Semua Bab CODE GUY กับดักร้ายนายพี่รหัส: Bab 21 - Bab 30

​Keetapat Key with Praew P’zyบอกแล้วว่ามั่นใจก็ทำได้(รูปแพรว)4,978 Likes 156 CommentsDream Patraสวยง่ะFang nachaแซ่บไปอี้กกกJarawee Jarแฟนเหรอคีย์ แซ่บอ่ะI’ rose@ Praew P’zy เพื่อนกู สรุปไปสมัครเป็นนางแบบเหรอครัส55Praew P’zy@ I’ rose ไม่ขัดกูสักครั้งมึงจะกินข้าวไม่ลงใช่มั้ยอีทอมGame kkkเมียโคตรสวยไอ้สัสFrame Payuซุกเมียไว้ตอนไหนว้าาKeetapat Key@Frame Payu ตอนที่มึงไม่รู้ไงครับ“บัดซบ!”ปึก!ผมกระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเต็มแรง จะพังไม่พังก็เรื่องของโทรศัพท์มัน ช่างแม่ง!จริงสิ! ผมคงไม่ต้องสาธยายใช่มั้ย ว่าผมของขึ้นเรื่องอะไร บ้าชิบ! วันนี้ยัยน้องรหัสตัวแสบทำผมหงุดหงิดตั้งแต่เช้า ไหนจะเรื่องในลิฟต์ ไหนจะเรื่องถ่ายแบบชุดวาบหวิวนั่น ไหนจะเรื่องทำผมขายหน้าคนทั้งสตู แล้วไหนจะเรื่องที่ยอมให้ไอ้คีย์พยุงตอนจะล้มอีก แม่งให้มันจับโน่นจับนี่ ทั้งๆที่ผัวยืนอยู่ทั้งคน หน้าไม่อาย!นี่ยังไม่รวมเรื่องที่เธอกับไอ้คีย์ตัวติดกันแจนะ แม่งทั้งวันไม่คิดจะแยกจากกันอ่ะ แล้วอย่างนี้ จะไม่ให้ผมอึดอัดจนแทบบ้าอยู่อย่างตอนนี้ได้ยังไง คือเอาตรงๆนะ ความจริงผมกะว่าแพรวถ่ายแบบเสร็จเมื่อไหร่ ผมจะจัดการล

​ ผมถอยออกมาจากเธอนิดนึงเพื่อถอดเข็มขัดแล้วรูดซิปกางเกง ก่อนดึงมันลงมาอยู่แค่เข่า “ฮึก!” แพรวตาโตเพราะลูกชายผมเด้งออกมาชี้หน้าเธอทันทีที่ไม่มีปราการป้องกัน ก่อนผมจะเข้าไปประกบตัวเธออีกรอบ “พี่ฌอน อย่า อย่าทำแพรว” คำพูดช่างตรงข้ามกับอาการซะเหลือเกิน ในเมื่อตอนนี้เธออ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งลนไฟ ดิ้นหนีไปไหนก็ไม่รอด ไม่งั้นเมื่อกี้ตอนผมถอยมาถอดกางเกง เธอคงไม่ทำแค่ยืนพิงฝานิ่งๆแล้วส่งสายตาเว้าวอนมาให้ผมหรอก “พี่รู้ว่าเธอต้องการ” ผมมองหน้าแพรว พร้อมกับจับเอ็นถูร่องเปียกๆของน้องสาวเธอไปพลางๆ “อื้อ พี่ฌอน อื้อ แพรว แพรว อ้ะ อย่าทรมานแพรว” เธอกอดผมแน่นโดยอัตโนมัติ แถมจิกหลังผมอย่างโคตรบอกถึงอารมณ์ “ใครว่าแพรวทรมานคนเดียว พี่ก็จะขาดใจอยู่แล้ว รู้มั้ย พี่โคตรคิดถึงแพรว” ไม่รู้ทำไมผมพูดแบบนี้ อารมณ์มันพาล่ะมั้ง และผมก็จะไม่รออะไรอีกแล้ว เสียบเลยละกัน “อื้อ!!!” แพรวกัดปากแน่น แต่เธอไม่ได้ผลักไสผม เพราะเธอยังกอดผมอยู่ ส่วนถ้าถามว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไง งั้นตอบเลยละกันว่าผมโคตรรู้สึกดี “อ่าส์!!!” บอกเลยว่าไม่เคยได้เข้าไปอยู่ในตัวใครแล้วโคตรรู้สึกดีขนาดนี้ เมื่อก่อนตอนมีอะไรกัน ผมก็ไม่ได้อะ

​พอหันไปมองก็เห็นพี่ฌอนยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ หน้าตาเหมือนโมโหมาก แล้วเขาเข้ามาได้ยังไง เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่“พี่เข้ามาได้ยังไง!”“เรื่องนั้นไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าเธอขัดคำสั่งพี่!” เขากดเสียงต่ำ ค่อยๆคลายจากการกอดอกแล้วเดินเข้าหาฉัน ทำไมวันนี้เขาน่ากลัวอย่างนี้ เล่นเอาฉันถอยหลังแทบไม่ทัน“อย่าเข้ามานะ แพรวไปขัดอะไรพี่ เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว ออกไป!”“ไม่เป็นเหรอ วันนั้นที่เตือนไปนี่ไม่เข้าสมองเลยใช่มั้ย ว่าให้เลิกยุ่งกับไอ้คีย์ อ้อ! ลืมไปว่าเธอชอบแบบซาดิสม์ คงชอบให้ย้ำบ่อยๆสินะ” เขายังเดินเข้าหาฉันไม่หยุด ท่าทางน่ากลัวจะแย่ แต่ยังไงก็ทำใจดีสู้เสือไปก่อนละกัน“ไม่ต้องมาย้ำ! แพรวไม่ต้องการ”“ถึงไม่ต้องการ พี่ก็จะยัดเยียดให้ แต่ก่อนอื่น” เขามองมาที่โทรศัพท์ในมือฉัน“ลบโพสต์ชิบหายนั่นซะ!”“โพสต์อะไร!”“ก็โพสต์ที่เธอโพสต์ยั่วไอ้พวกบรรดาผู้ชายจนมันน้ำลายหกกันไปตามๆกันไง” อ๋อ เขาคงหมายถึงโพสต์เมื่อตอนบ่าย“แพรวไม่ลบ แพรวจะโพสต์อะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับพี่ ไม่ต้องมายุ่ง”“จะลบหรือไม่ลบ”“ไม่ ลบ!”“ได้” เขากัดฟันพยักหน้าช้าๆ“งั้นพี่ลบเอง!”“ว้าย!” เขาพุ่งมาฉกโทรศัพท์ฉันไป แถมดูเหมือนจะปลดล็อคเข้า

​“ห้ะ อ๋อ ไม่มีไร” เผลอหลุดปากออกมาจนได้ ก็มันยังเฟลไม่หาย เขาเอาเสร็จ สาสมใจแล้วก็ไป ไม่ได้สนใจฉันว่าฉันจะเดี้ยงเพราะว่าการกระทำของเขามากมายแค่ไหน เขามันใจร้าย แล้วผู้ชายอย่างเขาน่ะเหรอที่ฉันสมควรจะรัก ไม่เลย ฉันถึงได้พยายามเลิกรักเขาอยู่นี่ไง“แล้วตกลงไม่สบายเหรอ ไม่เห็นพูดอะไร”“ก็เพลียๆนิดหน่อยอ่ะ ของีบหน่อยนะ”“เคๆ ถึงแล้วฉันปลุกละกัน”“อืม” ฉันพยักหน้าแล้วยิ้มให้คีย์นิดนึง ก่อนจะเอียงหน้าไปทางกระจกแล้วหลับตา แต่น้ำตามันก็ยังจะไหลออกมาจนได้ มันเจ็บเหลือเกิน อุตส่าห์บอกตัวเองแล้วให้เข้มแข็ง แต่ทำไมถึงยังอ่อนแอก็ไม่รู้ ทั้งหมดก็เพราะผู้ชายเห็นแก่ตัวแถมยังไร้หัวใจคนนั้น เขาจะมายุ่งกับฉันอีกทำไม ในเมื่อเขาไม่ได้รักฉันเลย หรือที่เขามาทำแบบนี้ เพราะเขาคิดว่าฉันไม่มีหัวใจเหมือนกับเขา เพราะถ้าเขามีหัวใจ รับรู้ความรู้สึกของคนอื่นสักนิด เขาก็คงจะไม่ทำเหมือนฉันเป็นแค่ตุ๊กตาไร้ค่าแบบนี้ ตุ๊กตาที่เขายังต้องการจะเป็นเจ้าของ มีสิทธิ์ได้ครอบครอง แต่ไม่เคยให้ความรักความสำคัญ หรือแม้แต่เศษเสี้ยวของความใส่ใจสักนิดก็ไม่มี.Praew end@PUB Zตั้งแต่กลับมากรุงเทพ ผมก็ไม่ได้เข้าบริษัทต่อหรอ

​อยู่ๆไอ้พีคมันหันมาถามผม คงเพราะเสียงโห่ร้องที่ดังมาจากเวที ซึ่งผมไม่ได้คิดจะสนใจ“ไม่รู้” ผมตอบห้วนๆแล้วกินเหล้าต่อ“เห้ย ไปดูกันหน่อยเว้ย มันต้องมีของเด็ดๆชัวร์ ไม่งั้นไอ้พวกผู้ชายมันคงไม่ไปรุมกันขนาดนั้นหรอก”“งั้นมึงก็ไปเหอะ กูอยากแดกเหล้า”“น่า ไปกับกูหน่อย ถือว่ายืดเส้นยืดสาย คลายสมอง” มันแย่งแก้วไปจากมือผมแล้วดึงผมให้ลุกขึ้น“เห้ย ไอ้สัส กูบอกว่าไม่ไปไง แม่งพูดไม่รู้เรื้องเหรอวะ”“รู้เรื่อง แต่กูไม่อยากทำตาม มีไรป่ะ ไป” มันกวนตีนผมแล้วลากผมไปจนได้ มันจะมีอะไรนักหนา ก็คงไม่พ้นพวกโคโยตี้ เต้นรูดเสาโชว์ไอ้พวกผู้ชายให้มันน้ำลายหกกันเล่นๆนั่นแหละ“เห้ยเหี้ยฌอน นั่นมัน”“อะไรของมึงวะ ตกใจอะไร...แพรว!!?” พอผมมองตามมันผมถึงได้รู้ ก็ผู้หญิงที่ถือแก้วเหล้าแล้วเต้นยั่วอยู่ตรงนั้นมันเมียผม นี่เธอเป็นบ้าอะไรไป ชุดทำงานก็หลุดลุ่ย คล้ายกับว่าเธอดึงเสื้อออกมาจากกระโปรงเอง แถมแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตลงไปจนเห็นถึงเนินหน้าอก ไม่สิ เห็นถึงขอบเสื้อในเลย บ้า! นี่มันบ้า“แพรว! มานี่ ทำบ้าอะไรของเธอ!!!” ผมฝ่าพวกผู้ชายเข้าไปกระชากเธอออกมา ผมเสียใจเรื่องที่เธอทำกับผมเมื่อเช้าอยู่ก็จริง แต่ตอนนี้ผมโมโหเธอมา