All Chapters of When My Husband Chose His Ex: Chapter 241 - Chapter 250

-Vanessa-Pero wala akong pakialam sa kanila. Mahal na mahal ko si Ron, at iyon lang ang mahalaga sa akin noon.Nang ipakilala niya ako sa mga magulang niya bilang nobya niya, buong puso nila akong tinanggap. Hindi lamang iyon, sinabi pa nilang masaya silang malaman na ako ang babaeng pinili ng anak nila at ako rin ang gusto nilang mapangasawa nito balang-araw.Lalo akong umasa sa mga pangarap naming dalawa. Hanggang sa isang araw, nag-propose sa akin si Ron, pero hindi ko tinanggap ang alok niyang kasal."Bakit?" nagtatakang tanong niya. "May kulang pa ba sa akin? Kayang-kaya na kitang buhayin, Isay. Kung gusto mo, pag-aaralin din kita hanggang sa makatapos ka ng college. Tapos sabay nating imanage ang business namin. Magiging maalwan na ang buhay natin kapag kasal na tayo. Hindi mo ba ako mahal?"Hindi dahil hindi ko siya mahal, kundi dahil hindi ko pa kayang iwan ang pamilya ko noon. Pakiramdam ko kasi, ako lang ang inaasahan nila, kaya hindi ko kayang talikuran ang mga responsibil

-Vanessa-Pero ngayon, halos araw-araw ko na siyang naririnig na nakikipagsigawan kay Ate. At alam ko kung bakit. Dahil sa akin.Ako ang dahilan kung bakit palagi silang nag-aaway. Ako ang babaeng hindi kayang kalimutan ni Ron, at ako rin ang babaeng hindi kayang tanggapin ni Ate Virgie na minahal nito.“Mahal mo pa ang babaeng iyon, ano?” muling sigaw ni Ate. “Aminin mo! Aminin mo na kasi!”Napahinto ako sa paglalakad.Hindi ko alam kung bakit, pero kahit ayaw kong makinig, tila kusang huminto ang mga paa ko nang marinig ang pangalan ko sa kanilang pagtatalo.“Oo na! Alam mo naman iyan, matagal na!” mariing sagot ni Ron. “Kung hindi dahil sa iyo, kami sana ni Isay ang mag-asawa ngayon! At kahit kailan, hindi na iyon magbabago! Tandaan mo ‘yan!”Napapikit na lang ako.Bakit kailangan pa niyang sabihin iyon? Bakit kailangan pa niyang ipaalala sa akin ang mga bagay na pilit ko nang kinakalimutan?“At sa ginagawa mong ito, sa palagi mong pang-aaway sa akin at sa halos minu-minuto mong pa

-Blake-Siyempre, hindi ko muna ito sinabi kay Daddy.Kilalang-kilala ko ang ama ko. Kapag nalaman niyang basta na lamang akong kumuha ng responsibilidad para sa isang estranghero, siguradong sermon ang aabutin ko.Lalo na't hindi naman ako sanay mag-alaga ng ibang tao. Pero hindi ko rin kayang iwan na lamang sa ospital ang matanda, lalo na't wala siyang kakilala at hindi niya kayang sabihin kung sino siya.May mga bagay talagang hindi ko kayang ipaliwanag kahit sa sarili ko.At ang isa sa mga iyon ay kung bakit pakiramdam ko ay hindi dapat basta matapos sa pagliligtas sa kanya ang lahat.“Sigurado ka ba sa ginagawa mong ito?” tanong ni Bryan habang nakaupo kami sa deck ng yate.Muli kaming naglayag sa dagat, at unti-unti nang humahampas ang malamig na simoy ng hangin sa aking mukha. Hawak ko ang isang lata ng alak habang nakatanaw sa malawak na karagatan.“Malaking responsibilidad itong pinasok mo, Blake. Hindi mo naman kilala ang matandang iyon.”Napatingin ako sa kanya. Limang buwa

-Blake-Of course, nasaktan ang ego ko. Hindi naman kasi ako sanay na basta na lamang tinatanggihan, lalo na kung seryoso akong gustong makilala ang isang tao. Pero kahit ganon pa man, wala naman akong balak na agawin siya sa boyfriend niya. Hindi ko kayang gawin iyon, lalo na kung alam kong may taong nauna na sa akin at seryoso ang relasyon nila.Kaya pinili kong lumayo. I told myself that it was better to forget her and move on.At sa paglipas ng panahon, inakala kong nagawa ko na nga iyon.Pero heto ako ngayon, nakasakay sa speedboat kasama ang babaeng minsan nang tumanggi sa akin, at pakiramdam ko ay bumabalik na naman ang interes kong matagal ko nang pilit kinalimutan.Nang marating namin ang pampang, agad na tumayo si Vanessa.“Vanessa, ingat ka. Sana…”Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko dahil mabilis siyang tumalon mula sa speedboat patungo sa mababaw na bahagi ng tubig. Pagkatapos, dali-dali siyang naglakad papunta sa dalampasigan at tuluyang tumakbo palayo.“Sana makita p

-Vanessa-Pero unti-unti sumilay ang ngiti sa mga labi ko. Marami siguro akong huli! Kahit paano, makakabawi din ako sa oras na nasayang ko! Dahil sa tuwa, ibinigay ko ang buong lakas ko sa paghila. Pero kahit anong gawin ko, hindi talaga umaangat ang lambat. Para bang may napakalaking bagay na sumabit doon sa ilalim ng dagat.Napahinto ako at napatingin sa tubig, pero hindi ko maaninag ang ilalim."Ano na naman ‘to? Panibagong kamalasan na naman ba?" bulong ko habang muling sinusubukang hilahin ang lambat pataaas, pero wala pa rin.Sa huli, nanghihina akong napaupo sa bangka.Naku! Kailangan ko na naman yatang sumisid para malaman kung ano ang laman ng lambat ko.Baka may nahuli akong buwaya!Bigla akong napatampal sa noo ko. Buwaya? Sa dagat?Napailing na lang ako sa sarili kong kalokohan bago tumayo at hinubad ang suot kong long sleeves na nagsisilbing proteksiyon ko laban sa init ng araw. Ang natira na lamang sa akin ay ang manipis kong puting sando at itim na leggings.Huminga m