บททั้งหมดของ Sa Kamay ng Bilyonaryong Mapanagkin: บทที่ 101 - บทที่ 110

Serena Vale~•~Dalawang gabi na ako sa bahay.Tatlong gabi ng luto ni Nanay, ng panunukso ni Ethan, at ng panggabing pakikipagkwentuhan kay Mia. Tumanggi si Mia na bumalik sa kanyang dorm dahil nandito ako, kaya sa halip ay pumapasok siya sa klase mula sa bahay.Biyernes ng hapon noon. Tahimik ang bahay dahil nasa paaralan si Ethan samantalang si Mia naman ay pumunta sa bahay ng kaibigan niya pagkatapos ng klase niya sa umaga. Ako lang, si Nanay, at si Tatay ang nasa bahay. Hindi pumasok sa trabaho si Tatay dahil masama ang pakiramdam niya at nag-stay si Nanay sa bahay para alagaan siya.Pabalik na ako sa aking kuwarto matapos magpahinga sa sofa buong araw nang makita kong nakawang ang pinto ng kuwarto ng aking mga magulang.Gusto ko sanang kumatok, pumasok, at kamustahin sila, ngunit pinatigil ako ng boses ni Nanay.“Hindi siya ang sarili niya, Tim.”Sumagot si Tatay ngunit napakababa ng boses niya para marinig ko.“Alam kong sinabi nating susuportahan natin siya,” patuloy ni Nanay.

Serena Vale~•~Gusto ko ang kalayaang dala ng Liora Bay. Tila walang kahit isang tao roon ang nakakakilala kung sino talaga kami. Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hindi ako natatakot lumabas, hindi ako natatakot na may magtutok ng mikropono o camera sa mukha ko.Masaya iyon, pero si Nikolai… kakaiba ang ikinikilos niya. Madalas siyang natutulala at tuwing tatanungin ko siya kung may problema, palagi niyang sinasabing wala lang iyon.Noong una, naniwala ako sa kanya.Ngunit nang sumapit ang ikapat na araw, naging imposible na itong balewalain.Matahimik siyang tao sa pangkalahatan pero mas tahimik siya ngayon. Nagbabalik siya sa parehong lalaking nakilala ko sa jet anim na buwan na ang nakararaan. Mas matagal siyang nakatitig sa telepono niya kaysa sa karaniwan. Minsan, kapag malalim na ang gabi, nasa balkonahe siya at naninigarilyo.May mali at halatang-halata ito, pero sa dulo ng araw ay hindi ko naman mabubunot iyon mula sa kanya nang pilitan.Kaya nagkunwari na lang ako n

Serena Vale~•~Pagkatapos kong balutan ang kanyang mga buku-buko ng daliri at tulungan siyang disimpektahin ang kanyang mukha, pinulot niya ang mga nabasag na bubog, winalisan ang mga ito, at lumabas patungo sa balkonahe.Hindi nagsalita si Rafael kahit isang salita mula nang umalis si Nikolai.Pumasok ako sa kusina dahil hindi ko alam kung ano pa ang gagawin sa sarili ko.Gumawa ako ng itlog at toast, naglagay ng ilan sa isang tray, at dinala ang mga ito sa labas. Halos mukha itong kakatwa, na para bang isa kaming normal na magkasintahan na nagbabakasyon. Nanginig ang aking mga kamay habang binabasag ko ang mga itlog. Natapos ako sa pagkasunog ng unang batch ng toast at itinapon ang mga ito bago sinimulan ang ikalawang batch.Rumatag ang mahabang oras na inilaan ko sa kusina.Kaya nang dalhin ko ito sa kanya at hindi man lang siya tumingin sa akin, naramdaman kong sumikip ang aking dibdib.Nakasandal si Rafael sa rehas, nakatitig sa tubig.Inilagay ko ang tray sa ibabaw ng lamesa. “

Nikolai Vetrov~•~Hindi pa ako nakakalahati sa pasilyo nang makarinig ako ng mabilis na mga yabag sa likod ko.“Nikolai! Nik! Hintay naman!”Hindi ako sumagot, ngunit sa huli ay nahabol din ako ni Elena, habang nakahawak sa braso ko. Huminto ako sa paglalakad, nagpakawala ng isang pinalaking malalim na buntong-hininga, at humarap sa kanya. “Ano na naman?”“Ano'ng ibig sabihin ng ginawa mo roon?” Demanda niya.“Ano'ng ibig sabihin ng alin? Ang ipaalala sa iyo na hindi lang ako ang nakikipagtalik sa ibang tao sa labas ng engagement natin?” Tanong ko, hindi man lang nag-abalang itago ang pang-aasar sa tono ko. Sinubukan niyang iparamdam na ang pagkakaroon ko ng pakikipagtalik sa labas ay normal dahil lalaki ako at siya ang kawawang fiancée na kailangang maghintay sa akin hanggang sa gustuhin ko siya.Ginitgit niya ako ng tingin. “Alam kong ikaw ang may kagagawan sa video noong nakaraang linggo.”“Iyon ba ang dahilan kung bakit ka lumabas para harapin ako?” Itinaas ko ang isang kilay. “H

Serena Vale~•~“Sa tingin mo ba dapat na akong magbitiw sa trabaho?” Tanong ko, bumabagsak sa kama ni Lila.Isang linggo at kalahati na akong hindi pumapasok sa trabaho. Kahit na hindi ako magbitiw, sigurado akong maipasisante rin ako sa lalong madaling panahon. “At magsimulang maghanap ng bagong trabaho? Baka matagalan pa bago ka makakita ng isa.”“Alam ko.” Tinitigan ko siya habang nag-aalis siya ng kanyang makeup. “Ngunit bukod sa katotohanang hindi ko na maipapakita ang mukha ko sa kumpanyang iyon, ang tatay ni Rafael ang humawak at tiyak na galit na galit siya sa akin. Itinakwil niya ang kanyang anak dahil sa pakikipag-date sa akin. Sigurado akong mararamdaman ni Rafael na traydor ako kung ipagpapatuloy ko ang pagtatrabaho sa kumpanya ng kanyang ama.”“Totoo.” Inalis niya ang kanyang mga pumatak na pilikmata. “Ngunit muli, baka mawalan ka ng trabaho nang ilang oras.”“O maaari akong magsimula ng sarili kong negosyo.”Mabilis na inikot ni Lila ang kanyang ulo patungo sa akin. “Ak