All Chapters of ราคะสามบุปผา: Chapter 41 - Chapter 50

“จะ ทำอะไรเจ้าคะ”“อื้ม นุ่มนิ่มไปทั้งตัวจริง ๆ”ฮ่องเต้หนุ่มไล้ไปลิ้นไปตามข้อเท้าขาวผ่อง ก่อนจะใช้ริมฝีปากครอบลงไปตามนิ้วเท้าเล็กของหญิงสาวอย่างไม่นึกรังเกียจ ระหว่างนั้นไป๋เหลียนฮวาก็จ้องมองเขานิ่งไม่ละสายตาจู่ ๆ ในใจก็ให้สั่นไหวเต้นโครมคราม กลางกายเผลอบีบรัด รู้สึกเสียวกระสันทุกครายามเขาอมนิ้วของนางเข้าไป ราวกับชายหนุ่มจะล่วงรู้ เขาใช้ดวงตาร้อนแรงจดจ้องไปยังบุปผางามฉ่ำน้ำตาไม่กะพริบ คล้ายจะเห็นกลีบผกางดงามคล้ายขยับอ้าหุบเป็นจังหวะราวกับเชิญชวน สะโพกเล็กเผลอส่ายขยับพยาพยามหนีบขาเข้าหากันอย่างสะท้านอาย ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ให้ความร่วมมือยึดข้อเท้าเล็กเอาไว้แน่น“น้องหญิง อยากแล้วใช่หรือไม่...”“ทะ ท่านพี่ มะ ไม่ใช่นะ”นางกล่าวปฏิเสธทว่ากลางกายกลับเต้นตุบร้อนรุ่มรอการเติมเต็มจากเขา ริมฝีปกาบางบวมเจ่อเม้มแน่นยามมือหนาขยับเข้าหาปากทางเร้นลับนิ้วแกร่งปาดป่ายลงไปบนเกสรสวย เริ่มถูไถคลึงเคล้า เมื่อเห็นความชุ่มชื้นวาววับก็รู้ชัดว่า...นางพร้อมแล้ว“อ๊ะ อื้อ เบาหน่อยเจ้าค่ะ อ๊า”“ซี้ด...เจ้ายังแน่นเหมือนเดิมเลยน้องหญิง”เสียงทุ้มกระเส่ากระซิบชิดหน้าอกอวบนุ่ม ครอบริมฝีปากกลืนกินยอดถันสีหวานชูชั

ฮ่องเต้หนุ่มกล่าวตัดบทไม่อยากให้กุ้ยเฟยคนงามของพระองค์ให้ความสนใจกับสนมนางอื่น ก่อนจะไปไม่ลืมคว้าร่างบอบบางเข้าไปกอดพร้อมแนบจุมพิตข้างขมับสวยกล่าวกระซิบเสียงพร่า“รอข้านะ...”“อ๊ะ! ฝ่าบาท!” นางอุทานพลางย่นคอหนีริมฝีปากร้อนของเขาที่ซุกซนจนเกินงาม กวาดสายตามองซ้ายขวาก็เห็นข้ารับใช้ในตำหนักก้มหน้างุด ทว่าใบหูกลับแดงก่ำเช่นนี้เขาจะให้นางเอาหน้าไปไว้ที่ใด!“หึ ๆ หลี่กงกงไปเถอะ”แผ่นหลังกว้างค่อย ๆ หายลับไปจากประตูตำหนัก ไป๋เหลียนฮวาผินหน้ากลับมามีท่าทีสุขุมเยือกเย็น ไล่สายตามองข้ารับใช้ทุกคนพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“หากคิดรับใช้ข้า ก็จงสงบปากสงวนท่าที เบิกดวงตาให้กว้างเข้าไว้ วางตัวให้เป็น และสิ่งสำคัญที่พวกเจ้าต้องรู้ ข้า...ไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน”“พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ”“ดี...ไปตำหนักโซ่คังเถอะ”“เพคะ”ไป๋เหลียนฮวาพยักหน้ากล่าววาจาให้โอวาทเพียงเท่านั้น ก็เคลื่อนกายจากไปทิ้งไว้เพียงลมเย็นสายหนึ่งและกลิ่นหอมกรุ่นบางเบาจากกายนาง พาให้บรรยากาศโดยรอบผ่อนคลาย ข้ารับใช้ทั้งหมดมองตามโฉมสะคราญจนลับสายตา ก่อนจะลอบสบตากันโดยไร้วาจาเอื้อนเอ่ย............................“หม่อมฉันถวายพระพรไทเฮา ขอพระองค์

จ้าวหลงเหว่ยเสร็จจากการประชุมกับขุนนางก็ตรงไปยังตำหนักของไทเฮาทันที ยามขบวนเสด็จไปถึงหน้าตำหนักยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะก้าวเท้าไปด้านใน หูก็แว่วเสียงหัวเราะอารมณ์ดีของผู้เป็นมารดาดังลอดออกมาสลับกับเสียงหวานใสอันคุ้นเคยของภรรยาคนงามแต่ไกลแล้ว“คุยอะไรกันอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดเสด็จแม่จึงอารมณ์ดีถึงเพียงนี้”“อ้าว เหตุใดจึงประชุมเสร็จไวนักเล่าฝ่าบาท”อู่ไทเฮาแสร้งถามบุตรชายทั้งที่ในใจรู้ดีว่าอีกฝ่ายรีบจัดการราชกิจเพื่อมารับภรรยา“ลูกแค่อยากมาหาเสด็จแม่ไวหน่อยก็เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ” แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้นแต่ดวงตาคมทอประกายหวานล้ำกลับจ้องมองไปยังสตรีร่างเล็กอีกคนที่นั่งส่งยิ้มหวานอยู่กลางตำหนัก“เอาละ เอาละ แม่ไม่รั้งตัวกุ้ยเฟยไว้แล้ว พวกเจ้าจะไปทำอันใดก็ไปเถอะ เหลียนเอ๋อร์ พรุ่งนี้อย่าลืมมากินข้าวเช้ากับแม่เล่า”“เพคะ เหลียนเอ๋อร์จดจำไว้แล้ว”ฮ่องเต้หนุ่มมองสลับไปมาระหว่างมารดากับภรรยาตน พันไม่คิดหมื่นไม่คิดว่าเสด็จแม่ของเขาจะเอ็นดูไป๋เหลียนฮวาถึงเพียงนี้ ต้องทราบก่อนว่าสตรีในวังหลังที่ผ่านมาไม่มีผู้ใดที่อู่ไทเฮาให้ความสำคัญเป็นพิเศษสักคนแต่ก็อย่างว่า ขนาดเขายังตกหลุมรักนางตั้งแต่พบหน้า มารด

“หวานยิ่งนัก อืม”จ้าวหลงเหว่ยได้ยินเสียงครางจากคนใต้ร่างก็ยิ่งระรัวลิ้นปาดป่ายลงไปบนติ่งเนื้อสีอิงเถา มืออีกข้างไม่ลืมเลื่อนไปฟอนเฟ้นเคล้นคลึงก้อนเนื้อนุ่ม บีบขยำปลุกเร้าจนหญิงสาวดิ้นเร่า เผยอริมฝีปากครวญครางเสียงหวานดุจระฆังแก้วไป๋เหลียนฮวารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วสรรพางค์ เผลอยกสะโพกบดเบียดเข้าหาความเป็นชายที่แข็งขืนของเขา จนได้ยินเสียงทุ้มครางกระเส่าหยอกเย้าอยู่ตรงเต้าอวบริมฝีปากร้อนค่อย ๆ เคลื่อนขยับ ไล่ระเรื่อยลงมาตามแผ่นท้องแบนราบ พร่างพรมจุมพิตฝากร่องรอยรักสีชาดแต่งแต้มเรือนร่างขาวนวลประหนึ่งจิตรกรยอดฝีมือ“อ๊า…ท่านพี่ ท่าน”“ยังคงหวานล้ำเช่นเดิม อืม”ปากร้อนขยับคลุกเคล้าเข้าหาบุปผางามกลางกายสาว ปาดป่ายปลายลิ้นดูดชิมรสชาติหวานล้ำคุ้นเคย ขบเม้มเกสรสีหวานที่ชูช่อล่อตาล่อใจ และสอดใส่เรียวนิ้วเข้าไปเคลื่อนขยับในจังหวะเดียวกัน“อ๊ะ อะ อะ ท่าน…”“ดีหรือไม่ อืม น้องหญิง”ไป๋เหลียนฮวาส่ายศีรษะไปมาด้วยความกระสันยากจะระงับ ลิ้นเขาช่างร้อนนิ้วเขาก็ร้ายกาจนัก ไม่หยุดพักการขยับสอดแทรกเข้าใส่นางจนทานทนต่อการปลุกเร้านี้ไม่ไหว ร่างทั้งร่างเกร็งกระตุกปลดปล่อยอารมณ์วาบหวามออกมาจนหมดจ้าวหลงเหว่ยดู

ไป๋เหลียนฮวายิ้มอ่อนหวานกล่าวตอบกลับไปด้วยใบหน้าแดงซ่าน เหล่าสนมที่กำลังยกยิ้มเบิกบานกับหายนะของนางพลันมุมปากกระตุก ท่าทางเอียงอายนั่นอะไรกัน จะบอกว่าร่างกายของนางไม่ดีเพราะถูกฝ่าบาทเคี่ยวกรำใช่หรือไม่! น่าตายนัก!“เจ้าต้องรักษาร่างกายให้แข็งแรงเข้าไว้ ต่อไปหากให้กำเนิดบุตรแก่ฝ่าบาทจะได้ไม่เกิดข้อผิดพลาด”นี่จะบอกเป็นนัย ว่าหากนางตั้งครรภ์แล้วเกิดปัญหาก็เป็นเพราะร่างกายของนางอ่อนแอเอง หาใช่ฝีมือผู้อื่นใช่หรือไม่…“ปกติฝ่าบาททรงรักถนอมหม่อมฉันมากเลยเพคะ แต่สามคืนที่ผ่านมาร่างกายของหม่อมชั้นอ่อนล้ายิ่ง”ไป๋เหลียนฮวาไม่พูดยังดี วาจาเหล่านั้นที่นางกล่าวออกมาทำเอาเหล่าสนมไม่เว้นแม้แต่ฮองเฮารอบบิดผ้าเช็ดหน้าด่าทอนางจิ้งจอกเช่นนางอยู่ในใจ“การที่ฝ่าบาทรักถนอมเจ้าเช่นนี้ ตัวข้าผู้เป็นฮองเฮาก็สบายใจ ขอเพียงฝ่าบาทสำราญพระทัย น้องหญิงจะลำบากเสียหน่อยก็สมควร”“หม่อมฉันเห็นด้วยกับฮองเฮาเพคะ พี่หญิงกุ้ยเฟยอ่อนหวานบริสุทธิ์ดุจดอกบัวขาว แต่มีความสามารถปรนนิบัติฝ่าบาทให้ถูกพระทัย ไหนเลยจะเหมือนพวกหม่อมฉันที่หยาบกระด้าง เงอะงะไม่เอาไหน”จวงผินกล่าวขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เรียกเสียงหัวเราะจากบรรดาสนมน