All Chapters of CODE GUY กับดักร้ายนายพี่รหัส: Chapter 1 - Chapter 10

ติ๊ง!(เสียงแจ้งเตือน Messenger)S sean : แพรวPraew P’zy : คะพี่S sean : ตอนเย็นว่างป่ะPraew P’zy : ว่างดิ พี่มีไรอ่าS sean : จะชวนไปเขมือบซูชิS sean : พี่เลี้ยงเองPraew P’zy : ไม่ปฏิเสธS sean : โหหหหหS sean : เสียเวลาคิดบ้างป่ะเนี่ยPraew P’zy : สำหรับของฟรีไม่จำเป็นPraew P’zy : 555555S sean : 555S sean : 👍🏻S sean : สรุปไปใช่ป่ะPraew P’zy : ค่าาาาS sean : เคๆS sean : เย็นนี้เจอกันPraew P’zy : ค่ะPraew P’zy : เห้ยพี่S sean : ไรอีกPraew P’zy : เอาเพื่อนไปร่วมกันเขมือบด้วยได้ป่ะS sean : ไม่มีปัญหาPraew P’zy : ขอบคุณค่าาาS sean : ครับ แล้วเจอกันS sean sent a sticker.“มึง ยิ้มไรอ่ะ”“ห้ะ อ๋อ เปล่า ไม่มีไร คืองี้ พี่ฌอนชวนไปเขมือบซูชิ แล้วบังเอิญว่าฟรี กูเลยมีความสุข ฮ่าๆๆ” ตอนนี้ฉันหัวเราะได้น่ารังเกียจมากฉันรู้ตัว แต่ก็ปกติแหละ เวลาฉันอยู่กับเพื่อนสนิทก็มักจะไม่เก็บอะไรอยู่แล้ว“เออ! เดียร์ มึงต้องไปกับกูด้วยนะคะ” แปลกๆใช่มั้ยคำชวนของฉัน นั่นเพราะมันไม่ใช่คำชวน แต่เป็นการบังคับ“ทำไมกูต้องไปอ่ะ” ลิเดียร์มันถามฉัน ทำหน้างงๆ งั้นตอบมันให้หายงงหน่อยละกัน“เพราะกูสั

“เอ่อ พี่ฌอน คือแพรว...” อยู่ๆฉันก็กลัวขึ้นมาไง ก็คนมันไม่เคย อีกอย่างคือ ฉันตกใจของเขาด้วย ก็มัน เอ่อ ไม่เล็กเลยนี่นา“ไม่เป็นไรนะ ไม่เจ็บหรอก แค่มดกัด”“จริงมั้ย”“จริงดิ”“งั้น งั้นพี่เข้ามาเลย แพรว แพรวพร้อมแล้ว” ฉันไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าพูดออกไปได้ไง แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ไหนๆเขาก็เป็นคนที่ฉันรัก ถ้าฉันจะเต็มใจเสียซิงให้เขาก็คงไม่แปลกเท่าไหร่“หลับตาทำไม มองหน้าพี่สิ จะได้ไปพร้อมๆกัน” ลืมบอกไปว่าฉันหลับตากัดฟันแน่นอย่างเตรียมตัวเตรียมใจตั้งแต่ตอนบอกเขาว่าพร้อมอ่ะ“แต่ว่าแพรว”“น่านะ เร็วดิ มองหน้าพี่ แล้วมันจะไม่เจ็บ เชื่อพี่”“แล้วถ้าเจ็บ?”“พี่ก็จะทำให้หายเจ็บ” เสียงเขาหนักแน่นจนฉันยอมลืมตา เลยได้เห็นว่าเขามองฉันนิ่ง งั้นก็ได้ ฉันจะเชื่อเขาแล้วกัน“อือๆ” ฉันพยักหน้าแล้วกอดคอเขาแน่น ก่อนฉันจะรู้สึกว่า ว่า... มันเสียวตรงนั้นมาก“อ้ะ อ๊ายย อือ อื้อ พี่ฌอน...” พี่ฌอนเอาปลายท่อนแข็งๆนั่นมาถูน้องสาวฉัน คือมันเสียว เสียวจนจะไม่ไหวอยู่แล้ว แต่ยิ่งฉันร้อง พี่ฌอนก็ยิ่งถูแรงขึ้นเรื่อยๆ ถูจนฉันได้ยินเหมือนเสียงแก่นกายของเขาเสียดสีกับน้ำของฉันแจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ ...“พี่ฌอน แพรวไม่ไหวแล้ว ซี้ดดด อื้

​@UNIVERSITYแปลกใจมั้ยว่าทำไมวันนี้ผมมาโผล่ที่มหาลัย ก็อย่างที่บอก บางวันผมก็ต้องเข้ามาหาอาจารย์ที่ปรึกษา ก็เหมือนกับวันนั้นที่ผมเข้ามาแล้วบังเอิญเห็นยัยน้องรหัสเข้าพอดี แล้วผมก็รู้ด้วยว่าวันนั้นยัยนั่นตั้งใจหนีหน้าผม แต่ที่ผมไม่ตาม เพราะผมบอกแล้วไงว่าตั้งใจจะปล่อยให้เธอตายใจไปก่อน หึ สงสัยป่านนี้คงเชื่อสนิทใจไปแล้วล่ะครับ ว่าผมจำเรื่องคืนนั้นไม่ได้แต่ถึงจะอย่างนั้น ผมก็อดหมั่นไส้ยัยนั่นไม่ได้อยู่ดี เลยโพสต์แกล้งนิดๆหน่อยๆให้ยัยนั่นร้อนตัวเล่นๆ ก็อยากเล่นซ่อนแอบดีนักนี่ แต่ผมอยากบอกว่าวันนี้ มันหมดเวลาเล่นซ่อนแอบของเธอแล้วล่ะครับ“สัส คืนนี้ออกล่ามั้ยครับ” นั่นเสียงไอ้พีคน่ะครับ อยู่ๆมันก็ถาม ระหว่างที่เราเดินลงบันไดมาด้วยกันหลังจากที่พบอาจารย์เสร็จ และท่าทางมันตอนนี้ บอกเลยว่าโคตรมั่นใจว่าผมจะตอบมันว่า ‘ใช่’ ตามสันดานของผมเหมือนทุกที แต่ครั้งนี้ หึ เสียใจด้วยครับไอ้เหี้ยเพื่อน“ไม่ครับ” ผมตอบมันด้วยรอยยิ้มหวานๆที่ล้วนแล้วแต่ปนเปื้อนด้วยความไม่จริงใจ เพราะผม...สะใจ(หึๆ) ก็ดูหน้ามันตอนนี้ดิ แม่งโคตรเฟล“ไอ้ห่า ไอ้เพื่อนสารเลว มึงทำอย่างนี้กับกูได้ไงครับ มึงเห็นเพื่อนรักอย่างกูเป็นหม

​“พี่มาได้ไงอ่ะ กลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ” ฉันถามหลังจากออกไปเปิดประตูให้พี่ฌอนเข้ามาในบ้าน ตอนนี้เรานั่งอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก“ก็แพรวนอนคนเดียว พี่เป็นห่วง กลัวผีด้วยไม่ใช่เหรอ”“บ้า ใครกลัว” ทำฟอร์มนิดนึง“แล้วใครล่ะที่เม้นตอบโรสกับเดียร์”“นี่พี่เห็นด้วยเหรอ”“ก็ใช่อ่ะดิ”“เห็นตอนไหน”“ตอนติดไฟแดง พี่เลยวนกลับมา” นี่อย่าบอกนะว่าที่เขาลงทุนขับรถกลับมาบ้านฉัน เพราะห่วงฉันเรื่องที่ฉันกลัวผีอ่ะ ไม่ๆ ไม่ใช่หรอกแพรว เธอจะไปสำคัญขนาดนั้นได้ไง อย่ามโนไปไกลดิ“คิดไรอยู่ เรียกตั้งนานแล้ว”“ห้ะ อ๋อ เปล่า” ไม่รู้ตัวเลยว่าพี่ฌอนเรียก สงสัยเผลอคิดในใจนานไปหน่อย“พอจะมีชุดให้พี่เปลี่ยนมั้ย” เดี๋ยวนะ อะไรคืออยู่ๆมาถามถึงชุด“ชุดเปลี่ยน?”“อืม”“เอาไปทำไมอ่ะ”“ถามได้ พี่ก็จะนอนนี่ไง”“นอนนี่!!?” ฉันเผลอถามเสียงดัง แต่พี่ฌอนไม่ตกใจอะไรเลย แถมยังยิ้มให้ฉันอีก“ก็ใช่ไง บอกแล้วว่าห่วง ขืนปล่อยให้นอนคนเดียว เดี๋ยวผีก็มาหลอกแพรวของพี่กันพอดี” ไอ้คำว่า ‘แพรวของพี่’ ทำเอาฉันหัวใจเต้นแรง มันฟังดูเหมือนฉันเป็นของรักของหวงของเขายังไงอย่างงั้น“บ้า!” ฉันพูดแล้วลุกขึ้นจากโซฟา ขืนนั่งต่อเดี๋ยวได้เขินจนเก็บอาการไม่

​อีกฝั่งของร้าน...“เห้ยมึง พอๆ พอแล้ว แค่นี้ก็เต็มจาน” ฉันรีบบอกไอ้โอ๊คมัน เพราะมันไม่หยุดตักกับข้าวสักที“เอาน่า มึงแดกหมดอยู่แล้ว” แล้วมันก็ตักเอาๆ ถ้าตักใส่จานมัน ฉันจะไม่เดือดร้อนหรอก แต่นี่มันเล่นตักใส่จานฉันไง ตักจนตอนนี้ฉันดูไม่ออกแล้วว่าตรงหน้าฉันมันจานข้าวคนหรือข้าวหมากันแน่ เยอะซะ“ขอนั่งด้วยคนได้มั้ย” เดี๋ยวนะ นั่นเสียงใคร แต่ถึงไม่ต้องเงยมองฉันก็จำได้ นั่นมันเสียง...“พี่ฌอน!?” ถามว่าตกใจมั้ย คำตอบคือมาก ก็ฉันนึกไม่ถึงนี่นา ว่าอยู่ๆเขาจะโผล่มาที่นี่ แล้วตอนนี้เขาก็มานั่งลงข้างๆฉันแล้ว“พี่มาได้ไงอ่ะ”“ขับรถมา”“ไม่ใช่ หมายถึงทำไมถึงมานี่”“ก็จะมากินข้าว เจอแพรวของพี่พอดี พี่เลยมาขอนั่งด้วยคน” แพรวของพี่? ทำไมเขาต้องย้ำคำนี้แล้วทำไมต้องเอามาพูดประเจิดประเจ้อตรงนี้ด้วย ไอ้โอ๊คก็นั่งอยู่ทั้งคน“แล้วนี่ เพื่อนแพรวเหรอ”“อ๋อ ค่ะ ชื่อโอ๊ค เรียนมนุษย์ โอ๊ค นี่พี่ฌอน พี่รหัสกู”“อ๋อ หวัดดีครับพี่ฌอน”“หวัดดี” พี่ฌอนพยักหน้าให้โอ๊ค ยิ้มนิดๆแล้วหันมามองฉัน ทำไมสายตาเขาแปลกๆ ทั้งๆที่เขายิ้มอยู่แท้ๆ คือประมาณว่าฉันรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตบางอย่าง แต่คงไม่ใช่หรอกมั้ง คนอย่างพี่ฌอนน่ะเ