All Chapters of ราคะสามบุปผา: Chapter 1 - Chapter 10

พระสุรเสียงเรียบนิ่งติดจะรำคาญตรัสอย่างเฉียบขาด ทำเอาหลี่กงกงต้องรีบกราบทูลเป็นพัลวัน“พูดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมพูดแล้วพ่ะย่ะค่ะ เมื่อเช้าหลังจากเสียนเฟยกลับจากตำหนักฮองเฮา เห็นนางกำนัลน้อยบอกว่าทรงประชวรพระวาโย ฝ่าบาทจะเสด็จไปทอดพระเนตรหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”คราวนี้มือหนาวางพู่กันลงบนแท่นวางเสียงดังปึก! ตวัดสายพระเนตรมองขันทีข้างกาย จากนั้นก็ถอนหายใจยืดยาวออกมาอย่างเอือมระอา“เจ้าก็เห็นเราเป็นหมอหลวงเช่นกันหรือหลี่กงกง” ลูกไม้ของสตรีในวังหลังเขาเห็นจนชินตา ป่วยแล้วไม่ยอมรักษาตัวให้ดี กลับให้ข้ารับใช้วิ่งวุ่นมารายงานตน ก็แค่แผนเรียกร้องความสนใจไม่ใช่หรืออย่างไร“กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ”“เอาเถอะ ๆ เห็นแก่หน้าราชครูเสิ่นเราจะไปเยี่ยมนางสักครั้งก็แล้วกัน”“กระหม่อมจะให้คนไปแจ้งตำหนัก...”หลี่กงกงยังพูดไม่ทันจบ โอรสสวรรค์พลันยกพระหัตถ์ห้ามเอาไว้ กายหนาหยัดขึ้นยืนตรงหลังโต๊ะทรงงานก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำออกไปแม้ในใจจะเบื่อหน่ายเพียงใดก็ตามตำหนักหรงหวาสตรีร่างเพรียวบางในอาภรณ์ชาววังสีม่วงอ่อน กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนตั่งตัวยาว ให้นางกำนัลข้างกายบีบนวดไปพลางขยับมือจิบน้ำชาไปพลาง ทว่าใบหน้ากลับดูขาว

“เหลียนฮวาที่แปลว่าดอกบัวน่ะหรือ” น้ำเสียงทุ้มแฝงความแปลกใจเอ่ยถามไป๋จงซาน เจ้าเมืองไป๋รีบพยักหน้าพลางกล่าวเสริม“เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ ภายในหมู่บ้านจะมีสระดอกบัวออกดอกตลอดทั้งปี เปลี่ยนสีไปตามฤดูกาล ยามนี้ล่วงเข้าวสันตฤดู ดอกบัวขาวกำลังเบ่งบานเลยพ่ะย่ะค่ะ”“ท่านกล่าวมาถึงขนาดนี้ เราไม่ไปคงจะผิดต่อน้ำใจท่านแล้ว”“หามิได้ ๆ ใต้เท้ากล่าวหนักไปแล้ว ผู้น้อยเพียงอยากแนะนำสิ่งที่ดีที่สุดให้กับไต้เท้าก็เท่านั้น” ไป๋จงซานเผยยิ้มเกรงอกเกรงใจเป็นการใหญ่จ้าวหลงเหว่ยได้ฟังคำบรรยายของเจ้าเมืองไป๋ก็นึกไปถึงเหล่าดอกบัวหลากสีสัน แข่งกันเบ่งบานในแต่ละฤดู แม้ดอกบัวขาวจะเรียบง่ายแต่หากกล่าวกันถึงที่สุดแล้วเขาก็ยังชื่นชอบมันมากกว่าดอกบัวสีอื่นอยู่ดี บางทีความเรียบง่ายก็มาพร้อมความบริสุทธิ์สูงส่ง...“เช่นนั้นท่านก็นำทางเถอะ เราจะไปเปิดหูเปิดตาสักครั้ง พ่อบ้านหลี่ไปเอาม้ามา”สิ้นคำสั่งของนายเหนือหัว ทุกคนก็รีบแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน หลี่กงกงเลือกม้าจากบรรดาองครักษ์ส่วนพระองค์มาให้ผู้เป็นนาย และอีกตัวหนึ่งสำหรับตัวเองเจ้าเมืองไป๋ควบม้านำขบวนอยู่ด้านหน้า ระหว่างทางเจอกับกลุ่มชาวบ้านเป็นระยะ ทุกคนเห็นว่าเป็

“ไต้เท้า หญิงนางนี้ผู้น้อยเองก็รู้จัก ให้ผู้น้อยนำทางไปจะดีกว่าขอรับ”เจ้าเมืองไป๋ที่เงียบอยู่นานเห็นอากัปกิริยาของผู้สูงศักดิ์ ก็ให้ตกตะลึงนัก คิดว่าตนเองต้องบอกความจริงออกไป ทว่าเหตุใดฮ่องเต้ผู้นี้จึงมองมาที่ตนด้วยแววตาดุร้ายถึงเพียงนั้นกัน!“เจ้ารู้จักนางงั้นหรือ” จาก ท่าน เปลี่ยนเป็น เจ้า ขึ้นมาทันที ไป๋จงซานผู้ผ่านโลกมามากถ่องแท้แล้วว่าฝ่าบาทผู้นี้กำลังหวงของ หากเขาไม่รีบอธิบายมาดว่าตนจะกลายเป็นที่ขวางหูขวางตาต่อจากนี้เป็นแน่“ไต้เท้าโปรดวางใจ เหลียนเอ๋อร์เป็นหลานสาวของผู้น้อยเองขอรับ บิดาของนางเป็นน้องชายร่วมอุทรของผู้น้อย เช่นนั้นผู้น้อยจึงรู้จักนางเป็นอย่างดี”“ที่แท้ท่านก็เป็นท่านลุงของนาง”จ้าวหลงเหว่ยนึกโล่งใจ สาวงามเช่นนี้มิอาจรอดพ้นพวกบุรุษมีอำนาจ ทว่าที่นางยังอยู่รอดปลอดภัยมาถึงทุกวันนี้เห็นทีจะคงเพราะมีท่านลุงเป็นถึงเจ้าเมืองกระมังคิดได้ดังนี้แววตาที่มองไปทางไป๋จงซานก็กลับมาเป็นมิตรเช่นเดิม หนำซ้ำยังอ่อนโยนลงกว่าคราแรกอยู่หลายส่วน“เช่นนั้นท่านก็นำทางไปเถอะ ส่วนแม่นางผู้นี้ข้าจะอุ้มไปเอง” ร่างหอมกรุ่นนุ่มนิ่มในอ้อมอกให้สัมผัสที่ยากจะตัดใจปล่อยไปจริง ๆ“ผู้น้อยเสียมารยา

เสียงทุ้มกล่าวออกมาอย่างมาดมั่น ส่งผลให้คนรอบข้างตกตะลึงไปตาม ๆ กัน ไม่เว้นแม้แต่ไป๋เหลียนฮวา นางไม่คิดว่าแผนการทุกข์กายจะทำให้ปลาตัวโตหิวเหยื่อได้ไวถึงเพียงนี้หลี่กงกงลอบมองนายตนจนมุมปากกระตุก วังหลังมิเคยขาดสาวงาม ทว่าสาวงามเช่นแม่นางไป๋เหลียนฮวาค้นหาทั่วทั้งวังหลังคงยากจะพานพบ นั่นก็ไม่แปลกแล้วที่นายเหนือหัวจะทรงถูกตาต้องใจขนาดนี้“เหตุใดจึงต้องตกอกตกใจกันถึงเพียงนั้น มีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือ”จ้าวหลงเหว่ยไม่คิดว่าตนเองกล่าวสิ่งใดผิดไป ในเมื่อไป๋จงซานเป็นลุงของไป๋เหลียนฮวา ตนเพียงเปลี่ยนที่พักจากจวนเจ้าเมืองไป๋มาเป็นบ้านตระกูลไป๋ มีอันใดไม่ถูกต้องเล่า“ทูลฝ่าบาท พระองค์ทำเช่นนี้ดีแล้วจริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ บ้านนี้มีแต่สตรีไร้เงาบุรุษเห็นจะเป็นการมิควรกระมังพ่ะย่ะค่ะ”“เรามิใช่บุรุษเพียงคนเดียวเสียหน่อย ยังมีเจ้าและข้ารับใช้พวกนั้น แล้วก็เจ้า เจ้ามิใช่บุรุษหรืออย่างไร”“ฝ่าบาท...กระหม่อมมิกล้า” หลี่กงกงน้ำตาซึมอยู่ในใจ ขันทีเช่นตนจะนับเป็นบุรุษได้อย่างไรกันเล่าไป๋เหลียนฮวาดึงสติกลับมาได้ก็มองไปยังสองนายบ่าวที่กำลังกระซิบกระซาบกัน ในใจให้นึกขันเห็นทีโอรสสวรรค์คงไม่เคยประสบพบเจอหญิงสาวไ

ไป๋เหลียนฮวาเบิกตาโพลงจ้องมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยแววตาตื่นตระหนก มือบางพยายามผลักแผ่นอกกว้างให้ถอยห่าง ทว่าคนตัวโตกลับไม่ให้ความร่วมมือ ทั้งยังดึงรั้งเอวของนางลงไปนั่งบนตักเขาอีกด้วย!“อื้อ อ่อย” จ้าวหลงเหว่ยบดเบียดริมฝีปากลงไป ปิดกั้นทุกคำร้องท้วงจากร่างนุ่มนิ่ม เขาขบเม้มกลีบปากสีสดทั้งบนและล่างประหนึ่งมัจฉาแทะเล็มเหยื่อ ใช้โอกาสที่หญิงสาวเปิดปากเอาอากาศเข้าปอดแทรกปลายลิ้นร้อนเข้าไปเก็บกินความหอมหวานอย่างชำนิชำนาญไป๋เหลียนฮวาตัวแข็งทื่อ ตื่นตระหนกกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ปลามังกรตัวโตมอบให้ เป็นครั้งแรกในการปฏิบัติจริงของนาง แต่เรื่องราวในม่านมุ้งนางล้วนศึกษามาจนถ่องแท้จากผู้รู้ แม้จะไม่เคยปฏิบัติแต่ก็รู้ว่าบุรุษชอบการตอบสนองแบบใด จึงแสดงท่าทีเงอะงะตอบกลับไปอย่างรู้ความ“อืม...”จ้าวหลงเหว่ยเห็นการตอบสนองที่ไร้เดียงสาของนางก็ให้ร้อนรุ่มไปทั่วสรรพางค์กาย เผลอครางออกมาด้วยความพึงพอใจ หยอกเย้าพัวพันปลายลิ้นเล็กจนหญิงสาวตัวอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมอกยิ่งจูบยิ่งอยากครอบครอง ยิ่งได้ลิ้มลองก็ยิ่งอยากจะได้มากกว่านี้...“อื้อ ๆ”ไป๋เหลียนฮวาทุบเข้าที่อกชายหนุ่ม ส่งสัญญาณให้รู้ว่าตนเองใกล้จะหมดลมหายใจ