All Chapters of ราคะสามบุปผา: Chapter 11 - Chapter 20

ไป๋เหลียนฮวาส่งเสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์ มองสาวใช้น้อยที่ตามความคิดของตนไม่ทัน หลิงเอ๋อร์ดูเหมือนจะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างแต่ข้อดีอย่างหนึ่งของนางคือทำตามคำสั่งเจ้านายอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง“คุณหนู คราวหน้าบ่าวจะพาคุณหนูเข้าไปใกล้กว่านี้เจ้าค่ะ”“ดียิ่ง!”ช่วงเย็นวันนั้นหลิงเอ๋อร์ก็ทำตามที่ตนได้ให้สัญญากับคุณหนูไว้ทันที ไป๋เหลียนฮวาบังเอิญพบเข้ากับจ้าวหลงเหว่ยที่ลานหลังเรือน คราวนี้ชายหนุ่มเห็นนางแต่ไกล เขาหลบฉากเดินเข้าใกล้โดยไร้ซุ่มเสียง“เจ้าจะหลบหน้าข้าไปไย วันนั้นมิใช่ว่าเจ้ารับรู้แล้วหรือ”“ท่าน! เหลียนเอ๋อร์ เหลียนเอ๋อร์มิได้หลบ อ๊ะ”“มิได้หลบก็มองตาข้าสิ” เขารวบเอวนางเข้าไปแนบชิด กอดกระชับแนบแน่นโดยที่หลิงเอ๋อร์และหลี่กงกงยังยืนมองอยู่“ไต้เท้า ท่านปล่อยเหลียนเอ๋อร์ก่อน”“หากวันนี้ข้าไม่ดักรอเจ้า โอกาสหน้าก็คงจะเป็นอีกหนึ่งเดือนกระมัง”“เหตุใดกัน...” นางเผลอถามออกไปอย่างใจคิด ไหนเขาว่าจะอยู่ที่บ้านนางอีกหลายวันอย่างไรเล่าจ้าวหลงเหว่ยมองดูนัยน์ตาตื่นตระหนกของคนในอ้อมกอด ในใจก็คันยุบยิบขึ้นมา หลบหน้าเขาเองพอเขาจะไปก็มาทำตัวน่ารักใคร่ให้ดูชม เช่นนี้จะให้เขาปล่อยนางไปได้อย่างไร“เมืองห

ริมฝีปากร้อนเคลื่อนขยับไปตามแนวลำคอระหงตรงยาวดุจลำไผ่ ระเรื่อยไล่ลงไปตามไหปลาร้าคู่งามไม่ลืมฝากรอยรักสีกลีบเหมยประกาศความเป็นเจ้าของอย่างถือสิทธิ์“หวาน นุ่ม น่ากินเหลือเกิน”เขาส่งเสียงพึมพำงึมงำขณะที่ดูดดุนผิวอ่อนเหนือภูเขาลูกโตวาดโค้งนูนเด่นอวบอิ่มนุ่มนิ่ม ไป๋เหลียนฮวาไม่ทราบว่าสายรัดอกของตนหลุดจากกายไปยามใด รู้ตัวอีกทีก็สัมผัสได้ถึงความร้อนลวกของมือและปากเขาเสียแล้ว“อ๊า ท่านอย่าบีบ”“เช่นนั้นดูดได้หรือไม่”ชายหนุ่มถามโดยไม่รอฟังคำตอบ ก็ครอบริมฝีปากลงไปบนยอดถันสีหวานสั่นริก ดูดดึงขบเม้มเรียกเสียงครางหวานได้เป็นอย่างดี มืออีกข้างก็ใช่จะว่างเว้นลูบคลำเคล้นคลึงจนร่างบางบิดเร่าท้องน้อยบิดมวนด้วยความซ่านเสียว เผลอเสียดสีเรือนร่างเข้ากับกลางกายแกร่งโดยไม่รู้ตัว“อ๊า ท่านโปรดยั้งมือ อ๊ะ”“เรียกท่านพี่...ได้หรือไม่” เสียงทุ้มเจือแวววอนขอ คลอเคลียชิดใบหูหอมกรุ่นขบเม้มติ่งหูขาวดุจหยกชั้นดีระหว่างรอคอย จนสติที่เหลือเพียงน้อยนิดของไป๋เหลียนฮวาเริ่มแตกกระเจิง นัยน์ตาคล้ายเห็นดาราระยิบระยับ เอ่ยปากเรียกเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเบาหวิว“ท่านพี่...อื้อ”“เด็กดี”เขาให้รางวัลหญิงสาวเป็นการสะกิดปลายนิ้

เจ้าหลงเหว่ยที่ไม่เห็นไป๋เหลียนฮวามีปฏิกิริยาตอบสนองใดก็ให้รู้สึกร้อนใจนัก ทว่าเมื่อเขาพินิจสตรีเบื้องล่างให้ถี่ถ้วนกลับพบว่านางล่วงเข้าสู่นิทราไปแล้ว จ้าวหลงเหว่ยคล้ายจะนิ่งงันไปชั่วอึดใจสุดท้ายมุมปากหยักก็คลี่ยิ้มอบอุ่นดั่งสายลมในฤดูสารทลมหายใจหอมกรุ่นของนางอันเป็นที่รักเข้าออกสม่ำเสมอ ดวงตาที่เคยกลมโตแฝงประกายใสซื่อยามนี้ปิดสนิทด้วยความเหนื่อยอ่อนชายหนุ่มค่อย ๆ ถอดถอนกลางกายออกจากบุปผางามชุ่มน้ำก่อให้เกิดเสียงน่าอาย พาให้เลือดลมในกายร้อนรุ่มหวามไหว บทรักเร่าร้อนที่พึ่งผ่านไปนี้ทำให้ทั้งกายใจของเขารู้สึกสุขล้นระคนอิ่มเอมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“นอนเสีย เด็กดี คืนนี้ข้าจะดูแลเจ้าเอง”กล่าวจบเขาก็เรียกให้คนยกน้ำเข้ามาจัดการทำความสะอาดเรือนร่างของนางและของตนเอง ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสร็จก็ขึ้นไปนอนโอบกอดร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นนั้นไว้ตลอดทั้งคืน.........................“อ๊ะ!”เสียงร้องของหญิงสาวปลุกให้บุรุษที่กำลังจมดิ่งกับฝันหวานตื่นจากนิทราโดยพลัน กายหนาผวาเข้าหาร่างเล็กก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน“เหลียนเอ๋อร์ ข้าทำเจ้าเจ็บมากใช่หรือไม่”“จะ เจ็บเล็กน้อยเจ้าค่ะ”ไป๋เหลียนฮวาตอบกลับไปเ

นางตกใจแล้วจริง ๆ เขาเป็นถึงฮ่องเต้แห่งแผ่นดิน จะมาแต่งเข้าบ้านนางได้อย่างไร สมองเขาถูกลาถีบหรือ เขาหลงใหลดอกบัวขาวเช่นนางก็ช่างเถอะ แต่นี่ก็เกินไปหน่อยหรือไม่!“หลี่กงกงเข้ามาหาเรา”“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”ขันทีร่างท้วมที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่นอกห้อง ค้อมกายเข้ามาอย่างเบามือเบาเท้า พลางเหลือบมองไปทางเตียงหลังกว้างลอบยกยิ้มสมใจกับตนเอง ตนถูกเรียกเข้ามายามนี้เกรงว่าวังหลังจะมีหญิงงามเพิ่มเสียแล้วกระมัง“อีกสองวันเราจะแต่งงาน เจ้าช่วยไปจัดเตรียมสถานที่ให้เรียบร้อย เชิญแขกทั่วเมืองเลี้ยงฉลองสามวันสามคืน ทรัพย์สินที่นำมาก็ให้เป็นสินสอดไปทั้งหมด”“รับด้วยกะ...เอ๊ะ ตะ แต่งงานหรือพ่ะย่ะค่ะ มิใช่รับคุณหนูไป๋เข้าวังหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ นายหญิงของเจ้าไม่อยากเข้าวัง เช่นนี้ข้าก็จะแต่งเข้าบ้านนางเอง”หลี่กงกงและไป๋เหลียนฮวาต่างตื่นตระหนกจนอ้าปากค้าง ในใจขันทีร่างท้วมถ่องแท้แล้วว่าคุณหนูผู้นี้สำคัญต่อนายเหนือหัวมากเพียงใด“ตะ แต่ฝ่าบาท หม่อมฉันคิดว่านี่มิเหมาะสม”ไป๋เหลียนฮวาแม้ใจจะรู้สึกสั่นไหวกับสิ่งที่เขาทำ ทว่าสิ่งที่ควรจะกล่าวก็ยังคงต้องกล่าวต่อไป“นี่แหละเหมาะสมที่สุดแล้ว ภายภาคหน้าหากข้าต้องเดินทางกล

“มะ ไม่อาบน้ำก่อนหรือเพคะ”“เจ้าอยากอาบน้ำหรือ เช่นนั้นย่อมได้”จ้าวหลงเหว่ยพูดจบก็ไม่รอให้หญิงสาวทันตั้งตัว ช้อนร่างบางขึ้นแนบอกพาเดินตรงไปยังห้องอาบน้ำทันทีครั้นชายหนุ่มเปลื้องอาภรณ์ของคนทั้งคู่ออกจนหมดอย่างว่องไว ก็จับร่างเล็กให้ลงไปในถังน้ำ โดยมีตนเองนั่งซ้อนอยู่ทางด้านหลัง ท่วงท่านี้ทำให้อะไรต่อมิอะไรสัมผัสกันไปหมด ช่างล่อแหลมยิ่งนัก“ฝ่าบาท ยะ อย่าเพิ่งเพคะ อื้อ”ไป๋เหลียนฮวาตะครุบจับมือหนาที่กำลังซุกซน เขาบีบขยำเนินอกอวบอิ่มของนางประหนึ่งนวดแป้ง มืออีกข้างก็ไม่ปล่อยให้ว่าง เลื่อนต่ำลงไปจนถึงส่วนอ่อนไหวกลางกายนางที่อยู่ใต้ผืนน้ำ บดเบียดสันมือหนากดเน้นเคล้นคลึงกลีบผกากลางกายนาง ปัดป่ายนิ้วแกร่งสะกิดเกสรสีหวาน จนหญิงสาวตัวอ่อนระทวย รู้สึกกระสันซ่านไปทั่วทั้งสรรพางค์“อ๊า…ฝะ ฝ่าบาท”“เรียกข้าว่าท่านพี่ เหลียนเอ๋อร์”เขาก้มกระซิบชิดใบหูเล็ก พลางส่งลิ้นร้อนเลียไล้เนื้ออ่อนหอมกรุ่นตามแนวลำคอระหง ไม่ลืมแต้มกลีบบุปผาสีชาดทุกที่ที่ปากร้อนเคลื่อนผ่าน จนได้ยินเสียงครางแผ่วหวานเป็นระยะ“ทะ ท่านพี่ อื้อ อะ อาบน้ำก่อน”“หึ ๆ แน่ใจหรือว่าจะให้อาบน้ำก่อน”ไป๋เหลียนฮวาร่างกายอ่อนยวบราวเต้าหู้เห