All Chapters of ราคะสามบุปผา: Chapter 31 - Chapter 40

“อ๊า!!! ทะ ท่าน อื้อ!”“อ่า แน่นเหลือเกิน ซี้ดดด”แรงตอดรัดจากบุปผางามราวกลับจะเร่งเร้าให้เขาโจนจ้วงเขาใส่ ทว่าชายหนุ่มยังคงกระทำอย่างค่อยเป็นค่อยไป เขาอยากกักเก็บช่วงเวลาแห่งความสุขนี้ไว้ให้ได้นานที่สุด“ข้าไม่อยากจากเจ้าไปที่ใด อ่า...น้องหญิง อย่าทรมานกันเช่นนี้ ซี้ด”ไป๋เหลียนฮวาไม่ฟังคำพูดของเขา ส่ายสะโพกเข้าหาคล้ายเป็นฝ่ายเริ่มบทรักด้วยตนเอง อาจเพราะท่วงท่าคลานเข่าหันหลังให้เขาเช่นนี้ นางจึงมีความกล้ามากกว่าทุกครา“อ๊ะ ท่านพี่...”“เจ้า! อ่า ไยวันนี้จึงยั่วยวนนัก”จ้าวหลงเหว่ยเสียวกระสันจนต้องกัดกรามข่มกลั้นอารมณ์รุ่มร้อน จับบั้นท้ายงอนงามที่ส่ายไหวเบื้องหน้าไว้มั่น ก่อนจะกระแทกกระทั้นเข้าหานางอย่างไม่ปรานี หากรีรอนานกว่านี้เกรงว่าภรรยาคนงามจะทนไม่ไหว“อ๊ะ อะ อะ อื้อ”ไปเหลียนฮวาร้องรับทุกจังหวะที่คนด้านหลังฝากฝังตนตนเข้ามา สัมผัสได้ถึงแท่งหยกอันใหญ่โตของเขาที่กระทบถูกจุดอ่อนไหวกลางกายครั้งแล้วครั้งเล่า จนต้องระบายความเสียวซ่านกับหมอนใบโต ฝังใบหน้ากรีดร้องสุดเสียง“อ๊า! ท่านพี่ เหลียนเอ๋อร์ จะ...”“ข้ารู้ ซี้ด...”จ้าวหลงเหว่ยขยับท่าทางพลิกร่างหญิงสาวให้หันกลับมานอนหงาย จับเรียวข

ไป๋เหลียนฮวาร่างกายพลันอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นรถม้า โลหิตสีชาดหลั่งไหลออกมาจากต้นแขนราวกับสายน้ำหลาก คมมีดที่ปักลงมาหากลึกกว่านี้เพียงครึ่งชุ่นคาดว่าแขนข้างนี้ของนางคงจะใช้การไม่ได้แล้ว“ฮือ ๆ คุณหนู เจ็บมากหรือไม่เจ้าคะ”เสียงร้องไห้อย่างเสียขวัญของหลิงเอ๋อร์ดังเรียกสติที่เลือนรางของไป๋เหลียนฮวากลับคืนมา นางกระตุกมุมปากเป็นรอยยิ้มให้สาวใช้น้อยคลายใจ ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นระงับความเจ็บปวด หูคล้ายได้ยินเสียงกระทบกันของโลหะอยู่ไกล ๆ“คุณหนู มีคนมาช่วยเราแล้ว! ต้องเป็นคนของฝ่าบาทแน่ ๆ เจ้าค่ะ!”“คนของเขาอย่างนั้นหรือ…”เสียงหวานคล้ายละเมอกล่าวถามออกไป หวนคิดไปถึงใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะชอบหยอกเย้านาง หากเขารู้ว่ามีคนหมายจะเอาชีวิตนาง เพลิงโทสะของโอรสสวรรค์จะพุ่งทะยานเพียงใดกันนะ“ฮูหยินน้อย ท่านได้รับบาดเจ็บตรงที่ใดหรือไม่ขอรับ”“ท่านคือ….”ไป๋เหลียนฮวาบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น ตะโกนถามกลับไปเพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นคนของบุรุษผู้นั้นจริง ๆ“ผู้น้อยนาม จือลิ่ว องครักษ์ที่ฝ่าบาทสั่งให้คอยคุ้มครองฮูหยินน้อย วันนี้ผู้น้อยทำงานผิดพลาดฮูหยินน้อยโปรดลงโทษด้วยขอรับ”ไป๋เหลียนฮวาวางหัวใจที่ลอยค้า

เสียงรายงานจากขันทีหน้าตำหนัก ส่งผลให้จ้าวหลงเหว่ยที่กำลังก้าวเดินดุจบินได้ต้องหยุดชะงัก ดวงตาคมทอดมองเงาร่างสตรีวัยกลางคนในอาภรณ์หรูหราสีเข้มดูภูมิฐาน แม้ใบหน้าผู้มาเยือนไม่อาจบ่งบอกถึงอายุ ทว่าดวงเนตรหงส์คู่นั้นกลับย้ำชัดถึงวันเวลาที่นางต้องเผชิญเรื่องราวพลิกผันในใต้หล้า“เสด็จแม่...มาเยือนตำหนักลูกยามนี้ มีเรื่องสำคัญใดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”เสียงทุ้มกล่าวขึ้นหลังจากได้สติกลับคืนมา เขารีบเข้าไปประคองแขนมารดาด้วยท่าทีนบนอบ ทว่าอู่ไทเฮากลับไม่ตอบคำถามแต่เป็นฝ่ายถามกลับไปแทน“เจ้ากำลังจะไปที่ใด”“ด้านนอกมีเรื่องให้ลูกต้องไปสะสางเล็กน้อย เสด็จแม่มาหาลูกเพราะคิดถึงลูกใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”อู่ไทเฮาได้ฟังคำหยอกเย้าของบุตรชายก็แค่นเสียงหัวเราะขึ้นมา ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนตั่งใกล้ ๆ เศษซากโต๊ะทรงงานของฮ่องเต้หนุ่ม“เรื่องใดที่ทำให้ฝ่าบาทมีโทสะถึงเพียงนี้ ใช่เรื่องแม่นางไป๋เหลียนฮวาแห่งเมืองเฟิงฟู่หรือไม่”“เสด็จแม่!”จ้าวหลงเหว่ยพลันเบิกตาโพลง ไม่คิดเลยหูตาของมารดาจะกว้างขวางถึงเพียงนี้ แม้แต่ชื่อแซ่ของสตรีของเขาผู้เป็นมารดาก็สืบรู้จนสิ้น“เจ้าคิดว่าเจ้ามีความสามารถซ่อนคนได้ดีแล้วหรือ หลงเหว่ย หากเ

“ใช่ ต้องโทษพวกสารเลวนั่น แต่เจ้าอยู่ไกลหูไกลตาข้าถึงเพียงนี้ข้าไม่วางใจเอาเสียเลย”จ้าวหลงเหว่ยผละอ้อมกอดออกมา ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมใสอย่างเป็นการเป็นงาน ทว่าหญิงสาวเพียงยิ้มบางก่อนจะเอ่ย“เหลียนเอ๋อร์ปรึกษากับท่านแม่แล้วว่าจะย้ายไปอยู่กับท่านลุงในจวนเจ้าเมืองสักระยะเพคะ”“ข้าไม่วางใจ องครักษ์ของข้าฝีมือไม่สามัญยังพลาดท่าเสียที แล้วองครักษ์ของเจ้าเมืองไป๋จะปกป้องเจ้าได้อย่างไร เอาเช่นนี้ดีหรือไม่”จ้าวหลงเหว่ยกระแอมกระไอรับม้วนผ้าสีทองที่หลี่กงกงส่งมาให้ ก่อนจะนำไปวางลงบนมือเล็กของไป๋เหลียนฮวา นางก้มมองของที่อยู่อย่างไมเข้าใจ“ฝ่าบาท เราคุยกันแล้วไม่ใช่หรือเพคะ เหตุใดยังต้องบังคับเหลียนเอ๋อร์ด้วย”ไป๋เหลียนฮวาเงยหน้ามองเขาและกล่าวถามทันที ราวกับจะกล่าวโทษเขาว่าไม่รักษาสัญญา ทำเอาฮ่องเต้หนุ่มสะดุ้งอยู่ในใจ ร้อนตัวขึ้นมาตงิด ๆ“ข้ารู้ดีว่าเหตุใดเจ้าจึงไม่อยากเข้าวัง เจ้ารักข้า อยากเป็นเพียงภรรยาที่ทำให้ข้าสบายใจ แต่เหลียนเอ๋อร์เจ้ารู้หรือไม่ ยิ่งเจ้าอยู่ไกลหูไกลตาข้า ข้าก็ยิ่งสงบใจไม่ลง”“...”“เดิมข้าไม่อยากออกราชโองการบังคับเจ้า ยังคงให้เจ้าตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตนเอง หากเจ้าร

มือหนาผลักร่างบอบางให้เอนลงไปนอนราบบนโต๊ะน้ำชากลางห้องโดยสาร โดยมีตนเองทาบทับลงไป ใบหน้าคมก้มต่ำดูดกินกลีบปากบางอย่างหิวกระหายราวกับจะระบายความอัดอั้นทีสั่งสมมานานหลายวันไป๋เหลียนฮวาผวาเฮือกยามเขาสอดเรียวลิ้นเข้ามากวาดต้อนพัวพัน พลิกพลิ้วจนหัวสมองขาวโพลน หลับตาพริ้มยอมให้เขาได้ทำตามใจเรือนกายขาวนวลอรชรเปิดเปลือยไม่ต่างจากคนด้านบน ชายหนุ่มดึงทึ้งอาภรณ์นางอย่างคนใจร้อน ก่อนจะฟอนเฟ้นเคล้นคลึงไปตามเนินอกอวบนุ่ม และเอวคอดกิ่ว ปลุกเร้าอารมณ์เร่าร้อนที่ห่างหายให้ปะทุจนยากจะต้านทาน“อึก ท่านพี่ ช้าหน่อยเจ้าค่ะ”“มะ ไม่แล้วน้องหญิง” เขายังไม่ได้ปลดปล่อย นางรู้แต่การกินนางอย่างตะกรุมตะกรามประหนึ่งสัตว์ป่าหิวโหยเช่นนี้ก็ทำนางหวาดกลัวอยู่เหมือนกัน“อื้อ อย่า อย่าเพิ่ง”จ้าวหลงเหว่ยหยุดชักงักมือที่ยุ่มย่ามอยู่เบื้องล่างของนาง เหลือบสายตาคมร้อนแรงสบประสานนัยน์ตาหวานสั่นระริก เพียงคู่ก็เป็นนางที่ยอมแพ้ยกแขนเรียวโอบรั้งคอหนาลงรับจุมพิตที่เต็มไปด้วยอารมณ์รักใคร่ ตอบสนองกลับไปอย่างทีควรจะเป็นร่างสูงราวกับได้รับคำอนุญาต ยิ่งบดเบียดความแข็งแกร่งกลางกายเข้าหาเนินเนื้อฉ่ำน้ำเบื้องล่าง มือหนาฟ้อนเฟ้นเต้า