All Chapters of ราคะสามบุปผา: Chapter 51 - Chapter 60

ไป๋เหลียนฮวาอดไม่ได้ต้องถามกลับไป ยิ่งคิดไปถึงยามจ้าวหลงเหว่ยตรากตรำทำงานทั้งเช้าค่ำแต่คนใต้อาณัติกลับเสวยสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น นางก็มีโทสะขึ้นมาแล้วเหมือนกัน“เจ้าก็แค่สตรีแพศยา นางมารจิ้งจอกที่ใช้เรือนร่างหน้าตายั่วยวนบุรุษ เจ้าไม่คู่ควรจะมาพูดถึงบิดาข้า”สวีฮองเฮากรีดร้อง ชี้นิ้วอันสั่นเทาไปทางสตรีในอาภรณ์สีเขียวหยก ดวงหน้างดงามของไป๋เหลียนฮวาทิ่มแทงนัยน์ตานางเหลือจะกล่าว“บิดาท่านแล้วอย่างไร ก็แค่แม่ทัพผู้จงรักภักดีที่หลงระเริงกับอำนาจในมือ ละโมบโลภมาก ทำผิดต่อใต้หล้า ทำผิดต่อราษฎรมิใช่หรือ”“บิดาข้าไม่ได้ทำผิด เป็นเขา ต้องเป็นฝ่าบาทที่คิดจะข้ามแม่น้ำเสร็จจึงคิดรื้อสะพาน หึ! กระต่ายม้วยต้มสุนัขประวัติศาสตร์หลายสมัยล้วนจารึก ฝ่าบาทเองก็คงเจริญรอยตามเช่นกัน”เพียะ! “เจ้ากล้าตบข้า!”ไป๋เหลียนฮวาเก็บมือกลับมา ต่อให้อีกฝ่ายจะปากกล้าด่าทอนางอย่างไรนางไม่สน แต่นี่นางกับกล้าพูดจาว่าร้ายบุรุษของนาง…คิดว่านางจะอยู่เฉยหรือ!“หากเจ้ายังไม่หยุดพูดจาเพ้อเจ้อ แม้แต่ตำแหน่งฮองเฮาเจ้าก็จะไม่ได้ครอบครอง กระต่ายม้วยต้มสุนัขหรือ ช่างพูดจาน่าขันนัก สุนัขเลี้ยงไม่เชื่องอย่างบิดาเจ้า ฝ่าบาทจะเก็บไว้

“อย่าซุกซนเพคะ รออีกนิดฟ้าก็มืดแล้ว...อื้อ”“นิดเดียว นะ ข้าอุตส่าห์ไว้ชีวิตฮองเฮาให้เจ้าแล้ว เจ้ามิคิดให้รางวัลสามีหน่อยหรือ”ไป๋เหลียนฮวามองท่าทางออดอ้อนกอปรกับแววตาเว้าวอนนั้นในใจรู้สึกราวกับจะหลอมละลาย หลังจากยอมรรับความรู้สึกตัวเองที่มีต่ออีกฝ่ายได้ หัวใจนางก็สั่นไหวเพราะฮ่องเต้ผู้นี้บ่อยเหลือเกิน“นะ...ตรงนี้มันคิดถึงปากของเจ้าจะแย่แล้ว”“ฝ่าบาท พระองค์ช่างลามกเกินไปแล้ว”เสียงหวานกล่าวพลางฟาดฝ่ามือใส่แผ่นอกหนาของเขาไปอย่างหมั่นไส้ เหตุใดนางจึงมีสามีไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้จ้าวหลงเหว่ยหัวเราะเสียงพร่าในลำคอ รู้ว่านางเอียงอายยามเขาพูดจาเช่นนี้ หากแต่เขาก็ชอบจะชมดูเวลาใบหน้างามขึ้นสีระเรื่อเป็นที่สุด“อ่า...เด็กดี”“ระวังผู้อื่นจะได้ยินเข้าเพคะ”นางกล่าวเตือนเสียงเบาหวิว ขณะก้มหน้าเป่าลมร้อนเข้าใส่แก่นกายอวบใหญ่ใต้อาภรณ์สีเข้ม มือบางกระตุกเชือกผูกเอวเขาออกอย่างชำนาญ ก่อนไล้ปลายนิ้วสำรวจไปตามแท่งหยกสีอ่อน จงใจลากผ่านรอยแยกวาววับ ทำเอาคนถูกกระทำกัดฟันกรอดฝังใบหน้าเข้าหาอกอวบของนางเพื่อระบายความเสียวซ่าน“อึก น้องหญิง เร็วหน่อยได้หรือไม่”“เพคะ”นางตอบคำค่อย ๆ เคลื่อนใบหน้าเข้าไปหากล

เมืองหลวงแคว้นต้าหลงเวลานี้ เหลาสุรา ภัตตาคาร เหลาอาหาร หรือแม้กระทั่งร้านบะหมี่ ล้วนคราคร่ำไปด้วยผู้คน ไม่ว่าจะยากดีมีจนเพียงใดก็ต่างให้ความสำคัญกับปากท้องทั้งสิ้น แน่นอนว่าระหว่างมื้ออาหารย่อมต้องมีการสนทนา และคนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนามากที่สุดในยามนี้ก็คงหนีไม่พ้น...ท่านผู้นั้น“เจ้าว่าอย่างไรนะ นี่เรื่องจริงหรือ” “จะไม่จริงได้อย่างไรเล่า พี่สาวป้าสะใภ้ของน้องชายภรรยาคนที่สามของข้า เป็นญาติห่าง ๆ กับนางกำนัลในวังเชียวนะ” ชายร่างผอมคีบบะหมี่เข้าปากไปพลางพูดถึงข่าวลือของใครบางคนไปพลาง ทำเอาชายร่างท้วมอีกคนที่ได้ฟังต้องตบโต๊ะเสียงดังปัง!“เพ้ย! จะหาญกล้าเกินไปแล้วกระมัง นี่มิใช่จะก่อกบฏหรืออย่างไร” “ชู่ว! เจ้าเบาเสียงลงหน่อย ไม่รักชีวิตแล้วหรือไรหากมีใครได้ยินแล้วเอาไปฟ้องท่านผู้นั้น ต่อให้ข้ามีสิบหัวก็คงไม่พอให้ตัดหรอกนะ” ชายร่างผอมเอ่ยปราม ทว่ากลับเพิ่มน้ำเสียงให้ดังขึ้นไปอีกหลายส่วนยามที่กล่าวประโยคถัดมา“แม้หลายปีมานี้ท่านผู้นั้นจะทำตามราชโองการของไท่ซ่างหวง แต่มาถึงตอนนี้แล้วยังไม่ปล่อยมือจากอำนาจ ก็ยากจะให้คนเชื่อได้จริง ๆ ว่าเขาจะไม่มีความคิดเป็นอื่น” “นี่พวกเจ้าหมาย

“หากทรงเสด็จมาก็ดีสิพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะได้ให้เขาฉีกราชโองการทิ้งไปเสียเลย” ต้องรู้ก่อนว่าจางจื่อรุ่ย อดีตเป็นเพียงบัณฑิตจากต่างเมือง เดินทางเข้าเมืองหลวงมาสอบจอหงวนในปีที่ไท่ซ่างหวงยังทรงมีพระชนม์ชีพ บทความของเขาดันไปต้องพระเนตรถูกพระทัยอีกฝ่ายเข้า นับจากนั้นมาจางจื่อรุ่ยจึงเปรียบเสมือนแขนขาของโอรสสวรรค์ ถูกแต่งตั้งให้เป็นราชครูที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ แม้แต่สถานะพระอาจารย์ของรัชทายาท ไท่ซ่างหวงก็มอบให้ชายหนุ่มอย่างไม่สนใจคำทันทานของขุนนางอาวุโสคร่ำครึ กระทั่งก่อนไท่ซ่างหวงเสด็จสวรรคตก็ยังมิวายออกราชโองการมอบอำนาจการบริหารบ้านเมืองให้กับเขา ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนเสียนหลงฮ่องเต้ในวัยสิบสองชันษา เพื่อคอยดูแลให้คำปรึกษาฮ่องเต้พระองค์ใหม่ หากอีกฝ่ายอายุถึงสิบแปดปีแล้วยังไร้ทายาทก็ให้ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการต่อไปจนกว่าเสียนหลงฮ่องเต้จะมีโอรสสืบสกุล เพียงราชโองการฉบับเดียวก็สามารถผลักจางจื่อรุ่ยให้ขึ้นไปอยู่บนยอดคลื่น ทุกสายตาที่จ้องมองมาล้วนมีทั้งไม่เป็นมิตร อาฆาตมาดร้าย หนำซ้ำยังมีพวกนกรู้เข้ามาหมายประจบประแจง คนมีตาล้วนต้องมองออกว่าอำนาจสูงสุดในยามนั้นอยู่ในมือผู้

ตลอดการประชุมเช้าในราชสำนัก เจ้าของตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนฮ่องเต้ ไม่เอ่ยวาจาใดแม้เพียงครึ่งคำ ใบหน้าหล่อเหลาฉายประกายเย็นชา ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายไม่น่าเข้าใกล้ แม้ขุนนางที่เคยมีไมตรีต่อกันยังไม่กล้ากล่าวทักทายภูเขาน้ำแข็งลูกนี้ ครั้นการประชุมเช้าจบลงชายหนุ่มก็ออกจากพระราชวังตรงกลับจวนของตนเองทันที“นายท่าน น้ำชากับของว่างเจ้าค่ะ” “อืม” เสียงทุ้มขานรับคำ ทว่าสายตาไม่ได้ละไปจากหนังสือราชการเบื้องหน้า มือหนาพลิกหน้ากระดาษไปสองสามที หัวคิ้วพลันขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อรับรู้ได้ว่าในห้องตำราของตนยังมีคนอยู่“เหตุใดยังไม่ออกไปอีก” “บ่าวเห็นว่านายท่านขยับไหล่อยู่หลายครา ให้บ่าวนวดให้ดีหรือไม่เจ้าคะ” ร่างอวบอัดตอบด้วยน้ำเสียงหยดย้อยพลางขยับกายบิดสะโพกเข้ามาใกล้เสียจนได้กลิ่นเครื่องหอมฉุนจมูก จางจื่อรุ่ยสำรวจการแต่งกายของสาวใช้ผู้นี้ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ใบหน้านางจัดว่างามอยู่หลายส่วน แต่ที่สะดุดตาที่สุดเห็นจะเป็นก้อนเนื้ออวบอิ่มที่ถูกสายรัดอกขับเน้นให้นูนเด่น ชายหนุ่มใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านี่คือสาวใช้อุ่นเตียงที่ไต้เท้าผู้หนึ่งมอบให้ เขาเคยใช้งานไปเพียงคร