ฮูหยินเอก のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

“พี่เยี่ยน!! ข้าเจ็บ!!”เสียงหวานกล่าวออกมาอย่างตกใจ เหตุใดถึงได้รู้สึกหัวใจของนางกำลังถูกปิ่นเล่มนั้นจ้วงแทงจนสุดกำลัง“ฮูหยิน! ฮูหยินเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ” เสียงเรียกพร้อมๆ กับร่างบอบบางที่สั่นด้วยแรงเขย่าของเหมยกั๋ว สาวใช้ที่ติดตามนางมาตั้งแต่ยังอยู่จวนแม่ทัพทิศประจิม ถึงแม้จะมีศักดิ์เป็นสาวใช้ อาจจะเพราะอีกฝ่ายมีอายุน้อยกว่านางถึงสามปี นางจึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายคล้ายน้องสาวเสียมากกว่าอวิ๋นถิงสะดุ้งตื่นพร้อมๆ กับเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างร้อนรน อีกทั้งลมหายใจของนางยังถี่ชันด้วยความตกใจ มือเล็กข้างหนึ่งยกขึ้นกอบกุมหน้าอกข้างซ้ายอย่างเผลอไผล ดวงตาแฝงความทุกข์ระทมยิ่ง“ข้าเพียงฝันร้ายเท่านั้น”เหมยกั๋วพ่นลมออกจากปากด้วยความไม่พอใจนัก“ทั้งๆ ที่รู้กันอยู่ว่าฮูหยินสุขภาพร่างกายมิแข็งแรง ฮูหยินผู้เฒ่ายังรังแกท่านจนเจ็บไข้เช่นนี้ เหตุใดจึงมิบอกท่านแม่ทัพเล่าเจ้าคะ”อวิ๋นถิงฟังวาจานั่นแล้วก็คลี่ยิ้มเยาะหยัน“กล่าวไปก็มิต่างชักชวนให้เขาหัวเราะซ้ำเติมข้า เจ้าก็เห็นมิใช่หรือว่าสามปีที่ผ่านมา นอกจากเจ้าแล้วมีใครที่นี่ดีต่อข้าบ้าง”เหมยกั๋วทำท่าจะอ้าปาก แต่เมื่อฟังคำผู้เป็นนายแล้วก็ได้แต่สะกดกลั้นวาจา

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ในที่สุดร่างบอบบางคล้ายกิ่งเหมยร่างหนึ่งก็ยืนหยัดอยู่หน้าเรือนเซียงอี้ตามจารีตประเพณีแล้ว นางต้องพาสะใภ้ทุกคนในบ้านมาเคารพแม่สามีพร้อมหน้าพร้อมตากัน ทว่าวันนี้นางกลับตื่นสายไปถึงหนึ่งชั่วยาม เดาได้ว่ามู่ลี่เจินและองค์หญิงแคว้นเหลียงคงจะเข้าไปภายในแล้วนี่คือสิ่งที่นางอึดอัด...ปกติมาเคารพตามเวลาก็ถูกเพ่งเล็งอยู่แล้ว วันนี้นางมาสายเช่นนี้ นางมั่นใจว่าแม่สามีจะต้องหาเรื่องลงโทษอีกแน่นอนเมื่อสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ มือเย็นเฉียบถูกันไปมา ในที่สุดก็ตัดสินใจผลักประตูเข้าไปดวงตากลมโตเหลือบมองภายในห้องอย่างรวดเร็ว บนเตียงฮูหยินผู้เฒ่ากำลังนอนให้หมอตู้ตรวจชีพจร ส่วนมู่ลี่เจินและองค์หญิงผิงหยางยืนอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ปลายเตียง รวมไปถึงสาวใช้อีกสองคนกำลังจับจ้องนางเป็นตาเดียวอวิ๋นถิงก้าวเข้าไปพอประมาณ คุกเข่าลงมิได้เอ่ยวาจา รอจนหมอตู้ผละออกจากร่างฮูหยินผู้เฒ่า หลังจากนั้นคนบนเตียงถึงได้หยัดแขนลุกขึ้นนั่ง จ้องมองไปที่สะใภ้เอกอย่างชิงชังโดยไม่คิดปิดบัง“ข้าคิดว่าเจ้าจะมิมาแล้วเสียอีก”“ถิงถิงจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ถิงถิงขออภัยท่านแม่ เป็นเพราะร่างกายยังไม่แข็งแรงดี ถึ

เพล้ง!!นางรู้สึกเหมือนโลกหมุนไปชั่วถนัดตา ถ้วยยาร้อนๆ แตกกระจายบนพื้น น้ำบางส่วนกระเด็นมาถูกเนื้อตัวขาวนวลจนแดงเป็นปื้น แต่ถึงกระนั้นนางยังรู้สึกว่าร่างของนางหาได้กระทบพื้นแข็งๆ แต่มีสิ่งนุ่มนิ่มบางอย่างมารองรับร่างนางไว้อย่างทันท่วงที“โอ้ย!!!”มู่ลี่เจินที่ถูกทั้งยากระเด็นใส่และร่างของอวิ๋นถิงล้มทับมาทั้งร่างร้องโอดโอยด้วยความเจ็บ หลังจากนั้นจึงผลักอีกฝ่ายออกไปแรงๆ ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความโกรธ“เจ้าทำอะไรของเจ้า!!”เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้นางได้สติ เปิดเปลือกตาขึ้นมองภาพตรงหน้า เมื่อครู่นี้นางสะดุดอะไรบางอย่างเข้า หลังจากนั้นจึงไปชนเข้ากับมู่ลี่เจินจนล้มไปด้วยกันทว่านางกลับโชคดีที่ล้มทับอยู่บนร่างอีกฝ่าย มิได้กระทบพื้นโดยตรง มิเช่นนั้นล่ะก็...มือหนึ่งกอบกุมท้องตัวเองอย่างลืมตัว ดวงตาสั่นระริกด้วยความตระหนก หัวใจเต้นตุบๆ ไม่เป็นจังหวะด้วยความตกใจ เหตุการณ์เมื่อครู่นี้เกิดขึ้นรวดเร็วไปหมด!“ฮูหยิน!!”เหมยกั๋วที่มองเห็นภาพตรงหน้าเต็มๆ ตารีบวิ่งเข้ามาประคองอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ไม่สนกฎเกณฑ์อะไรทั้งสิ้น หลังจากที่อวิ๋นถิงล้มลง นางยังเห็นว่าจางจิ้งรีบกระชากบางอย่างและเก็บซุกซ่อนลงในเสื้

อันที่จริงตัวเขาเองก็หาใช่คนในแคว้นหมิงหลัน ตอนนั้นเขายังเด็กมาก จำได้ว่ามารดารีบพาเขาหนีออกจากแคว้นของตัวเองและหลบมาพักอาศัยอยู่ที่นี่ ตอนนั้นเขาทั้งหนาวทั้งหิว ทว่าโชคดีมีชายวัยฉกรรจ์ผู้หนึ่งยอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ สุดท้ายจึงกลายเป็นบิดาบุญธรรมในที่สุดแต่ในความโชคดีย่อมมีความโชคร้าย...หลังจากอาศัยอยู่ด้วยกันไม่นานบิดาบุญธรรมและมารดาก็จากไป ทิ้งเพียงสูตรหมักสุราต่างๆ เอาไว้ เขาก็เลยทำอาชีพหมักสุราขายต่อเพื่อเลี้ยงชีพ เวลาว่างก็ไปฝึกวิชายุทธจากอาจารย์ท่านหนึ่งในวัดเล็กๆ ที่อยู่แถบชนบทหวงจื่อเซียงถอนหายใจออกมาหนักๆ รีบสาวเท้าเข้าไปในฝูงชน วันนี้เพื่อหวังเรียกคะแนนจากเด็กน้อยและแม่ของเขาก็เลยอาสาพาอวิ๋นเทียนอี้ออกมาเที่ยวเล่นในตลาด แต่การเลี้ยงเด็กมันวุ่นวายกว่าที่คิด ขืนหาเด็กน้อยไม่เจอมีหวังอวิ๋นถิงเกลียดเขาจนตายแน่นี่เขายังอยู่ในช่วงเกี้ยวนางอยู่นะ!“อี้เอ๋อร์!”ในที่สุดเวลาแห่งการรอคอยของผู้คนในเมืองไห่ถังก็มาถึง เสียงอาชาหลายร้อยตัวกำลังมุ่งหน้าเข้ามาพร้อมๆ กับประชาชนต่างหลบไปยืนอยู่ชิดกันเพื่อเปิดทางตรงกลางให้กองทัพหลวงผ่านไปได้โดยง่ายภาพของม้าแข็งแกร่งทรงพลังหลายตัวห้อตะบึง