All Chapters of ฮูหยินเอก: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงวิ่งตึกตักเข้ามาทำให้ใบหน้าซีดเซียวของอวิ๋นถิงเผยความขึ้งเครียดอย่างถึงที่สุด นางเดินวกไปวนมาอยู่ในห้องร่วมหนึ่งชั่วยามแล้วจะมิให้เดือดร้อนใจได้อย่างไร...ในเมื่อหลังจากที่ตั้งใจกลับมาปลุกบุตรชายให้ล้างหน้าล้างตาแล้วกินหมั่นโถว ทว่านางกลับพบเพียงความว่างเปล่า มารู้จากพ่อบ้านอีกทีนางเกือบจะลืมหายใจไปแล้วบุตรชายนางออกไปข้างนอกกับจ้าวเฟิงเยี่ยน!“คุณชายเทียนอี้กลับมาแล้วเจ้าค่ะ”เหมยกั๋ววิ่งเข้ามารายงานอย่างรวดเร็วในขณะที่อวิ๋นถิงรีบสาวเท้าออกไปที่หน้าประตูภาพของบุตรชายวิ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้าเบิกบานทำให้อวิ๋นถิงยิ่งเป็นกังวล “เจ้าไปที่ใดมา!”เสียงเล็กถามเสียงสูงขึ้นแฝงไปด้วยความโมโห น้ำเสียงของมารดาเช่นนั้นทำให้อวิ๋นเทียนอี้ชะงักฝีเท้าลง รอยยิ้มเมื่อครู่ค่อยๆ จางหาย ลอบมองมารดาอย่างระมัดระวัง“ท...ท่านแม่”“เจ้าไปกับผู้ใดมา”ดวงตาของคนเป็นแม่เต็มไปด้วยโทสะ นั่นทำให้อวิ๋นเทียนอี้กลืนน้ำลายอึก ดวงตาใสแป๋วจ้องมองอีกฝ่ายอย่างหวั่นเกรง“ไปเที่ยวตลาดกับท่านลุงขอรับ”อวิ๋นถิงขบกัดริมฝีปากแน่น “เหตุใดถึงได้ไว้ใจออกไปกับผู้อื่นได้ง่ายดายนัก เหตุใดถึงมิบอกแม่ เจ้ามิกลัวว่าใครจะมาพรากเจ้าไปจ

“คุณหนูงดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ!”เหมยกั๋วปักปิ่นหยกสีขาวบริสุทธิ์ลงบนผมที่ถูกเกล้าขึ้นครึ่งหนึ่ง ผมสีดำขลับปรกคลอแผ่นหลังชวนมองอ้อนแอ้นอรชร อาภรณ์สีโอโรสหวานซึ้ง พวงแก้มและริมฝีปากแต้มชาดสีระเรื่อชวนมองอวิ๋นถิงมองตัวเองในกระจกอย่างเงียบเชียบ นางมิได้แต่งกายเต็มยศเช่นนี้มานานมากเพียงใด ชุดนี้เป็นชุดที่จ้าวเฟิงเยี่ยนสั่งให้คนส่งมาให้ตั้งแต่เช้า นางเองก็มิได้ปฏิเสธ เพราะรู้ดีว่าการจะเข้าไปในวังครั้งหนึ่งล้วนต้องพิถีพิถันเป็นอย่างยิ่ง หากนางเอาแต่ทำตัวโอหังก็ล้วนจะเป็นการทำร้ายตนเองเสียเปล่าๆเมื่อปักปิ่นให้เจ้านายเรียบร้อย จึงหยิบเอาน้ำมันหอมกลิ่นดอกไป่เหอมาแต้มเนื้อตัวอีกฝ่ายบางๆ แต่ถึงจะแต้มเพียงหยดหนึ่งกลับทำให้กลิ่นหอมไปทั่วห้องน้ำมันดอกไป่เหอนี้นางทำขึ้นใช้เองตั้งแต่เยาว์วัย ทว่าหลังจากที่แต่งเข้ามาในจวนโหวนี่นางก็ไม่ค่อยได้หยิบมาใช้อีกเลย“อี้เอ๋อร์เสร็จแล้วหรือยัง จวนจะได้เวลาแล้ว”อวิ๋นถิงยืดตัวขึ้น มองหาบุตรชายที่หายไปพร้อมกับสาวใช้ผู้หนึ่งเพื่อแต่งกายเช่นกันหลังจากคำถามไม่นาน ร่างเล็กๆ ก็วิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทางตื่นเต้น ดวงตากลมพิจารณามองลูกน้อยที่สวมใส่ผ้าเนื้อดีสีฟ้าเข้ม ผมก็ถ

ภาพของบุตรชายที่สะดุดเข้ากับผ้าพลิ้วไหวที่คล้องอยู่กับโคมไฟจนทำให้โคมแดงดับหม่นแสงแล้วหล่นลงมาทำให้หัวใจชายหนุ่มแทบหยุดเต้นอวิ๋นเทียนอี้ร้องไห้จ้าเมื่อขาป้อมวิ่งไปพันเข้ากับผ้านั่นจนโคมแดงสวยงามเมื่อครู่หล่นลงไม่ห่างจากบริเวณที่หกล้มมากนัก กงกงผู้หนึ่งที่ยืนเฝ้าอยู่ห่างจากเด็กชายเพียงหนึ่งก้าวก็รีบไปยกร่างเล็กให้ลุกขึ้น สีหน้าถมึงทึง“นี่เป็นบุตรของผู้ใดกัน! ฝ่าบาทกำลังจะเสด็จมาแล้วรู้หรือไม่” กงกงตะคอกเสียงดังยิ่งทำให้อวิ๋นเทียนอี้ที่กำลังตกอยู่ในความตื่นตระหนกยิ่งเปล่งเสียงร้องมากขึ้นไปอีกทว่าเพียงเสี้ยววินาทีจ้าวเฟิงเยี่ยนก็ทะยานเข้ามาคว้าเอาบุตรชายเข้าอ้อมกอดแล้วใช้มือหยาบลูบแผ่นหลังเล็กนั่นเบาๆ อย่างปลอบประโลมเป่ยเว่ยโหวที่เข้ามาอย่างกะทันหันนั่นทำให้กงกงชะงักกึก มองดูใบหน้าเรียบเฉยแต่กลับโอบอุ้มเด็กคนนั้นไว้อย่างนุ่มนวล การกระทำนั้นทำให้บุคคลที่อยู่โดยรอบมองอย่างไม่เชื่อสายตาอยู่มาก บ้างถึงกับยกมือขึ้นขยี้ตากันเลยทีเดียว!จ้าวเฟิงเยี่ยนหมุนกายไปทางกงกงก่อนจะโน้มตัวลง“ข้าต้องขออภัยกงกง บุตรชายของข้ายังเล็กนัก อาจจะกระทำการไม่รู้ความไปบ้าง กลับไปข้าจะสั่งสอนเขาให้ดีกว่านี้”สิ

“องค์หญิง เจินเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง”ฮูหยินผู้เฒ่าเดินเข้ามาหาสะใภ้ทั้งสองด้วยรอยยิ้ม งานเลี้ยงฉลองวันนี้นางทราบดีว่าบุตรชายตั้งใจปิดบังมิบอกนางเพื่อไม่ให้คนทั้งสองไปหน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง...นางคิดอย่างมีเลศนัย เหตุใดนางจะปล่อยให้สตรีแซ่อวิ๋นผู้นั้นได้เดินเฉิดฉายเคียงกายกับจ้าวเฟิงเยี่ยนอย่างมีความสุข“ท่านแม่...”มู่ลี่เจินแสร้งตีสีหน้าเศร้าสร้อย รีบเข้าไปโอบกอดอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยหยาดน้ำพร่างพราว เห็นดังนั้นแล้วองค์หญิงผิงหยางก็ได้แต่โคลงศีรษะเบาๆ“ท่านแม่ ผิงหยางเหนื่อยมากแล้ว ขอตัวไปพักผ่อนก่อนเจ้าค่ะ”ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้ารับอย่างไม่สนใจนัก สิ่งที่นางสนใจคือกิริยาของสะใภ้แสนรักของนางตรงหน้าที่แท้แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นางควรจะต้องเดินเข้ามาด้วยความยินดีที่ได้ทำให้อวิ๋นถิงขายหน้ามิใช่หรือ!ฮูหยินผู้เฒ่าประคองร่างอีกฝ่ายให้นั่งลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความขึ้งเครียด“เจ้าเล่ามา มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกันแน่”มู่ลี่เจินสะอึกสะอื้น ปาดน้ำตาออกอย่างน่าเวทนา“พี่เยี่ยนหลงเด็กคนนั้นเหลือเกินเจ้าค่ะ ถึงกับประกาศต่อหน้าผู้คนว่าเป็นบุตรชายของพี่เยี่ยนกับแม่นางอวิ๋น...”

ร่างกายเขาเริ่มคลายลงแล้ว...จ้าวเฟิงเยี่ยนใช้มือกุมขมับ เป็นเวลาร่วมสี่ชั่วยามที่เขาทนทรมานอยู่กับยาปลุกกำหนัดที่เล่นงานเสียจนร่างกายอ่อนล้าไปหมด จากความรู้สึกรุ่มร้อนดั่งถูกไฟลามเลียเมื่อคืนเริ่มเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บจากการนอนแช่ในน้ำอยู่ทั้งคืนเรือนร่างกำยำยืดตัวขึ้นลุกจากอ่าง เสียงน้ำสาดกระเซ็นไปทั่ว รวมไปถึงกางเกงตัวในที่เปียกน้ำจนหยดลงกับพื้นเขาถอดกางเกงที่ชุ่มด้วยน้ำออก จากนั้นจึงไปหยิบชุดคลุมของอวิ๋นถิงขึ้นมาถือไว้อย่างครุ่นคิด สุดท้ายจึงตัดสินใจหยิบมันมาสวมใส่อย่างทุลักทุเล ถึงแม้จะตัวเล็กจนแทบผูกเชือกไม่ได้ แต่มันก็ทำให้ปิดบังร่างกายได้อยู่บ้างทันทีที่ออกมาจากหลังฉากกั้น เขาเห็นร่างบอบบางนั่งพิงอยู่ที่หัวเตียงด้วยใบหน้าอ่อนเพลีย ริมฝีปากหยักจึงกระตุกยิ้มขึ้นครั้งหนึ่งร่างเล็กถูกอ้อมแขนแข็งแรงช้อนขึ้นอุ้ม วางนางลงนอนในท่วงท่าที่แสนสบายอย่างอ่อนโยน ทว่ายังไม่ทันจะได้ผละออก ดวงตากลมโตก็ลืมขึ้นมอง ขาของนางถีบเขาออกไปแรงๆ อย่างลืมตัว!โครม!!“ท่าน”อวิ๋นถิงลุกขึ้นนั่งเลิ่กลั่ก มองดูร่างสูงใหญ่ที่หงายหลังล้มตึงจนเสื้อคลุมของนางเปิดออก เสื้อคลุมที่แสนเล็กจนแทบปิดบังอะไรนั่นไม