Semua Bab CODE GUY กับดักร้ายนายพี่รหัส: Bab 31 - Bab 40

​“นาย เอาจริงเหรอ”“โกหกแล้วได้อะไร” นอกจากคำตอบจะกวนอวัยวะเบื้องล่างแล้ว สีหน้าก็ไม่ต่างกัน แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็ยังดูออกอยู่ดี ว่าเขาไม่ได้สบายใจเท่าไหร่นัก“ฉันอยากให้นายเผื่อใจ ฉันไม่อยากให้ความหวังกับนายตอนนี้ แล้วนายต้องมาเสียใจทีหลัง” ที่ฉันต้องบอกเขาแบบนี้ เพราะฉันก็กลัวว่าตัวเองจะทำไม่ได้ กลัวจะเลิกรักพี่ฌอนไม่ได้ แต่ถึงฉันจะทำไม่ได้ ฉันก็จะไม่ใจอ่อนแล้วยอมกลับไปเป็นผู้หญิงของเขา ให้เขาย่ำยีหัวใจเล่นอีกรอบแน่ๆ“ไม่ให้เสียใจทีหลัง แสดงว่าอยากให้รีบเสียใจซะตั้งแต่ตอนนี้เลย” คีย์เอียงหน้ามองฉัน ยังทำหน้ากวนตีนเหมือนเดิม“ใช่” ฉันรับมุกซะเลย อยากกวนดีนัก“ไม่เอาว่ะ อยากเสียใจทีหลัง” เขาบอกแล้วลุกขึ้นจากโซฟา แถมยิ้มอย่างกับสบายใจแล้ว ทุกปัญหาเคลียร์เรียบร้อยแล้ว อะไรประมาณนั้น เห้อ อะไรของเขานะ“กินข้าวกันดีกว่า มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง อ้อ แล้วก็วันนี้วันหยุด ไปเที่ยวกัน” เขาไม่ใช่แค่พูด แต่ดึงมือฉันให้ลุกขึ้นเดินออกไปนอกบ้าน แถมจับฉันยัดใส่รถเสร็จสรรพ สรุปคือเขาพูดเองเออเองหมดทุกอย่าง ส่วนฉันเหรอ พอจะอ้าปากพูด เขาก็ทำเป็นเปลี่ยนเรื่องไปพูดเรื่องอื่น หรือไม่ก็ทำเป็นหูทวนลม เหมือนไม

ไอ้โอ๊คมันมาโผล่หน้าบ้านฉันได้ไงวะ“มาได้ไงอ่ะ”“ขับรถผ่านมาทางนี้พอดี เลยแวะบ้านมึงซะเลย ไงวะ ไม่เจอกันนาน สบายดีป่ะ”“อืม ก็สบายดี เข้ามาก่อนดิ”“ไม่เป็นไร ดูท่าทางมึงรีบไม่ใช่เหรอ จะไปทำงานใช่ป่ะ งั้นขึ้นรถดิ กูไปส่ง”“ล้อเล่นป่ะเนี่ย” คือฉันไม่ค่อยอยากจะเชื่อไง อะไรจะโชคดีขนาดนี้วะฉัน แบบว่าอยู่ๆก็มีสารถีมารับถึงหน้าบ้าน“ล้อเล่นทำไมวะ ขึ้นรถดิ จะได้ถือโอกาสคุยกันไปในรถด้วย ไม่ได้กัดกับมึงนาน กูคันปากชิบหาย”“ไอ้สัส แม่งโรคจิต”“ฮ่าๆ” มันตอบกลับมาเป็นเสียงหัวเราะ ไอ้สัสโอ๊คแม่งสงสัยโรคจิตจริงๆนั่นแหละ“เอ้า! ยืนบื้ออยู่อีก ขึ้นรถดิวะ”“เออๆ แต่เดี๋ยวกูไปเอากระเป๋าแป๊บ”“เคๆ” พอมันตอบรับฉันก็รีบเดินกลับไปเอากระเป๋าในบ้าน ก่อนเดินกลับออกมาขึ้นรถไปกับมัน ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องขับรถเอง......@P COMPANY“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” ฉันหยอกมันไปตามประสาเพื่อน ก่อนยิ้มให้มันแล้วลงจากรถ เมื่อกี้เราก็คุยกันมาตลอดทาง ก็นะ ตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน“อุ๊ย!” พอทำท่าจะปิดประตูรถ อยู่ๆก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาซะงั้น“เห้ยมึง เป็นไรป่าว”“ไม่ๆ ไม่เป็นไร”“แน่ใจนะเว้ย”“เออ สงสัยยังไม่ได้กินข้าว

​เขาจะตามมาทำไมนะ แถมจับแขนฉันไว้ด้วย“พี่ฌอน ปล่อยแพรว แพรวจะกลับ”“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”“ไม่ต้อง แพรวกลับเองได้” ฉันสะบัดมือเขาออกแล้วเดินหนีออกมา แต่เขาก็ตามมาจับแขนฉันไว้อีกจนได้“ไปกับพี่ บอกแล้วไงว่าพี่จะไปส่ง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ฉันจะไม่มีทางหวั่นไหวกับลูกไม้นี้ของเขาอีกแน่“แพรวก็บอกแล้วไงว่าแพรวจะกลับเอง”“อย่าดื้อสิแพรว” สายตาเขาเหมือนกำลังขอร้องฉันกลายๆ แต่จะขอร้องหรือจะอะไรก็ช่าง ฉันไม่สนหรอก บอกแล้วไง ว่าฉันจะไม่ยอมหลงกลเขาอีก“แพรวไม่ได้ดื้อ แต่นี่มันสิทธิ์ของแพรว แพรวจะกลับเอง ไม่ต้องมายุ่งกับแพรว เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”“เป็นสิ แพรวเป็นเมียพี่”“ไม่ใช่ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ปล่อย...อุ๊ย!” อยู่ๆอาการหน้ามืดก็ถามหาเอาดื้อๆ ทั้งๆที่จะสะบัดแขนเขาออก กลับเป็นฉันเองที่ทรงตัวไม่อยู่ ถ้าพี่ฌอนไม่ช่วยพยุงเอาไว้ ฉันคงไปกองกับพื้นแล้ว“เป็นไรรึเปล่าแพรว”“มะ...ไม่ แพรวไม่เป็นไร ปล่อยเถอะค่ะ”“ปล่อยได้ไง แพรวไม่สบาย”“อุ๊ย! พี่ฌอน” ใครจะคิดว่าอยู่ๆเขาจะอุ้มฉันขึ้นมา ถึงจะอุ้มเบาๆก็เถอะ แต่ฉันก็ตกใจอยู่ดี“พี่ทำอะไร ปล่อยแพรวลงนะ”“พี่ปล่อยไม่ได้หรอก แพรวไม่สบายอยู่ พี่เป็นห่วง”

​“แพรว”อยู่ๆคีย์ก็เรียกฉัน หลังจากที่ขับรถออกมาจากบ้านได้สักพัก จริงสินะ เมื่อกี้ฉันคงต้องขอบคุณเขาที่มารับฉันพอดี ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน ความจริงฉันไม่ได้อยากจะทำร้ายน้ำใจของพี่ฌอนแบบนั้น แต่มันจำเป็นจริงๆ ฉันไม่อยากให้เขารู้เรื่องลูก และฉันคิดว่าถ้าทำร้ายจิตใจเขามากๆ เดี๋ยวเขาก็คงเลิกยุ่งกับฉันไปเอง“เป็นอะไรรึเปล่า”“เปล่า ไม่ได้เป็นไรหรอก ขอบใจนะที่มารับตรงเวลาทุกวันเลย” ฉันฝืนยิ้มให้คีย์ พยายามเก็บอาการจวนเจียนจะไหลของน้ำตาให้มันมิดชิดที่สุด“ไม่เนียนเลยนะแพรว”“อะไรของนาย”“ก็อาการไง ไม่เนียน” อะไรกัน นี่เขารู้ทันฉันอีกแล้วเหรอ“เอ่อ คือ...”“เมื่อกี้ฉันเห็นนะ““เห็น?” ตอนนี้ฉันอยากรู้เหลือเกินว่าเขาเห็นอะไรบ้าง“อืม เห็นตั้งแต่ไอ้ฌอนมันถือโจ๊กไปยืนรอเธอหน้าประตู ไม่สิ เห็นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ว่ามันนั่งเฝ้าเธออยู่หน้าประตู ก็คงจะนั่งอยู่อย่างนั้นทั้งคืนนั่นแหละมั้ง”“นายว่าไงนะ!?” ที่ฉันต้องถามซ้ำเพราะไม่อยากจะเชื่อ เมื่อวานฉันไล่พี่ฌอนแล้วปิดประตูใส่หน้าเขาก็จริง แถมไม่ได้ยินเสียงรถเลยหลังจากนั้น แต่ฉันก็คิดว่าเขากลับไปแล้ว และที่ฉันไม่ได้ยินเสียงก็คงเป็นเพราะมั

​“ใช่ พี่จะรอจนแพรวคลอด แล้วค่อยตรวจดีเอ็นเอ”“พี่ฌอน!” ใครจะไปคิด ว่าเขาจะบ้าขนาดนี้ ก็เพราะถ้ารอตรวจ เขาก็รู้กันพอดีน่ะสิ“แล้วในระหว่างนี้ พี่ก็จะถือว่าเขาเป็นลูกของพี่ ส่วนแพรว ก็เป็นเมียพี่ แล้วเมียกับลูกพี่ ก็ต้องอยู่กับพี่ มานี่!”“ว้าย พี่ฌอน!” พี่ฌอนอุ้มฉันขึ้นมาท่ามกลางสาธารณชนเลย นี่เขาไม่อายบ้างเหรอ ฉันอายจะแย่อยู่แล้ว บอกเลยว่าเรื่องที่เราเถียงกันเมื่อกี้ คนคงรู้กันทั่วทั้งโรงพยาบาลโดยที่ไม่ต้องสืบสาวราวเรื่องกันให้มากความเลยล่ะ เห้อ... ดีนะ ที่ฉันไม่ใช่คนดัง ไม่งั้นคงเป็นข่าวหน้าหนึ่ง“ปล่อยแพรวลงนะ” เขายังนิ่ง เอาแต่เดิน“พี่ฌอน”“จะพยายามไปทำไม ในเมื่อแพรวก็น่าจะรู้ ว่ายังไง พี่ก็ไม่ปล่อย”“หน้าด้าน!”“พี่ยอมหน้าด้าน” เขาตอบกลับมาหน้าตาเฉย แถมเดินเอาๆจนตอนนี้ถึงรถแล้ว“แพรวไม่ไปกับพี่หรอก ปล่อยแพรว เดี๋ยวผัวแพรวเขาจะมารับแล้ว”“พี่นี่ไงผัวแพรว เข้าไป” เขายัดฉันเข้าไปในรถเบาๆ บ้าชะมัด ลงทุนพูดขนาดนี้แล้วยังไม่เชื่ออีก ก็ได้ งั้นใช้วิธีอื่น ...รีบกระโจนลงจากรถแล้ววิ่งหนีให้สุดชีวิต“หยุดเลยนะ!” เขาชี้หน้าฉัน ตั้งแต่เท้าฉันยังไม่ทันจะได้สัมผัสพื้น“ถ้าออกมาแม้แต่ก้าวเดีย