All Chapters of Forgive Me Please, Love Me Again : Chapter 91 - Chapter 100

"Auntie??? What happened? You look like a zombie. Are you okay? Baka may malubhang sakit ka na po? Gusto mo bang dalhin ka sa hospital?" Puno ng pag-iinarte kong pag-aalalang bungad sa kaniya. Matapos silang makalapit dito sa mesa. Tinarayan niga lang ako at hindi na ako sinagot. Akala naman niya madadala niya ako sa kasungitan niya. Lumilitaw na nga ang pagkapanget niya. Tuluyan na silang umupo. Pero hindi pa ako tapos. Gusto ko pa siyang labanan. Dahil hindi siya nag-aalinlangan na masaktan ako. "Auntie, pwede ba sa susunod sabihin mo na lang sa amin kung ayaw mong kumain? Ilang minuto na rin kami naghintay dito sa 'yo. Pero wala ka man lang pasabi sa amin na matutulog ka pa. Halata naman sa mukha mo na kakagising mo lang. Nakalimutan mo na ba ang rules natin?" Sinigurado kong ipamukha ito sa kaniya. Hindi pwedeng ako lang ang pagsabihan niya sa tuwing nahuhuli ako. "What? Huwag ka na lang magsalita kung wala kang mabuting sasabihin sa akin." At makapal pa rin nga ang mukha

"Ang ganda talaga ng apo ko." Ito agad ang naging bungad sa akin ni Lolo kasama si Simon. 'Sa wakas hindi na ako maghihintay ng matagal.' "Are you ready, Iha? Lalabas na tayo." Nakangiting hinawakan ni Lolo ang kamay ko. Tumango na lang ako bilang pagsagot ko. Pagkalabas namin ng kwarto. Naririnig ko ang tinig na galing sa labas. Tila ang mga tao ay hindi na rin makapaghintay. Pero sa ilang saglit lang. Habang patuloy kaming naglalakad, papalapit nang papalapit sa stage. May kung anong kaba ang dumapo sa dibdib ko. Ilang beses kong pinikit ang mga mata ko at huminga nang malalim. Nang sa gano'n ay kumalma ang sarili ko. "Where here, Princess. Be ready yourself. It's your time." Sa mainit na kamay ni Lolo. Kahit paano nakakatulong itong pakalmahin ako. Narito na kami sa likod ng stage. "Let's welcome the Princess of the Rocces Family!" Pakiramdam ko may biglang may bumato sa akin dahil sa gulat. "Let's go, Iha." At hindi na nga ako umangal pa. Pinalakas ko ang loob ko.

"Xyriel, alam ko ang mali ko. Pinagsisisihan ko ang mga bagay at oras na hindi ko tinuon ang atensyon ko sa 'yo." Ayaw kong madala sa drama niya. Kaya naman ibinaling ko ang paningin ko sa ibang direksyon. Kasabay nito ang pagtulak ko sa dibdib niya. Dahilan na napa-atras siya ng kaunti. Naramdaman ko pa nga ang panghihina niya. Kaya siya nadala sa mahinang tulak ko. "Bumalik ka na sa akin. Kukunin kita dito at iuuwi kita sa bahay natin." Imbis na matuwa ako sa narinig ko hindi ko magawa. Kumuyom lang ang kamay ko dahil naiinis ako! Matapos ay muli kong ibinigay sa kaniya ang titig ko na puno ng tapang at lakas ng loob. "Hindi na ako si Xyriel na nakilala mo. Hindi na ako ang asawa mo!" Mariin na wika ko. Mabilis ang kabog ng puso ko dahil kahit paano ay nasasaktan pa rin ako. Natahimik si Xian na para bang bigla siyang naging statwa habang nanginginig ang labi niya. Namumula ang mata niya hanggang sa tumulo ang luha niya. "Xian, nagpakilala na ako bilang si Princess Riell Rocces.

Binitawan ako ni Xian na puno ng pagtataka ang mukha niya. "Xian, alam mo kung gaano kita kamahal. Mula pa man noon ikaw lang ang pinangarap ko. Pumunta ako sa ibang bansa dahil nay inasikaso ako. Pagbalik ko naman dito si Xyriel na ang asawa mo. Hindi ba nakakatuwa ang ginawa mo?" Hindi ko maiwasan ang mapangisi sa sobrang sakit na nararamdaman ko. "Pero kahit nasa malayo ako. Mahal mo pa rin ako 'di ba? Kaya nga pagbalik ko tinanggap mo agad ako. Inayos mo pa para sa akin ang lahat. Pinakilala mo pa sa akin ang anak mo. Higit sa lahat pinaglaban mo pa ako kaysa sa asawa mo. Sa tingin mo ba? Kasalanan ko? Kasalanan ko na sinaktan mo si Xyriel dahil sa sariling kagustuhan mo?" Natigilan si Xian, kita ko ang pag-iisip niya. "What do you mean by that, Diana?" Ngayon nagtataka pa siya sa kasalanan niya. Napasinghap ako sabay hawi ko ng buhok ko. "Tulad ng sinabi ko sa 'yo kanina. Hindi ko kasalanan. Dahil sarili mong desisyon na pinili ako. Kahit na anong sabihin ni Xyriel sa 'yo hindi

"Daddy, are you okay?" bungad sa akin ng anak ko nang imulat ko ang mata ko. Kita ko ang liwanag ng paligid. Pero hindi ito ang kwarto ko. "Daddy, nandito po tayo sa hospital ngayon. Dumugo po kasi ang ulo mo kagabi. Tapos nawalan ka po ng malay. Mabuti na lang po dumating po si Uncle Mark kagabi." Mahinahon na pagpapaliwanag ng anak ko. Pero, ramdam na ramdam ko ang lungkot sa kaniyang boses. Naalala ko ang mga nagawa ko kagabi. "Son, where's your Mom?" Si Xyriel ang gusto kong makita ngayon. Alala ko pa dati na sa tuwing may nangyayaring ganito. Palaging nasa tabi ko ang asawa ko para alagaan ako. Ngayon ang unang beses na wala siya at hindi ako sanay. Hindi nakasagot si Sean. Yumuko lang ang bata pero damang-dama ko ang malamig na loob niya. "Hayts, ano na naman ang pinagsasabi mo diyan, Xian?" Hindi ko napansin na nandito pala si Mark sa loob ng kwarto. Lumapit siya sa akin at tiningnan ang kalagayan ko. "Xian, hindi naman masasagot ni Sean ang tanong mo. Kaya huwag mo n