All Chapters of CODE GUY กับดักร้ายนายพี่รหัส: Chapter 11 - Chapter 20

​ถ้าได้ก็ดีสิ ดี๊ด๊าอยู่พอดี“ได้ค่ะ มานั่งตรงนี้นะคะ” พี่เจ้าของร้านเขาชวนฉันไป ฉันก็เดินตามไปนั่งตรงที่เขาบอก แล้วเขาก็ส่งอุปกรณ์มาให้ฉัน มันมีแผ่นรองสี่เหลี่ยมสีเหลืองแผ่นนึง เหมือนไว้กันมือเปื้อน ส่วนตัวที่เป็นเครื่องปั้นดินเผามันคล้ายกับเป็นจานนะ จานดินเผาที่ยังไม่แห้งสนิท“เดี๋ยวน้องใช้อันนี้วาดลงไปได้เลยนะคะ อยากได้ลวดลายอะไร วาดลงไปได้เลยค่ะ” เขาบอกฉันแล้วยื่นไม้อันเล็กๆมาให้ฉัน คล้ายๆไม้พาย“ตรงนี้เหรอคะ” ฉันเอาไม้ชี้ไปที่ก้นจาน“ค่ะ” เสร็จฉันล่ะ ประมาณว่าพอเขาพยักหน้าฉันก็เริ่มละเลงทันที นาทีนี้ความสวยไม่สนค่ะ สนแต่ความเละอย่างเดียว“คิดว่าจะไปวัดไปวากับเขาได้มั้ยเนี่ย” พี่ฌอนทักฉันด้วยเสียงเรียบๆ ในขณะที่ฉันกำลังละเลง เอ้ย! กำลังวาดอย่างมีความสุข“อย่าดูถูกกันนะ เห็นอย่างงี้อ่ะ แพรวฝีมือนะเว้ย”“จะคอยดูละกัน” เขายิ้มแล้วยืนมองฉันไปเรื่อยๆ ฉันก็ละเลงของฉันไป ไม่นานมันก็ดูเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา“เสร็จละ” ฉันวางลงบนโต๊ะ ถ่ายรูปซะหน่อยดีกว่า เอาไว้อัพลงเฟส“พี่ฌอน” พอถ่ายรูปเสร็จฉันก็เงยขึ้นไปมองพี่ฌอน เห็นเขาเลื่อนๆหน้าจอโทรศัพท์อยู่ สงสัยเมื่อกี้เล่นฆ่าเวลามั้ง“ครับ ว่าไง”“

​3 ทุ่ม@W’ne PUB“แพรว ทางนี้ค่ะ” พอฉันเดินเข้ามาในผับ ก็เห็นลิเดียร์มันโบกมือเรียก“มาถึงหลังสุด เดี๋ยวให้เป็นเจ้ามือแม่ง”“อีทอม รถติดค่ะ เข้าใจกูบ้าง” ฉันบอกมันแล้วกระแทกก้นลงบนเก้าอี้“แหมๆ บอกให้เป็นเจ้ามือแค่นี้ ถึงกับของขึ้น”“แน่สิคะ ถ้าบ้านกูรวยเป็นมหาเศรษฐีก็ว่าไปอย่าง แต่นี่รถยังต้องผ่อนอยู่เลย เข้าใจนะคะ”“เออ เข้าใจ งั้นหารสามเหมือนเดิม”“ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย” ฉันยิ้มพอใจแล้วเราก็นั่งคุยนั่งจิบกันไปเรื่อยๆ ก็มีออกไปแดนซ์บ้างไรบ้าง แล้วพอแดนซ์มันก็เหนื่อยใช่ป่ะ ก็เล่นเอาหลุดโลกขนาดนั้น เพราะฉะนั้น คงต้องไปเติมแป้งซะหน่อย เดี๋ยวไม่สวย“พวกมึง กูไปห้องน้ำแป๊บ”“จะไปเติมแป้งเรียกผู้อ่ะดิ”“รู้ทันตลอดดด” ฉันลากเสียงยาวใส่โรสมันไปแล้วเดินไปห้องน้ำ“อืออ ใจเย็นๆค่ะ” เดี๋ยวนะ เสียงไรอ่ะ ดังมาจากมุมมืด ฟังไม่ค่อยชัด“อื้อ ฌอน ใจร้อนจังงง” เมื่อกี้ไม่ชัด ตอนนี้ชัดเลย แต่ฌอนมีตั้งหลายคน อาจจะไม่ใช่ก็ได้มั้ง“ไปต่อที่ห้องมิ้นนะคะ ตรงนี้มันไม่เต็มที่”“ก็ได้ครับ ตามใจมิ้น” ตอนแรกฉันคิดว่าไม่ใช่ แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจในเมื่อเสียงก็คล้ายพี่ฌอน“งั้นไปค่ะ” ดูเหมือนเขาจะพากันออกมาแล้ว

​เสียงประตูที่ปิดลงเบาๆทำให้ผมรู้ว่าแพรวออกไปแล้ว และที่ผมไม่รั้งเธอ เพราะมันไม่จำเป็น ถึงผมจะยังค้างคาเรื่องที่อยู่ๆเธอก็โผล่มาที่นี่ก็เถอะ“คงเพราะเรื่องงานรับปริญญา” ผมเดาว่าคงจะใช่ แต่แล้วไงล่ะ ผมตั้งใจไม่ไปเองแหละ เสียอารมณ์ แล้วมันเพราะใคร เธอนั่นแหละที่ทำตัวเอง ถ้าวันนั้นเธอไม่มาพูดจางี่เง่ากับผม ผมก็คงเอาดอกไม้ช่อเบ้อเร่อไปให้เธอตามที่เคยสัญญาไว้แล้ว“พี่ไม่ผิด เธอทำตัวเองไงแพรว” ผมจะไม่โทษตัวเองหรอก เรื่องที่ผมผิดสัญญา ที่ผมไม่ได้ไปงานรับปริญญาเธอ แต่เลือกที่จะนั่งหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คอนโดแทน ก็คนมันหงุดหงิดส่วนเรื่องผู้หญิงคนนั้น ตอนแรกผมไม่ได้จะเอาหรอก แต่ยัยนั่นมาหาผมเอง ไม่รู้ไปเอาที่อยู่คอนโดผมมาจากไหน เพราะปกติผมไม่เคยหิ้วใครมาห้องนี้ แต่ไหนๆเธอมาแล้ว แถมยังลงทุนยั่วซะขนาดนั้น ผมก็เลยเล่นด้วยไปงั้นๆ แต่ก็แค่เพิ่งเริ่ม ยังไม่ทันได้เอา เพราะยัยนั่นเห็นแพรวซะก่อน และไม่รู้ผมควรจะโกรธหรือขอบคุณแพรวเรื่องนี้ดี เพราะความจริงผมไม่มีอารมณ์เอาใครหรอก ตั้งแต่วันที่แพรวมาพูดเรื่องบ้าบอนั่นแล้ว ที่ผมทำหลายวันมานี้ก็แค่ไปเที่ยวตามประสา แต่ไม่ได้หิ้วใครไปเปิดห้อง ไม่ได้ไปหาผู้หญิงใ

​พี่ฌอนจูบฉัน บ้าไปแล้ว เขาจูบฉันจริงๆ จูบแรงๆพร้อมๆกับดันฉันไปชนกับรถ ปากเขายังคงจูบเอาๆอย่างบ้าคลั่งจนฉันแสบปากไปหมด“อื้อ!” ฉันพยายามร้อง พยายามดิ้น หลังจากที่เผลอนิ่งไปเพราะสติหลุดชั่วขณะ แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งจูบ ก่อนฉันจะรู้สึกว่าเขาดันลิ้นร้อนๆของเขาเข้ามาตวัดพันเกี่ยวไปทั่วปากฉัน ดูดดึงอย่างเอาแต่ใจจนตอนนี้ฉันหมดแรงขัดขืนเขาแล้ว ที่รับรู้ก็มีแต่กลิ่นสาบคาวของเลือด“ที่นี้เกี่ยวรึยัง” เขาถามฉันด้วยสีหน้าที่เหมือนจะสะใจปนความเหี้ยมโหด เขาไม่ได้มีรอยยิ้ม แต่มีความดุดันในแววตา ส่วนฉันเหรอ ก็กัดฟันมองเขาอย่างโกรธแค้นไง ก็เขาทำฉันเจ็บ ตอนนี้ฉันเม้มปากตัวเองแน่น ฉันรู้สึกว่าเขาจูบฉันจนปากมันบวมจนแสบไปหมด กลิ่นเลือด ฉันยังรู้สึกถึงมันอยู่เลย เขาคิดว่าฉันเป็นอะไร ของเล่นสินะ ถึงคิดจะจูบก็จูบ คนใจร้าย คนใจดำ!“พี่ถาม ทำไมไม่ตอบ” อยู่ๆเสียงเขาก็นุ่มลงนิดนึง แต่ก็ยังแข็งอยู่ดีนั่นแหละ ตอนนี้เขามองตาฉัน เหมือนจะค้นให้ลึกเข้ามาถึงภายใน และเขาเอง ก็เหมือนมีอะไรอยู่ในแววตาเช่นกัน“ไหนบอกว่ารักพี่ไง” ฉันไม่คิดว่าเขาจะถาม ก็ในเมื่อเขาไม่เคยสนใจ แล้วอยู่ๆมาถามทำไม แต่ในเมื่อถามมา ฉันจะตอบก็ได้“ก

​“เวรแล้วไง แบบนี้ก็ชิบหายอ่ะดิ”“นั่นดิ บ้าแม่ง” ฉันได้ยินเสียงเขาบ่นกันให้วุ่นไปหมด ไม่รู้มีปัญหาอะไรกัน“เขามีไรกันอ่ะคีย์ ไม่เห็นจะถ่ายแบบกันอยู่เลย”“ไม่แน่ใจอ่ะ แป๊บนะ เดี๋ยวลองเข้าไปถามดู” คีย์เดินเข้าไป ฉันเลยตามเขาไปด้วย“มีไรกันเหรอครับ”“ต๊าย คุณคีย์ มีน้ำใจมาถามสารทุกข์สุกดิบพวกเราด้วย” พี่เขาหันมาหาคีย์ ยิ้มให้จนปากแทบฉีกถึงหู คือดูเต็มใจมากที่จะหันมาตอบคีย์ ทั้งที่กองถ่ายกำลังวุ่นๆอยู่ จริงสิ คงไม่ต้องบอกใช่มั้ย ว่าพี่เขาเพศไหน“คืองี้ค่ะ นางแบบที่นัดถ่ายโฆษณาวันนี้อ่ะ แม่งดันป่วยกะทันหันค่ะ คิวคนอื่นก็ไม่ว่าง แล้วลูกค้าเขาก็จะเอาวันนี้ด้วย พวกเราก็เลยหัวหมุนกันอยู่นี่แหละค่ะ ไม่รู้จะไปหานางแบบที่ไหนมาเสียบแทน เห้อ...อุ๊ย!” เขามองมาที่ฉันแล้วทำท่าแบบนั้นคืออะไร คือเอามือไปป้องปาก เหมือนเจอของแปลก ตานี่เป็นประกายเชียว ฉันว่าฉันก็กรีดอายไลน์เนอร์ครบทั้งสองข้างแล้วนะ ไม่น่าจะมีอะไรบนหน้าฉันที่แปลกประหลาด“แฟนเหรอคะคุณคีย์” ตอนนี้เปลี่ยนจากอาการเห็นของแปลกเป็นยิ้มให้ฉัน พวกทำงานแบบนี้นี่เปลี่ยนฟิลเร็วเหมือนกันหมดมั้ยวะ เห็นเมื่อกี้ตอนเล่าเรื่องนางแบบอะไรนั่นให้คีย์ฟังนะ เขา