Lahat ng Kabanata ng When My Husband Chose His Ex: Kabanata 231 - Kabanata 240

-Vince-Nagkamali ako sa pagpili ng taong pagkakatiwalaan ko. Naniwala ako sa mga kasinungalingan ni Rose, at sa pagkakataong ito, wala nang natira sa akin upang makapagsimula ulit. Niloko niya ako.Pinaniwala niya akong may pamilya akong binubuo, samantalang ang totoo, ginagamit lamang niya ako upang makuha ang kayamanan namin.At kung tutuusin, wala akong karapatang magreklamo sa ginawa niya sa akin. Dahil ginawa ko din ito kay Daisy.Ginamit ko ang pagmamahal niya. Sinamantala ko ang tiwala niya. At nang dumating ang panahong kailangan niya ako, hindi ko man lang nagawang maging mabuting asawa sa kanya.Ako ang unang nagtaksil. Ako ang unang nanakit.Kaya marahil, ito ang paraan ng buhay upang ipakita sa akin kung gaano kasakit ang maranasan ang mismong bagay na ginawa ko sa taong nagmahal sa akin nang buong puso.Hindi ko alam kung matatawag ba itong karma, ngunit sa bawat araw na lumilipas, lalo kong nauunawaan ang lahat ng sakit na idinulot ko kay Daisy.At kung may isang bagay

-Vince-Ang natitira lamang ay ang malamig na silid, ang katahimikan, at ang katotohanang ako na lamang ang mag-isang humaharap sa buhay na ako rin mismo ang sumira.At sa tuwing nangyayari iyon, hindi ko napipigilang humagulgol.Minsan, naiisip kong sana ay hindi na lamang ako nagising. Sana ay nanatili na lang ako sa panaginip, sa mundong kasama ko si Daisy at ang anak namin.Sana ay doon na lamang ako namuhay, sa isang buhay na hindi ko kayang buuin sa totoong mundo.Ngunit sa huli, kailangan ko pa ring gumising. Kailangan kong harapin ang katotohanan.At kailangan kong tanggapin na ang lahat ng iyon ay bunga ng sarili kong mga desisyon.Habang patuloy akong nakatitig kay Daisy mula sa kabilang kalsada, bigla akong napatuwid ng tayo nang may mapansing batang babae na tumatawid patungo sa direksiyon niya.Hawak ng bata ang kamay ng isang lalaki, ang tatay niya, at masayang-masaya ito na halos pasayaw pang naglakad papalapit sa kanya.“Mommy!”Napahinto ako. Ang tawag na iyon ay para

-River-It was already our tenth wedding anniversary, and here we were, Daisy and I, in the most romantic city in the world. Paris, the City of Love.Habang nakatayo ako sa harap ng malaking glass window ng aming hotel suite, hindi ko maiwasang mapangiti habang pinagmamasdan ang naggagandahang ilaw ng lungsod. Sa di-kalayuan, kitang-kita ang Eiffel Tower na lalong nagiging kahanga-hanga sa ilalim ng kalangitan sa gabi.Sampung taon na pala kaming kasal ni Daisy. Parang kailan lamang nangyari ang lahat. Parang kailan lamang nangako akong mamahalin at iingatan siya habambuhay. Parang kailan lamang ay nakatayo siya sa harapan ko suot ang kanyang napakagandang wedding gown, habang ako naman ay halos hindi makapaniwala na ang babaeng matagal kong minahal ay magiging asawa ko na.At ngayon, sampung taon na ang lumipas, ngunit hindi pa rin nagbabago ang nararamdaman ko para sa kanya.Kung mayroon mang nagbago, iyon ay ang lalim ng pagmamahal ko sa kaniya.Every single day, I find another re

Part 2- Blake and Vanessa's Story-Vanessa-Ilang buwan matapos ang napakagandang kasal ni Ate Daisy, bumalik na ulit kami ni Tatay sa Aklan. Balik-pangingisda na naman kami dahil iyon naman talaga ang nakasanayan naming buhay.Sa maikling panahong nanatili kami sa bahay nina Ate Daisy at Kuya River, kahit paano ay naranasan namin ni tatay ang kaunting ginhawa sa buhay. Doon ko napagtanto kung gaano kasarap maging mayaman. Hindi mo kailangang magbilang ng bawat sentimong gagastusin mo, at hindi mo kailangang mag-alala kung may sapat pa ba kayong pera para sa susunod na araw.Aminado akong pinangarap ko ring magkaroon ng ganoon karangyang buhay. Sino ba naman ang hindi gugustuhing mamuhay nang komportable, hindi ba? Pero alam kong malabo iyong mangyari sa akin, lalo na't hindi naman ako nakapagkolehiyo.High school lang ang natapos ko, kaya wala akong ibang pagpipilian kundi ang ipagpatuloy ang buhay na kinalakihan ko. At iyon ang dahilan kung bakit narito ako ngayon sa gitna ng dagat

-Blake-Pero siyempre, hanggang pangarap lamang iyon.Napabuntong-hininga ako at saka ipinatong ang dalawang braso ko sa barandilya ng yate. Tahimik kong pinagmasdan ang papalubog na araw habang unti-unting kinukulayan ng kahel at pula ang malawak na kalangitan.Napakaganda ng tanawin.Ang banayad na ihip ng hangin ay dumadampi sa aking mukha, habang ang mga alon ay marahang humahampas sa gilid ng yate. Sa di-kalayuan, may ilang bangka na patuloy na naglalayag pabalik sa kanilang pinanggalingan.For a moment, everything felt peaceful. Just me, the sea, and the setting sun.Ibig sabihin, ilang oras na lang at matutulog na naman ako. Pagkagising ko kinabukasan, panibagong araw na naman ang haharapin ko, kasama ang mga responsibilidad na hindi ko maaaring takasan.What a wonderful life, indeed.Napailing ako sa sarili kong iniisip bago tumuwid ng upo. Kinuha ko ang lata ng beer at uminom nang kaunti dito.Pero bago ko pa maibaba ang lata, may napansin akong kakaiba sa ibabaw ng tubig.N