Semua Bab CODE GUY กับดักร้ายนายพี่รหัส: Bab 41 - Bab 45

​ฉันผลักเขาออกอย่างแรง จนเขาแทบหงายหลัง แต่ช่างเขาสิ เขาจะเป็นยังไงก็ช่าง ฉันไม่สนใจหรอก“แพรว โกรธพี่เหรอ”“แพรวไม่ได้โกรธ แต่แพรวเกลียดพี่ ไปเลยไป ออกไปจากบ้านแพรว แล้วต่อไปนี้ไม่ต้องมายุ่งกับแพรวอีก คนโกหก คนหลอกลวง!”“อะไรกันแพรว พี่งง พี่ไปหลอกอะไรแพรว”“ก็หลอกว่ารักแพรวไง พี่ทำดีซะจนแพรวเกือบเชื่อ เพราะแพรวมันโง่ แต่ก็ดีเหมือนกัน ที่พี่รีบทำให้แพรวเห็น ว่าทุกอย่างมันหลอกลวง สุดท้าย พี่ก็ยังไม่ทิ้งสันดานมั่วผู้หญิงไม่เลือกของพี่อยู่ดี วันนี้ที่หายไปทั้งวัน คงไปกกกันมาจนหนำใจสินะ แล้วนี่กลับมาทำไมล่ะคะ ทำไมไม่กกกันต่อล่ะ กลับมาทำไม กลับมาทำไม!!!” ฉันไม่ใช่แค่พูด แต่พุ่งเข้าไปทุบตีเขาด้วย ทุบทั้งน้ำตาแบบนี้นี่แหละ ฉันกลั้นไม่อยู่แล้ว มันทั้งเสียใจ ทั้งโมโห โกรธทั้งเขา แล้วก็โกรธทั้งตัวเองที่โง่ปึกๆๆ!!!ฉันระดมทุบไม่ยั้ง ก็ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว“แพรว เดี๋ยวแพรว ฟังพี่ก่อนนะ มันไม่ใช่อย่างที่แพรวคิด พี่อธิบายได้นะแพรว”“แพรวไม่ฟัง ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น แพรวเข้าใจหมดทุกอย่างแล้ว เข้าใจแล้วว่าพี่มันเลว ฮือๆๆ ถ้าไม่รักกันจริงแล้วมาหลอกกันทำไม มาให้ความหวังกันครั้งแล้วครั้งเล่า

​เขาถามนิ่งๆ เล่นเอาฉันงง ไปต่อไม่ค่อยถูก“ก็ หอมแก้มเป็นรางวัลไงคะ พี่ไม่ดีใจเหรอ”“ดีใจจนช็อกเลยต่างหาก เมียพี่ไม่ให้เวลาตั้งตัวเลยอ่ะ” แล้วอยู่ๆเขาก็ยิ้มออกมา ยิ้ม เอ่อ ยิ้มกรุ้มกริ่ม สายตาก็แปลกๆ ยิ่งตอนนี้เขาเลื่อนหน้าลงมาหาฉัน ฉันก็ยิ่งเห็นประกายแพรวพราวในแววตาเขาชัดขึ้น“พะ...พี่ พี่จะทำอะไรอ่ะ” ตัวฉันเริ่มสั่นยังไงไม่รู้ ลมหายใจเริ่มติดขัด ก็เพราะเขานั่นแหละ เขาทำฉันร้อนๆหนาวๆไปหมดแล้ว“พี่จะบอกว่า รางวัลของแพรวมันมีผลข้างเคียง”“ผลข้างเคียง?”“ครับ”“อะ...อะไรเหรอคะ”“ก็...” เขาเลื่อนหน้าลงมาใกล้ฉันอีกนิด“มันทำให้พี่อยากต่อแขนต่อขาให้ลูกยังไงก็ไม่รู้สิ”“พี่ฌอน!” ฉันตกใจจนตาแทบถลน นี่แค่ฉันหอมแก้ม มันทำให้เขาถึงกับหื่นเลยเหรอ!!?“พี่ขอนะ ขอชื่นใจหน่อยนะครับ อยากเข้าหอใจจะขาดแล้ว”“แต่ว่าเรา เรายังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะ” ฉันขมวดคิ้วแล้วถามเขาออกไปแบบไม่ค่อยจะเต็มเสียงเท่าไหร่“ก็เข้าหอก่อนแต่งไง ไม่เห็นเป็นไร แพรวลืมแล้วเหรอ ว่าก่อนหน้านี้ เราก็เคยเข้าหอกันไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว”“พี่ฌอนบ้า” เขาทำฉันอายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้ว คนบ้า พูดอะไรก็ไม่รู้ ถึงมันจะเป็นความจริงก็เถอะ“ห