All Chapters of ราคะสามบุปผา: Chapter 21 - Chapter 30

“น้องหญิง...ซี้ด...”“พะ พอ อ๊ะ พอแล้วเพคะ”“อ่า อีกนิด น้องหญิง ดีจริง”สามทิวาราตรีหลังจากคืนเข้าหอคู่บ่าวสาวหมาด ๆ ก็ยังคงเคี่ยวกรำไม่หยุดพัก แทบไม่ได้ย่างกรายออกจากห้องหอ จะมีก็แค่จ้าวหลงเหว่ยที่เป็นผู้ออกมารับอาหารจากหลี่กงกงเท่านั้นฝ่ายไป๋เหลียนฮวาน่ะหรือ...นางนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียงกว้างประหนึ่งปลาตาย แม้แต่แรงจะขยับนิ้วยังไม่มีครั้นถูกสามีวอแวก็ยากจะขัดขืน นางเรียนรู้รวดเร็วตอบสนองเขาได้อย่างดีเยี่ยม จนรู้สึกว่ายางอายที่เคยมีล้วนมลายสิ้นไปหมดแล้ว ทั้งยังรู้สึกราวกับว่าร่างกายมิใช่ของตนเอง สามวันสามคืนที่ถูกปลามังกรตัวนี้เคี่ยวกรำช่างไม่ง่ายเลยเสียงครวญครางคลอเคล้าไปกับเสียงเคลื่อนไหวของคนด้านในดังลอดออกไปให้ข้ารับใช้และม่อหลันฮวาได้ยินเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็สุดจะทราบจบจวนพายุลูกสุดท้ายพัดผ่านไป เหล่าข้ารับใช้และมารดาเช่นตนล้วนยืนหน้าแดงซ่านยากจะเอ่ยวาจาใด“ท่านป้าม่อ ท่านไปตักเตือนสักหน่อยดีหรือไม่ หากยังหักโหมกันเช่นนี้เกรงว่า...”“หลี่กงกง ท่านเป็นถึงคนข้างพระวรกายของฝ่าบาท ไยไม่เข้าไปตักเตือนเองเล่า”“ไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนกัน นายหญิงมีศักดิ์เป็นถึงมารดาของฮูหยินน้อ

ยิ่งเรือลำน้อยลอยเข้าใกล้เรือนกลางน้ำมากเท่าใด ดวงตากลมใสของไป๋เหลียนฮวาก็ยิ่งเบิกกว้างมากเท่านั้นชายหนุ่มเบิกบานใจยิ่ง ไม่เสียแรงที่ทุ่มเทความคิดมากมายไปกับเรือนแห่งนี้ มือหนาค่อย ๆ คัดท้ายเรือเทียบชานเรือน เป็นฝ่ายก้าวขึ้นเรือนไปก่อนจะยื่นมือมารับหญิงสาวให้ตามขึ้นไป“งดงามยิ่งเพคะ”“เรารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องชอบ”ใบหน้าคนงามประดับรอยยิ้มสว่างไสวพาให้ใจคนมองอ่อนยวบไปหมด เขาปล่อยให้นางเดินชมเรือนตามแต่ใจ ไป๋เหลียนฮวาที่หมายจะเอ่ยชมเขาเล็กน้อยพอเป็นพิธี มีอันต้องอ้าปากค้างกับฝีมือช่างที่เขาสรรหามาพื้นไม้เนื้อดีถูกขัดจนขึ้นเงา ส่วนหน้าเป็นชานเรือนมีตั่งยาวให้เอนนอนชมทิวทัศน์ของสระบัว ถัดจากชานเรือนเข้าไปจะเป็นเรือนพักส่วนหน้ากว้างใหญ่โอ่โถง ทุกสิ่งถูกจัดวางไว้อย่างลงตัวแฝงกลิ่นอายอบอุ่นห้องปีกซ้ายถูกใช้เป็นห้องหนังสือ โต๊ะไม้หนานมู่ถูกสลักลวดลายบงกชชูช่อสมจริง คาดว่าเขาคงเอาไว้ใช้สะสางราชกิจห้องปีกขวาถูกจัดเป็นห้องพักเล็ก หากแดดที่ชานเรือนแรงหรือมีสายฝนโปรยปรายก็สามารถใช้ห้องนี้พักผ่อนได้ หน้าต่างทุกบานล้วนประดับไปด้วยม่านมุกสีขาวนวล หากมีลมพัดก็จะส่งเสียงดังรื่นหูคล้ายเครื่องดนตรีต่

จ้าวหลงเหว่ยกล่าวท้วง ขณะที่มือข้างหนึ่งเคลื่อนลงไปปลดเปลื้องกางเกงตัวในของนางออกให้พ้นทางไป๋เหลียนฮวารู้ดีว่ายามที่อยู่กันตามลำพัง เขาชื่นชอบให้นางเรียกว่าอะไร“ท่านพี่...อ๊า!”“เด็กดี...”เขามอบรางวัลเป็นนิ้วแกร่งที่สอดแทรกเข้ามาภายในกายนาง จุดใดที่ไวต่อสัมผัสเขาล้วนถ่องแท้กว่าใคร เริ่มแรกสอดลึกเนิบช้า ต่อมากลับรุกเร้าถี่รัว“อ๊า...อะ”“เสียงเจ้าไพเราะเหลือเกิน น้องหญิง”คำชมจากปากเขายิ่งเร่งเร้าความเสียวกระสันของนาง เอวบางร่อนรับทุกจังหวะการเคลื่อนขยับของปลายนิ้วแกร่งทำตัวอ่อนประหนึ่งใบบัวในสระที่เอนไหวตามแรงลมฮ่องเต้หนุ่มก้มลงมองเรียวขางามที่สั่นระริกเพราะความหวามไหว ค่อย ๆ เร่งเร้ารุกคืบเข้าหาช่องทางฉ่ำชื้นจนนางเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำหวานออกมาอาบไล้นิ้วตนจนชุ่มโชก“อืม...หวานยิ่งนัก”“ทะ ท่านพี่ สกปรก”ชายหนุ่มแลบปลายลิ้นลากไล้ก้านนิ้วตนที่เคลือบไว้ด้วยน้ำหวานจากบุปผางาม เมินเฉยต่อคำทัดทานขยับย่อกายจับเรียวขาเล็กข้างหนึ่งพาดบ่า ก้มหน้าเข้าหากลางกายนางอย่างว่องไว“อ๊า!!!”เสียงกรีดร้องหวานใสก้องกังวาน ประสานไปกับเสียงดูดกลืนจากชายหนุ่ม เรียวลิ้นร้อนปาดป่ายตามรอยแยกเย้าแหย่หยั่งเช

แสงอาทิตย์ยามอรุณสาดส่องหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองวาววับดูระยิบระยับตระการตา ตัวอักษรเหนือบานประตูตวัดงดงามมีพลังดุจหงส์ร่อนมังกรรำ เขียนคำว่า ตำหนักคุนหนิงอย่างชัดเจนหน้าประตูตำหนักสีแดงชาดพลุกพล่านไปด้วยเหล่าบุปผางามแห่งวังหลังที่รอเข้าคารวะผู้ปกครองฝ่ายในเช่นทุกวัน แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ฝีเท้าของทุกคนจะเร่งรีบผิดวิสัยแทบจะรอให้ขันทีด้านในประกาศเรียกชื่อตนเองไม่ไหว“เสียนเฟย ซูเฟย เต๋อเฟย หนิงเฟย มาถึงแล้ว”สิ้นเสียงแหลมสูงของขันทีตำหนักคุนหนิงประกาศพระนาม ก็มีร่างงดงามในอาภรณ์ชาววังหรูหราเยื้องกรายเรียงแถวเข้ามาภายในตำหนักทันทีที่เฟยทั้งสี่นั่งลงตามตำแหน่งของตนเอง การสนทนาถามสารทุกข์สุกดิบฉันพี่หญิงน้องหญิงก็เริ่มขึ้น เป็นปกติที่ประมุขแห่งวังหลังจะมีรอยยิ้มติดใบหน้าอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าหูจะฟังเสียงสตรีฝ่ายในทะเลาะ จิกกัดกันด้วยวาจาเพียงใดก็ตาม จนกระทั่ง...“น้องอวี้เจาหรง สีหน้าเจ้าดูมิสู้ดี คงมิใช่เพราะช่วงนี้ฝ่าบาทไม่ได้เสด็จเยือนตำหนักเจ้ากระมัง”“ขอบคุณพี่หญิงที่เป็นห่วง ต่อไปน้องจะทำตัวให้ชินเช่นเดียวกับพี่หญิงจวงผินเจ้าค่ะ”สนมจวงผินได้ฟังการตอกกลับเช่นนี้ก็แทบสำสัก นี่นางหมายค

นางบ่นเสียงเง้างอด ทว่าก็ยอมเคลื่อนขยับมือน้อยตามจังหวะที่เขานำพา รีดเคล้นมังกรตัวเขื่องอยู่นานก็ไม่เห็นว่าจะมีทีท่าสงบลง“สงสัยว่าต้องเข้าไปในตัวเจ้าอีกสักรอบ โอ๊ย”นางอดทนกับความลามกของเขาไม่ไหว จึงฟาดฝ่ามือลงไปเต็มแรง พอรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปในใจให้ตระหนกกลัวหัวหลุดจากบ่า แต่หลายวันมานี้พิสูจน์แล้วว่าเขาหลงใหลนางเกินกว่าจะถือสาหาความ แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ“น้องหญิง เขินอายจนต้องทำร้ายร่างกายสามีเชียวหรือ ฮื้ม...”“ทะ ท่าน พี่ อ๊ะ”กายบางสะท้านวาบเมื่อลมหายใจกรุ่นร้อนรินรดลงมาหลังใบหู ไป๋เหลียนฮวาทิ้งน้ำหนักเอนกายพิงอกเขาอย่างอ่อนระทวย เขารู้ดีว่าจุดอ่อนไหวของนางอยู่ที่ใด“หึ ๆ ตรงนี้เจ้าบีบรัดนิ้วข้าอีกแล้ว น้องหญิง...”“อื้อ ทะ ท่านพี่”นางร้องครวญเสียงกระเส่า จิกเล็บลงบนท่อนแขนแข็งแกร่งระบายความวาบหวามที่ได้รับ เคลื่อนสายตาก้มมองลงไปผ่านม่านน้ำก็เห็นนิ้วแกร่งที่ผลุบเข้าออกช่องทางคับแคบของนางอยู่รำไร ดูขมุกขมัวปลุกเร้าจนท้องน้อยรู้สึกร้อนวูบ“อ๊ะ อ่า มะ ไม่ไหว”“อย่าเพิ่งเด็กดี รอไปพร้อมข้า”เขาพูดจบก็ไม่รอให้หญิงสาวตอบรับ ยกสะโพกอวบขึ้นให้เอนไปด้านหน้า จัดท่าทางให้นางเกาะขอบถังอา