ราคะสามบุปผา

แสงอาทิตย์ยามอรุณลอดผ่านแนวไผ่ ตกกระทบลงบนผิวน้ำเหนือสระบัวขนาดใหญ่ทอประกายระยิบระยับ สอดรับกับม่านหมอกบางเบาที่คลี่คลุมเรือนร่างบอบบางของสตรีนางหนึ่ง ซึ่งยามนี้กำลังนั่งหย่อนเท้าเปล่าเปลือยอยู่ปลายสะพานไม้เล็ก ๆ ที่ยื่นออกไป

ดวงตากลมใสไร้เดียงสาทอดมองไปเบื้องหน้า สายตาไปหยุดอยู่บนใบบัวเขียวสดวาววับพร่างพราวไปด้วยหยาดน้ำ ล้อแสงแดดอ่อนจาง ช่างเป็นภาพที่น่าดูชมยิ่ง

ไป๋เหลียนฮวา[1] หลายดอกชูช่อส่งกลิ่นหอมบริสุทธิ์หวานละมุนล่อเหล่าภมรนับร้อยให้บินมาเชยชมกักเก็บน้ำหวานหยดแล้วหยดเล่า ไม่เว้นแม้แต่ดอกที่เจ้าของร่างบางกำลังถืออยู่...

“ช่างรู้ความเสียจริง”

เสียงหวานกระซิบผะแผ่วผ่านสายลม เอ่ยชมผีเสื้อสีเหลืองทองตัวน้อย ยามมันบินมาเกาะลงตรงไหล่มนของนาง

“คุณหนูเจ้าคะ”

“ได้ความอย่างไรบ้าง” นางเอ่ยถามโดยที่ไม่ละความสนใจไปจากบุปผาในมือ สาวใช้นามหลิงเอ๋อร์เห็นเช่นนั้นก็รายงานต่อในทันที

“คนที่นายท่านส่งมารายงานว่าคนผู้นั้นจะมาเยือนหมู่บ้านเหลียนฮวาแน่แล้วเจ้าค่ะ”

“หึ ไม่เสียแรงที่เป็นท่านลุงของข้า”

“คุณหนูจะให้บ่าวตอบกลับไปว่าอย่างไรเจ้าคะ” หลิงเอ๋อร์เอ่ยถามพลางเข้าไปประคองผู้เป็นนาย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะลุกขึ้นยืน

“ท่านลุงย่อมรู้ดีว่าควรทำสิ่งใดต่อไป เราก็กลับบ้านกันเถอะ ท่านแม่คงรอกินข้าวแย่แล้ว”

นางกล่าวพลางวางมือข้างหนึ่งลงบนแขนเล็กของสาวใช้ ส่วนมืออีกข้างยังคงถือดอกไม้งามเอาไว้แนบอก ค่อย ๆ ย่างเท้าออกเดินไปตามสะพาน ก่อนจากไปยังไม่ลืมหันกลับไปมองเหล่าภมรที่กำลังเด็ดดมบุปผางามขาวบริสุทธิ์ พลันนั้นก็เผยรอยยิ้มคล้ายมีคล้ายไม่มีออกมา

สิ่งที่ควรมาก็มาแล้ว ต่อจากนี้ก็คอยดูแล้วกัน ว่าโอรสสวรรค์ยามอยู่ใต้ชายกระโปรงหญิงชาวบ้านสามัญ จะมีสภาพเช่นไร!

...................................................................

“ทูลฝ่าบาท สนมอวี้เจาอี๋ กับสนมจวงผิน มีปากเสียงกันถึงขั้นลงไม้ลงมือในอุทยานหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงเล็กของหลี่กงกง ขันทีร่างท้วมข้างพระวรกายกล่าวรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน ทว่าผู้เป็นฮ่องเต้เพียงชะงักพระหัตถ์ไปชั่วอึดใจก่อนจะตวัดพู่กันลงบนฎีกาต่อไป พลางเอ่ย

“รายงานฮองเฮา บอกว่าเราทราบเรื่องแล้วให้ฮองเฮาจัดการตามสมควร”

“พ่ะย่ะค่ะ เอ่อ...คือว่า”

“มีสิ่งใดให้รีบพูด อึกอักให้ใครดูกัน ถ้าเจ้าไม่พูดก็ไม่ต้องพูดแล้ว”

[1] ไป๋เหลียนฮวา แปลว่า ดอกบัวขาว