DEMON GUY กับดักร้ายนายซาตาน のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

DEMON GUY 22..(Ingfah Part)@K University “ขอบคุณมากนะครับน้องๆ สำหรับการทุ่มเทแรงกายแรงใจของพวกเราในทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมา เอาไว้เจอกันค่ายหน้าครับ” หลังจากรถมาส่งถึงมหาลัย รุ่นพี่เขาก็ขอบคุณทุกๆคนที่ไปค่ายอาสา ก่อนทุกคนจะทยอยกันลงจากรถ ฉันเองก็ด้วย จริงสิ ลืมบอกว่าฉันไปค่ายมาเสร็จแล้ว อาทิตย์นึงเร็วมากเลยว่าป่ะ แต่ก็สนุกดี มีความสุขด้วย “จริงสิ” พอลงจากรถฉันก็นึกได้ว่าจะโทรหาอาร์ดาซะหน่อย ฉันอยากรู้ว่ามันถึงบ้านรึยัง เพราะมันไม่ได้กลับมาพร้อมฉัน แต่มันกลับไปกับเจคอบ เจคอบเขาน่ารักนะ เขาไปรับอาร์ดาถึงที่ค่ายเลย ฉันยังแอบอิจฉา ที่อาร์ดาโชคดีมีคนที่รักและห่วงใยขนาดนี้ แล้วก็แอบดีใจกับพวกเขาสองคนด้วย ที่คืนดีกันได้สักที ต่อจากนี้อาร์ดาจะได้มีความสุข ไม่ต้องเป็นทุกข์เหมือนฉันปึก!ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่อง เพราะฉันปิดเครื่องตั้งแต่วันแรกที่ไปค่ายแล้วล่ะ ฉันไม่อยากให้มีอะไรมารบกวนการทำกิจกรรม อีกอย่าง ฉันรู้ดีว่าถึงปิดเครื่องก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก เพราะคงไม่มีใครติดต่อฉันอยู่แล้ว ในเมื่ออาร์ดาก็ไปด้วย คนอื่นๆก็คงไม่มีใครโทร ในเมื่อชีวิตฉัน เอ่อ ไม่มีใคร พ่อแม่ฉันพวกท่านก็ไม่อยู่กั

DEMON GUY 24..(Ken Part)ตั้งแต่วันนั้นที่เจออิงฟ้าที่ห้องน้ำ ผมก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธออีกเลย ผมไม่พูด ไม่มอง ทำเป็นไม่สนใจเธอ ผมอยากจะตัดใจ แต่สุดท้ายผมก็ทำไม่ได้ ไม่งั้นตอนนี้ผมคงไม่กระวนกระวายจนทนไม่ไหว ต้องขับรถมาหาเธอที่หออย่างวันนี้ เอี๊ยด!!!ผมเบรกอย่างแรงเมื่อมาถึงหน้าหออิงฟ้า ก่อนลงจากรถแล้วขึ้นห้องไปเคาะประตูรัวๆ บอกตามตรงว่าตอนแรกผมนึกว่าจะดีซะอีก ที่สอบไฟนอลเสร็จแล้ว ช่วงปิดเทอม ผมจะได้ไม่ต้องเจอหน้าเธอให้ต้องเจ็บช้ำ ไม่ต้องเห็นเธอให้ต้องพาลคิดไปถึงเรื่องปวดร้าวนั่นอีก แต่นี่ปิดเทอมมาได้แค่สองวัน ผมก็ทนไม่ไหว ผมอยากเห็นหน้าเธอจนร้อนรน หัวใจมันกระสับกระส่าย ไม่เป็นอันทำอะไรทั้งนั้นก็อกๆๆ!!!ผมเคาะประตูรัวขึ้นกว่าเดิม เมื่อเคาะไปทีแรกแล้วก็ไม่มีวี่แววว่าประตูจะเปิดออก“อิงฟ้า อิงฟ้า!” เมื่อรู้สึกว่าเคาะประตูอย่างเดียวมันไม่พอ ผมเลยแหกปากเรียกเธอด้วย“เอ่อ พี่คะ” จู่ๆก็มีเด็กสาวเดินเข้ามาหาผม ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้ว น่าจะอยู่มัธยม“ครับ?” ผมตอบรับแล้วเอียงหน้ามองเป็นเชิงถามว่าเธอมีอะไร“พี่มาหาพี่สาวที่อยู่ห้องนี้เหรอคะ”“เอ่อ ใช่ครับ น้องมีไรรึเปล่า”“คือหนูจะบอกว่าเมื่อวา

DEMON GUY 26..(Ingfah Part)“ไปคับอคิน แม่ทำงานเสร็จแล้ว” ฉันเดินมาหาอคินหลังจากทำงานเสร็จ เอ่อ อคินเป็นลูกชายของฉันเอง ตอนนี้เขาสามขวบแล้วล่ะ ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันตัดสินใจเดินมาตามทาง อันดับแรกคือฉันตัดสินใจกลับมาอยู่บ้านของพ่อแม่ที่ตรัง บ้านที่ตอนแรกฉันเคยคิดว่าจะไม่กลับมาอีก เพราะกลัวจะคิดถึงพ่อกับแม่จนท่านต้องจากไปอย่างไม่สงบ แต่ในเมื่อไม่มีที่ไป ฉันก็จำเป็นต้องกลับมา...และพยายามจะเข้มแข็ง ฉันยอมรับว่าสี่ปีที่ผ่านมา ฉันต้องเจอกับความลำบากแสนสาหัส แต่ที่ฉันอดทนจนผ่านมันมาได้ ทั้งหมดก็เพื่อลูก เขาคือสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันมีกำลังใจจะสู้ต่อ สู้เพื่อเขา ถึงแม้บางครั้งความคิดถึงคนเป็นพ่อของเขา มันจะทำให้ฉันอ่อนแอบางเวลาก็ตาม ใช่ สี่ปีแล้วที่ฉันไม่ได้เห็นหน้าเคน ป่านนี้เขาคงจะเรียนจบและมีความสุขกับชีวิตที่สมบูรณ์แบบของเขา จริงสิ ลืมไปเลยว่าฉันจะพาลูกกลับบ้าน พอดีฉันไปรับแกจากโรงเรียนเมื่อตอนบ่ายแล้วพามาอยู่ที่รีสอร์ตก่อน ฝากให้เพื่อนที่ทำงานเขาช่วยดูแลให้ตอนที่งานฉันยังไม่เสร็จ เอ่อ เหมือนฉันยังไม่ได้บอกใช่มั้ย ว่าฉันมาทำงานเป็นพนักงานรีสอร์ตได้สี่ห้าเดือนแล้วล่ะ ก็ตั้งแต่อคินเข้าโรงเร

DEMON GUY 28..ผมคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้แล้วนอกจากแบบนี้ เหมือนสัญชาตญาณมันบอกผมแบบนี้ และผมยอมรับว่าผมช็อค ช็อคมากจริงๆ มันเป็นเรื่องที่ผมไม่ได้คิดไม่ได้ฝันมาก่อนเลย ผมไม่เคยรู้เลยว่าอิง...ว่าอิงฟ้าท้อง คงเป็นตอนนั้นแน่ๆ ตอนที่เธอไม่สบาย ตอนที่ผมทำร้ายจิตใจเธอ แน่นอน ผมเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงมัน โดยเฉพาะตอนนี้“อคิน เดี๋ยวเข้าไปในครัวก่อนนะคับ แม่ขอคุยกับลุงหน่อย” อิงฟ้าหันไปบอกอคิน ใช่ แกชื่ออคิน ลูกของผมกับเธอชื่ออคิน“คับ” แกตอบรับแล้วเดินเข้าไปข้างใน ตอนนี้เลยเหลือแค่อิงฟ้ากับผม ผมที่ยังช็อคไม่หาย กับสิ่งที่เพิ่งได้รู้ แต่ขณะเดียวกัน ผมก็ดีใจจนหัวใจเต้นแรงไม่ต่างกับเมื่อวานตอนวินาทีแรกที่ได้เจออิงฟ้า และตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไมตอนนั้นที่เห็นหน้าอคินครั้งแรก ผมถึงรู้สึกผูกพันจนอยากอยู่ใกล้แกตลอดเวลา ที่แท้ แกก็เป็นลูกของผม ...ลูกของเรา“อคินไม่ใช่ลูกนาย แกเป็นลูกฉัน เป็นลูกของฉันคนเดียว” อยู่ๆอิงฟ้าก็พูดขึ้นมาแบบนี้ ทันทีที่อคินเข้าไปข้างใน แต่ผมไม่เชื่อหรอก“ไม่จริง แกเป็นลูกของเราสองคน ทำไม ทำไมตอนนั้นเธอไม่บอกฉัน ตอนเธอไม่สบาย ทำไมเธอไม่บอกฉันล่ะว่าเธอท้อง ทำไมอิงฟ้า ทำไม...”

DEMON GUY 30..มาถึงตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพลันดับสูญ เสื้อผ้าเธอกับลูกไม่อยู่ มันบอกความหมายได้อย่างเดียว ...พวกเขาไปแล้ว“ทำไม ฮึก ทำไมอิง ทำไมเธอต้องทิ้งฉันไป” ทั้งตัวของผมทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง น้ำตาไหลหลั่งอย่างไม่ต้องสั่ง ผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ไม่มีเธอกับลูก ผมก็เหมือนคนที่มีแต่ร่างกายแต่ไร้ลมหายใจ แล้วผม...จะอยู่ต่อไปยังไง(Ken End)..(Ingfah Part)@Trang Bus Terminal หลังจากที่ฉันคิดทบทวนอย่างดีแล้ว ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจหนีออกมาจากเคน(โดยอาศัยเวลาตอนช่วงที่เขาไปเคลียร์งานในรีสอร์ต) เพราะฉันไม่อยากรอให้ถึงวันที่ฉันกลัว “จะไปไหนกันเหรอคับแม่ แล้วพ่อล่ะคับ” อคินเงยหน้าขึ้นมาถามฉัน ฉันเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนในใจ ไม่รู้จะตอบออกไปยังไงดี เพราะที่ฉันคิดไว้คือพาอคินมาบขส. ก่อน จากนั้นค่อยคิดอีกที ส่วนเรื่องพ่อของแก นั่นยิ่งตอบยากเข้าไปใหญ่ เพราะจะให้ตอบว่าฉันพาแกหนีพ่อของแกมามันก็คงไม่ดี“ปะ...ไป ไปเที่ยวคับ พ่ออคินติดงาน เราไปกันสองคนนะ” นาทีนี้ฉันคิด(คำโกหก)ได้แค่นี้จริงๆ“เหรอคับ เสียดายจัง” หน้าแกหงอยลงจนฉันอดสะท้อนในอกไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง“ไปซื้อตั๋