《ราคะสามบุปผา》全部章節：第 151 章 - 第 159 章

“เรื่องเป็นเช่นนี้ เมื่อวานตอนเย็นข้ารู้สึกอ่อนเพลียจึงให้หมอหลวงมาตรวจชีพจร พบว่าอากาศภายในวังช่วงนี้ร้อนเกินไป ข้าจึงคิดจะเดินทางไปพำนักที่ตำหนักฤดูร้อนสักพัก ฝ่าบาทเห็นว่าอย่างไร”หญิงสาวกล่าวความต้องการของตนเองออกไป ขณะเดียวกันก็ลอบสังเกตปฏิกิริยาชายหนุ่มไปด้วย ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้านิ่งค้างไปชั่วขณะจึงกล่าวต่อไปว่า“ฝ่าบาท…ทรงเป็นอันใดไป”“อะ เอ่อ ดียิ่ง ๆ ไทเฮาไปหลบร้อนสักระยะก็เป็นเรื่องที่สมควร แล้วท่านประสงค์จะให้ฮองเฮาหรือสนมคนใดติดตามไปรับใช้หรือไม่”ชายหนุ่มที่ดึงสติตนเองกลับมาได้รีบเอ่ยราวกับเป็นห่วงเป็นใย ทั้งที่จริงแล้วในใจร้อนรุ่มดั่งถูกไฟเผาเสนาบดีหลิวไม่ได้หลอกลวงข้า การไปหลบร้อนครั้งนี้ของมู่ไทเฮา ไม่ได้เรียบง่ายเหมือนตาเห็นเป็นแน่“ไม่จำเป็น ข้าเพียงไปหลบร้อนสักระยะ ปล่อยให้พวกนางอยู่ในวังจัดการเรื่องภายในกันไปเถอะ”“เช่นนั้นไทเฮาออกเดินทางเมื่อใด ข้าจะได้สั่งกรมพิธีการเตรียมความพร้อม”“พรุ่งนี้ยามอู่ ไม่ต้องไปรบกวนกรมพิธีการให้ยุ่งยาก การไปครั้งนี้ข้ายังคงต้องการความเรียบง่ายเช่นเดิม”ยิ่งนางพยายามบ่ายเบี่ยงแสดงออกว่าไม่ต้องการ ก็ตอกย้ำความคิดที่ว่าการเดินทา

เว่ยคุนคล้ายคนคลุ้มคลั่ง ดวงตาของเขากลอกกลิ้งไปมาอย่างใช้ความคิด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ทั้งร่างกายยังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเมื่อได้ยินเสียงโลหะกระทบกันจากภายนอกมู่ตานฮวาและเว่ยเจาหลุนลอบส่งสายตาให้กันโดยไร้ซึ่งวาจาก่อนหญิงสาวจะเป็นฝ่ายกล่าวขึ้นมาว่า“เจ้าพาฝ่าบาทหลบออกไปก่อน ข้าจะให้องครักษ์คุ้มกันออกไป”“เช่นนี้ดีที่สุด! ไป! พวกเจ้ามาพาข้าออกไป”ท่าทีลุกลี้ลุกลนของเว่ยคุนดูอเนจอนาถคล้ายสุนัขตัวหนึ่ง เขาถูกองครักษ์ที่หญิงสาวเรียกเข้ามาคุ้มกันออกไปโดยมีขันทีเฒ่าเป็นโล่กำบัง เพียงไม่นานภายในราชรถก็เหลือเพียงเว่ยเจาหลุน มู่ไทเฮา และชุนเถาที่ไม่ล่วงรู้แผนการของผู้เป็นนายมาก่อน“ไทเฮา ไยพระองค์ไม่ทรงออกไปเล่าเพคะ”“พี่สาวชุนเถา เจ้าวางใจได้ คนของข้าฝีมือไม่สามัญ ต่อให้จะมาอีกเป็นร้อยเป็นพันก็ต้านรับได้โดยไม่เปลืองแรงเป่าฝุ่น”“เพราะเหตุใดจึงให้ฝ่าบาท...”นางกำนัลสาวกล่าวยังไม่ทันจบประโยคก็คล้ายจะนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้จึงหุบปากฉับ เบิกดวงตาจ้องมองมู่ไทเฮาสลับกับเว่ยเจาหลุนด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อ“วันนี้พวกเรามีหน้าที่แสดงละครให้สมจริงเท่านั้น ส่วนเว่ยคุน…หึ ๆ ก็ภาวนาให้เขามีชีวิ

“ที่ข้าเรียกพวกเจ้าเข้าพบในวันนี้ก็เพื่อจะหารือเรื่องนี้อยู่พอดี ยามนี้ฝ่าบาทยังต้องพักผ่อนพระวรกายต่อไปอย่างไม่มีกำหนด เนื่องจากสูญเสียแขนขวาซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญไป ทำให้จิตใจของพระองค์ไม่สู้ดีนัก”เหล่าขุนนางที่ได้ฟังต่างลอบสูดหายใจเย็นเยียบเข้าลึก แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดโต จากคำพูดของไทยเฮาไม่ใช่ว่าฝ่าบาทสติวิปลาสไปแล้วหรือ…“ข้ารู้ดีว่าพวกเจ้ากำลังเป็นกังวลเรื่องใด วันนี้นอกจากเรื่องของเว่ยคุนแล้ว ข้ายังนำราชโองการของไท่ซ่างหวงมาประกาศด้วย เชิญคนเข้ามา”สิ้นคำพูดของหญิงสาวก็มีขันทีผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมม้วนผ้าสีทองในมือ ขุนนางบางคนเริ่มรู้สึกได้ว่าท้องฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสี[1] แล้วจึงรีบคุกเข่าลงไป รอฟังพระราชโองการแต่โดยดี มีคนที่หนึ่งเริ่มแล้วเสียงคุกเข่าก็ดังตามกันมาอีกติด ๆ กัน“ขุนนางทุกท่าน ข้าคือเวินกงกงบุตรบุญธรรมของขันทีข้างพระวรกายของไท่ซ่างหวง ได้รับมอบหมายให้มาถ่ายทอดราชโองการ…”เรื่องราวหลังจากนั้นก็เป็นไปตามคาด กว่าขุนนางในราชสำนักจะเดินมาถึงวันนี้ได้ก็ย่อมต้องเป็นผู้รู้สถานการณ์ อีกทั้งฮ่องเต้พระองค์ก่อนก็เหลวไหลไร้ความสามารถ จะสู้รัชทายาทที่ถูกเก็บตัวตนมานา

เรื่องราวเร่าร้อนริมหน้าต่างในตำหนักโซ่คัง ไม่มีใครได้ล่วงรู้นอกจากหญิงสาวที่นอนหมดเรี่ยวแรงสลบไสลกับชายหนุ่มที่ใช้ท่อนแขนของตนเองต่างหมอนให้คนงามใช้หนุนเว่ยเจาหลุนกวาดสายตาพินิจดวงหน้างามปานล่มเมืองด้วยแววตาอ่อนหวาน รักใคร่นางจนไม่สามารถหาคำใดมาบรรยายความรู้สึกตนเองได้ มีเพียงการกระทำตลอดสิบปีมานี้ที่เขาคิดว่าได้บอกหญิงสาวไปจดหมดสิ้นแล้วทว่านี่ก็ยังไม่สามารถทำให้นางล้มเลิกความคิดที่จะจากเขาไป หากถามว่าเว่ยเจาหลุนรู้ได้อย่างไรเช่นนั้นหรือ…เขาบอกแล้วว่าหลงรักนางมาตั้งแต่เยาว์วัย การกระทำและความคิดของนางมีหรือเขาจะไม่ล่วงรู้ ทั้งชุนเถานางกำนัลคนสนิทของนางก็แอบมาบอกเขาเมื่อไม่นานมานี้อีก“อามู่ ท่านคิดจะหันหลังให้ข้า ก็ต้องดูก่อนว่าข้ายินยอมหรือไม่”ร่างสูงกล่าวกระซิบเสียงพร่าขณะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปจุมพิตเปลือกตาสีนวลแผ่วเบาดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ เกรงว่าหากทำรุนแรงกว่านี้นางอันเป็นที่รักจะตื่นขึ้นมาร่างสูงกล่าวกระซิบเสียงพร่าขณะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปจุมพิตเปลือกตาสีนวลแผ่วเบาดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ เกรงว่าหากทำรุนแรงกว่านี้นางอันเป็นที่รักจะตื่นขึ้นมา“เอาเถอะ ท่านอยากจะหนีก็หนีต่อไป แต่หากข้าตาม

“หึ ๆ แค่นี้ก็หอบแล้วหรือ”มู่ตานฮวายกมือฟาดไหล่หนาไปเต็มแรง เขายังมีหน้ามาเย้าแหย่นางอีก!ทว่าหญิงสาวยังไม่ทันจะอ้าปากด่าก็ต้องตาเบิกโพลงเพราะมือหนาขยับไวถลกชายชุดวิวาห์ของนางขึ้นมากองอยู่เหนือสะโพกเสียก่อน“อ๊ะ..อาเจา...”“อืม กลิ่นกายท่านช่างหอมเสียจริง”เขากล่าวกระซิบชิดเนินอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นล้นทะลักเอี๊ยมตัวบางออกมามากกว่าครึ่ง ก่อนจะเคล้นคลึงบีบขยำความนุ่มนิ่มราวกับนวลแป้ง ปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาจนมู่ตานฮวาครางหวิว แอ่นปทุมถันคู่งามป้อนถึงปากของเขาอย่างเคยชิน“อ๊ะ...อะ อาเจา”“อืม อวบอิ่มนุ่มนิ่มเหลือเกิน”เว่ยเจาหลุนเอ่ยชมไปพลางก็ลากปลายลิ้นไปจนถึงแผ่นท้องแบนราบ เมื่อเห็นว่านางตัวเกร็งเพราะความหวามไหว เขาก็ยิ่งนำริมฝีปากเลื่อนลงไปคลุกเคล้าเย้าหยอกบุปผางามกลางกายนางหนักหน่วงแนบแน่น ดูดกลืนเกสรเต่งตูมเข้าปากกรีดเคล้นเอาน้ำหวานจนหญิงสาวดิ้นพล่านหวีดร้องเสียงใส“อ๊า!! อะ ไม่ อื้อ”“อืม...อามู่ คืนนี้โบตั๋นเช่นท่านจะถูกภมรเช่นข้าเชยชมจนกลีบช้ำแน่นอน”“อื้อ คน...อา ลามก อ๊า!”ร่างเล็กดิ้นเร่าบิดสะโพกโยกรับลิ้นร้อนที่สอดลึกเข้ามาภายใน ราวกับเชื้อไฟผ่าวร้อนที่แผดเผาลามเลียไปทั่วสรรพางค์