั่งลงกลางห้องโถง ดวงตายังเพ่งมองไปยังอวิ๋นเทียนอี้ที่ถูกมารดาของเขาจูงมือไว้ไม่ยอมปล่อย เวลาไม่นานองค์หญิงผิงหยางก็ถูกเชิญให้มาร่วมสนทนาด้วย บัดนี้ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าจึงขนาบด้วยอนุภรรยาทั้งสองของจ้าวเฟิงเยี่ยนอวิ๋นถิงช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความเรียบเฉย หลังจากนั้นจึงคุกเข่าลงและโค้งตัวเพื่อคำนับโดยมีอวิ๋นเทียนอี้มองอย่างสนใจและกระทำความเคารพไม่ต่างจากมารดาในขณะที่เหมยกั๋วเองถึงแม้จะมีท่าทีไม่พอใจนักแต่ก็ทำความเคารพตามมารยาททันทีที่ยืดตัวตรงขึ้น อวิ๋นถิงก็โอบร่างบุตรชายให้ลุกขึ้นยืนโดยไม่รอคำอนุญาตจากฮูหยินผู้เฒ่า เป็นเช่นนั้นแล้วทำให้อีกฝ่ายหางตากระตุกด้วยความไม่พอใจ“ข้ายังมิอนุญาตให้เจ้าลุกขึ้น”มู่ลี่เจินได้ยินดังนั้นจึงเป็นฝ่ายเอ่ยสำทับขึ้นบ้าง นัยน์ตายังฉายแววแค้นเคืองไปยังเด็กชายข้างกายนางอีกด้วย“แม่นางอวิ๋น ท่านแสดงกิริยาลบหลู่ท่านแม่มากเกินไปแล้ว”จงใจเรียกอีกฝ่ายด้วยถ้อยคำห่างเหินราวกับจะตอกย้ำว่าสถานะในบ้านหลังนี้นางมิใช้ภรรยาเอกของจ้าวเฟิงเยี่ยนอีกแล้วหากแต่วาจาตำหนิติเตียนนั่น หาได้ทำให้อวิ๋นถิงตัวสั่นกลัวหรือหน้าซีดเซียวราวกับที่เคยเป็นอีกแล้ว นางเพียงเชิด

“ถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงจงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี”เสียงในท้องพระโรงดังขึ้นพร้อมกันอย่างกึกก้องพร้อมๆ กับร่างของว่านน่าหลันฮ่องเต้ในชุดคลุมมังกรสีทองอร่ามประทับนั่งลงบนบัลลังก์มังกรด้วยใบหน้าเบิกบานใจเสียงถวายความเคารพนั่นหาได้เรียกความสนใจจากฮ่องเต้ไม่ ดวงตาทั้งสองกลับจ้องมองไปยังร่างสูงใหญ่ที่นั่งคุกเข่าด้วยใบหน้าเรียบเฉย เห็นเช่นนั้นแล้วว่านน่าหลันฮ่องเต้จึงหัวเราะออกมาเบาๆ“ในที่สุดก็นึกขึ้นได้หรือว่ายังมีเราอยู่ เป่ยเว่ยโหว”จ้าวเฟิงเยี่ยนก้าวออกมาข้างหน้าก่อนจะคุกเข่าลง โน้มลำตัวอย่างพินอบพิเทา“กราบทูลฝ่าบาท เป็นเพราะกระหม่อมมีธุระด่วนทำให้ต้องจากเมืองหลวงโดยมิได้บอกกล่าว กระหม่อมยินดีรับโทษพ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจังนั่นคือสิ่งที่ทำให้ว่านน่าหลันรู้สึกต้องตาบุรุษผู้นี้เป็นอย่างมาก ถึงแม้อีกฝ่ายจะดูเย็นชาถึงเพียงใดแต่ส่วนลึกแล้วเขาคือบุรุษที่ซื่อตรงและฝีมือดีผู้หนึ่ง“เหตุใดแม่ทัพจ้าวถึงกล่าวเช่นนั้น เราต้องจัดงานเลี้ยงชัยชนะของท่านจึงจะถูกต้อง ทำความดีความชอบถึงเพียงนี้เราหรือจะกล้าลงโทษท่าน”กล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม อันที่จริงแล้วจ้าวเฟิงเยี่ยนอายุน้อยกว่

“คุณหนูจะไปไหนตั้งแต่เช้าเจ้าคะ” เหมยกั๋วคว้าเอาเสื้อคลุมชั้นนอกมาสวมใส่ให้อวิ๋นถิงที่เกล้าผมง่ายๆ อยู่หน้ากระจก วันนี้นางตั้งใจตื่นเช้ากว่าปกติเล็กน้อยเพื่อเข้าครัวทำหมั่นโถวให้อวิ๋นเทียนอี้ตามสัญญาแอบใช้สถานที่ก่อนที่จางจิ้งจะเข้ามาในครัวเพียงสองเค่อคงมิเป็นไรกระมังดวงตาหงส์หรี่เล็กลง มองดูบุตรชายที่ยังหลับใหลอย่างมีความสุขอยู่บนเตียง จากนั้นจึงเอื้อมมือไปลูบไล้ศีรษะอีกฝ่ายเบาๆ อย่างรักใคร่“ไปเถอะ อีกไม่ถึงชั่วยามอี้เอ๋อร์ก็จะตื่นแล้ว”อวิ๋นถิงเดินนำออกไปโดยมีเหมยกั๋วตามไปติดๆ ไม่นานร่างของทั้งสองก็ปรากฏขึ้นในห้องครัว เป็นไปดังที่นางคาดการณ์ไว้ เวลานี้ภายในห้องครัวมืดสนิท มีเพียงแสงตะเกียงที่เหมยกั๋วนำมาตั้งไว้ให้พอเคลื่อนไหวได้โดยไม่ชนอะไรไปเสียก่อน“เอาล่ะ หยิบแป้งมาให้ข้าที”“เจ้าค่ะ”อวิ๋นถิงพับแขนเสื้อขึ้นเหนือข้อศอกเพื่อหวังหยิบจับอะไรให้คล่องแคล่วยิ่งขึ้น แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น จู่ๆ ก็เหมือนจะได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ร่างบอบบางจึงเอี้ยวตัวไปดูตามสัญชาตญาณภาพที่เห็นทำให้อวิ๋นถิงถอนลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย ร่างของมู่ลี่เจินในชุดนอนมองมายังนางด้วยแววตาเป็นประกาย