ฮูหยินเอก

บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความอึมครึมเวลานี้ทำให้อวิ๋นถิงใช้มือทั้งสองกอบกุมกัน ความมืดครึ้มปกคลุมไปทั่วบริเวณกับวาจาของบิดาทำให้นางขบริมฝีปากเม้มติดกันแน่น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางควรจะเอ่ยปากรับคำหรือไม่

หากเป็นเมื่อก่อนนางคงตอบรับด้วยความเบิกบาน...ทว่าเวลานี้ไม่ใช่เช่นนั้นอีกแล้ว บัดนี้บุรุษที่นางรักผู้นั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“ถิงถิง...พ่อกับแม่เก็บเรื่องนี้มาสักพักแล้ว แต่ยามนี้ตระกูลของเราคับขันขึ้นมาแล้วจริงๆ”

อวิ๋นถิงเพียงเงยใบหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสั่นระริก

“หากถิงถิงมิแต่งให้พี่เยี่ยน จะเกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ” วาจาแว่วหวานยังคงเรียกชื่อ ‘คนผู้นั้น’ อย่างสนิทสนมด้วยความเคยชิน

อวิ๋นหยางก้าวขาเข้ามาหาบุตรสาวอย่างแช่มช้าด้วยใบหน้าหนักใจ ยามนี้นอกจากทวงสัญญาหมั้นหมายกับคนสกุลจ้าวแล้ว พวกเขาก็มิมีหนทางกอบกู้วงศ์ตระกูลอีกแล้ว

จะกล่าวว่า ไม่ผ่านพายุฝน จะเห็นสายรุ้งที่สวยสดได้อย่างไร ก็ไม่ผิดนัก หลังจากสงครามเมื่อห้าปีก่อนเขาผู้ซึ่งเป็นแม่ทัพแห่งทิศประจิมก็ได้รับพระราชทานยศศักดิ์จนมั่งคั่ง ในขณะที่สกุลจ้าวต้องสูญเสียแม่ทัพแห่งทิศบูรพา อีกทั้งยังเกือบล่มสลายไปแล้วด้วย

คิดไม่ถึงว่าภายในระยะเวลาไม่กี่ปีอะไรๆ ก็เปลี่ยนไป นับตั้งแต่ฮ่องเต้องค์เก่าสวรรคต ฮ่องเต้พระองค์ใหม่จะเกิดความเคลือบแคลงขุนนางเก่าแก่ ริดรอนอำนาจเพียงเพราะกลัวว่าพวกเขาจะมีความดีความชอบให้แผ่นดินมากเกินไป จึงมีความคิดที่จะสร้างขุนนางในรัชกาลขึ้นมาใหม่ สกุลอวิ๋นจึงตกต่ำลงมาชั่วข้ามคืน

ในขณะเดียวกัน จ้าวเฟิงเยี่ยน ผันตัวมาเอาดีด้วยถือดาบออกรบเหมือนบิดา สร้างชื่อเสียงมากมายจนได้รับบรรดาศักดิ์เป็นเป่ยเว่ยโหว กอบกู้ความรุ่งเรืองของสกุลจ้าวขึ้นมาอีกครั้ง

“อย่าเพิ่งคิดถึงเพียงนั้น บัดนี้พ่อเพียงมาถามความเห็นของเจ้า ว่าหากพ่อจะให้เจ้าออกเรือนกับจ้าวเฟิงเยี่ยน เจ้าจะว่าอย่างไร”

อวิ๋นถิงก้มหน้าลง นับตั้งแต่ ‘เกิดเรื่อง’ ครั้งนั้น นางและเขาก็ห่างหายออกจากกัน เจอหน้าเขาก็มิมีท่าทางอยากจะหยอกล้อนางอีกเหมือนเคย

“หากเจ้ามิเต็มใจ พ่อกับแม่ก็ไม่บังคับเจ้า...”

เพราะเห็นความสับสนในดวงตา อวิ๋นฮูหยินก็เข้ามาโอบบุตรสาวอย่างรักใคร่ ในขณะที่อวิ๋นถิงปรายตามองอวิ๋นอัน น้องชายวัยสิบสองที่เกาะอยู่ขอบประตู

“ถิงถิงเอ๋ย...เจ้าเพิ่งจะครบวัยปักปิ่น หากเจ้ามิอยากออกเรือน พ่อจะพาทุกคนออกไปจากเมืองหลวง ไปตั้งรกรากเมืองเล็กๆ สักแห่ง ไปในที่ที่ไม่มีผู้ใดรู้จักเรา”

อวิ๋นหยางยกมือหยาบที่ผ่านการจับดาบออกศึกมาเนิ่นนานลูบศีรษะบุตรสาว เป็นที่รู้ดีว่าขุนนางที่ถูกริดรอนอำนาจแล้วขืนยังดื้อดึงอยู่ในเมืองหลวง ถึงแม้จะเปลี่ยนมาทำอาชีพสุจริตอื่นไปก็มิแคล้วจะต้องถูกมองเป็นตัวตลก สู้ออกไปเริ่มต้นใหม่ที่อื่นยังดีเสียกว่า

“แล้วหากถิงถิงยอมออกเรือนเล่าเจ้าคะ ท่านพ่อและท่านแม่จะยังอยู่ที่นี่หรือไม่”

สองสามีภรรยาหันมองหน้ากันพลางพยักหน้าเบาๆ

“แม่ยังจะพอมีฝีมือปักผ้าขายได้ ส่วนพ่อของเจ้ายังมีฝีมือทำดาบ...”

ว่าไปแล้วก็ทอดถอนหายใจเฮือกใหญ่ หากสกุลอวิ๋นเกี่ยวดองกับสกุลจ้าวได้ อย่างน้อยที่สุดชาวบ้านก็มิสามารถหัวเราะเยาะหยันได้อย่างเปิดเผย อีกทั้งยังส่งผลให้สามารถทำมาหากินได้ต่อไป

“ถึงจะเป็นเช่นนั้น แต่พ่อก็ยังไม่รู้เลยว่าเฟิงเยี่ยนจะยอมรับคำสัญญานั่นอยู่หรือไม่”

อวิ๋นถิงกลืนน้ำลายหนึ่งอึก ดวงตาเหลือบมองไปรอบๆ บ้านที่อาศัยมาตั้งแต่เด็ก ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นหลายวันมานี่ไหนเลยนางจะมิสังเกตเห็น คนรับใช้ในบ้านต่างทยอยออกไปทีละคน...ทีละคน

ศีรษะทุยพยักหน้าลงแรงๆ

“หากพี่เยี่ยนยังยึดถือคำสัญญา ถิงถิงจะแต่งตามวาจาเช่นกันเจ้าค่ะ”

วาจาแว่วหวานเอ่ยขึ้นก่อนที่ใบหน้าเยาว์วัยจะขมวดแน่นคล้ายกับคิดอะไรขึ้นมาได้

“แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น...ลูกอยากทราบว่าแท้จริงแล้วท่านพ่อเป็นต้นเหตุให้ลุงจ้าวต้องพลีชีพในสนามรบจริงหรือไม่เจ้าคะ”

“ถิงถิง...”

สิ้นคำถามอวิ๋นหยางแทบลืมหายใจ ริมฝีปากขมุบขมิบราวกับต้องการจะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาทว่ากลับไร้ซึ่งสุ้มเสียงใด

ภายใต้ความเงียบนั่นอวิ๋นถิงถึงได้คลี่ยิ้มขมขื่น

“ถิงถิงเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

---------------------------------------------------------------------

“โหวเหย่ คนสกุลอวิ๋นมาขอพบขอรับ”

เสียงของพ่อบ้านที่ดังขึ้นหน้าประตูทำให้มือที่กวัดไกว่พู่กันอยู่ชะงักลง ดวงตาคมดุจมังกรปรายตามองอย่างครุ่นคิดในขณะที่ดวงหน้าเรียบเฉยราวกับไร้ความรู้สึก ทว่าภายในอกกลับอัดแน่นไปด้วยโทสะ

“บอกไปว่าข้าไม่ว่าง”

“โหวเหย่ เขาบอกว่าวันนี้จะต้องพบท่านให้ได้ขอรับ”

จ้าวเฟิงเยี่ยนวางพู่กันลงก่อนจะยืดตัวขึ้นตรง ร่างสูงบึกบึนตวัดชายผ้าสีกรมพลิ้วไหว สาวเท้ายาวๆ ออกไปจากห้องหนังสืออย่างรวดเร็ว

เป็นไปตามคาด...

ทันทีที่ออกมายังห้องรับรอง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังเพ่งมองเขาด้วยดวงตาอมทุกข์ ร่างสูงใหญ่นั่นบ่งบอกได้ดีว่าเมื่อครั้งยังวัยหนุ่มอีกฝ่ายก็มีรูปร่างสันทัดไม่ต่างจากเขานัก

“คารวะโหวเหย่”

อวิ๋นหยางโน้มใบหน้าลง ในใจรู้สึกกระดากอยู่บ้าง...ครั้งหนึ่งบุรุษตรงหน้าเคยคารวะเขาและเรียกเขาว่าท่านลุง

“นายท่านอวิ๋นมีธุระอันใด”

น้ำเสียงเฉยชาเหินห่างทำให้คนฟังสูดลมหายใจลึกจนเกือบจะกลั้นหายใจไปเสียแล้ว หากมิติดว่าวันนี้เขาจะต้องพูดคุยเรื่องนั้น...ไม่ติดว่าเขาไม่ต้องการพาบุตรสาวออกไประเห็จระเหเร่ร่อนต่างเมืองอย่างยากลำบากแล้ว เขาคงไม่บากหน้ามาถึงที่นี่

“เรื่องของสกุลอวิ๋น โหวเหย่คงทราบเรื่องแล้ว”

คนฟังไม่ตอบทว่ากลับกระตุกริมฝีปากข้างหนึ่งขึ้นคล้ายยิ้มหากแต่ไม่ใช่เสียทีเดียว ดวงตาคมจ้องมองอีกฝ่ายแน่วนิ่งแต่ก็มิเอ่ยวาจา

อวิ๋นหยางกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอเสียอึกหนึ่ง

“ข้าน้อยเพียงมาทวงถามคำหมั้นหมายที่เคยมีไว้ต่อสองตระกูล”

ได้ยินดังนั้นดวงตาจ้าวเฟิงเยี่ยนก็แดงก่ำขึ้นมา มือทั้งสองกำหมัดติดกันแน่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ ชายผู้นี้คิดอะไรอยู่ในหัวถึงได้กล้ากลับมาทวงถามคำสัญญานั่นอีก!

เฮอะ!