All Chapters of Sa Kamay ng Bilyonaryong Mapanagkin: Chapter 171 - Chapter 180

Serena Vale~•~“Nasa reception ako.”Nagkaroon ng saglit na katahimikan, pagkatapos, “Ano?”“Nasa ibaba ako. Kailangan ko ang approval mo para makapunta sa taas,” ipinaalam ko sa kanya.Sa sandaling makita ko ang balita, ang unang ginawa ko ay magmaneho diretso sa opisina ni Nikolai. Halos anim na buwan na akong nagtatrabaho sa VM Global pero hindi ko kailanman nakita ang side niya ng gusali. Pareho ang layout nito sa kay Rafael, pero mas minimalist ito. Gaya ng inaasahan.“Oh, ako na.”Ibinaba niya ang tawag pagkatapos noon. Sa sumunod na segundo, pinanood kong tumunog ang telepono sa reception. Sinagot ng receptionist ang tawag, ibinaba ang telepono makalipas ang limang segundo, at iniabot sa akin ang isang visitor’s card.Magalang akong ngumiti at nagpasalamat sa kanya bago ako nagtungo sa elevator.Hindi ako lubos na sigurado kung bakit ako narito. Ang una kong naisip ay magmaneho diretso kay Nikolai. Kung alam niyang nagnanakaw sa kanya si Marcus, kung gayon tiyak na alam niyang

Rafael Moretti~•~Nakuha ko ang flash drive pero tuluyan ko na itong nakalimutan. Ang plano ay isauli ito sa kanya mamaya, pero nauwi sa itago ko ito kung saan sa aking drawer. Natagpuan ko ito isang linggo bago kami umalis para sa birthday trip niya, ibig sabihin ay hindi niya ito sadyang itinago. Gusto niyang malaman namin ito nang di-direkta at ang tanga ko ay nakalimutan ko iyon.Hindi ko man lang namalayan nang nag-reply ako.[Me: sinadya mong iwan ang drive?]Hatinggabi na. Inaasahan ko siyang tulog na, pero halos sabay ring dumating ang kanyang text. [Serena: nahanap mo?][Rafael: oo, pero hindi ko chineck. Nakalimutan ko ring isauli.][Serena: oh][Serena (2): nag-rereply ka. Ibig sabihin ba nito ay hindi ka na galit sa akin?]Napatigil ako. Ito nga ang dahilan kung bakit ayokong basahin ang mga mensahe niya.[Me: Galit pa rin ako.][Serena: well, natulog na sana ako, pero nagka-nightmare ako kaya hindi na ako makatulog.]Idiniin ko ang dila ko sa loob ng aking pisngi. Nags

Serena Vale~•~“Kailangan ba nating mag-alala tungkol sa demanda sa pagitan ng VM Global Holdings at Grant Tech?” tanong ni Jessica, habang sumusunod sa akin papasok sa silid-pulungan. Pansamantala kong inilipat doon ang aking desktop.“Bakit mo itinatanong?”“Una, dahil nagtatrabaho kami sa kampanya para sa software na mukhang ninakaw niya. Pangalawa, ang iyong kliyente at ang iyong mga partner ay nasa laban sa korte. Hindi ko alam kung dapat ba akong mag-alala.”Natawa ako nang mahina. “Wala kang dapat ipag-alala. Hindi pa sa ngayon kahit papaano. Hindi pa nga siya sumasagot kaya hindi natin alam kung paano ito uusad.”Hindi ko sigurado kung bakit naglalaan ng oras si Marcus para sumagot. Ano ba ang binabalak niya?“At kung magsasampa siya ng kontra-demanda? Ano na?”“Hindi mo na kailangang alalahanin iyon. Hindi siya mananalo.”Itinaas niya ang isang kilay. “Bakit ka sigurado?”Nagkibit-balikat ako. Tiwala ako kina Nikolai at Rafael. Si Nikolai ay hindi gumagawa ng mga desisyon na

Serena Vale~•~Tama ako. Hindi sinusubukang idawit ni Marcus ang pangalan ko sa demanda. Nagtatangka lang siyang takutin ako sa pamamagitan ng tawag na iyon. Noong sumagot siya, ang ginawa niya lang ay itanggi ang mga paratang, ibig sabihin ay magtatagal ang kaso. Siyempre, itatanggi niya ito. Ang pagtanggap ng kasalanan ay nangangailangan ng kababaang-loob. Wala niyon si Marcus Grant. Binigyan siya ng pagtanggi ng oras at pagkakataon na pagurin ang lahat ng sangkot. Nang mapagtanto kong hindi ako maaaring maupo na lamang at maghintay na matapos ang lahat, sinimulan naming maghanap ng bagong espasyo ng aking empleyado na si Jess. Dapat ay sasamahan ko siya ngayon para mag-inspeksyon ng ilang mga lugar, ngunit paggising ko pa lang ay pinaalalahanan ako ni Rafael na nangako akong dadalo sa graduation ng kanyang mga kapatid. Wala akong ibang pagpipilian kundi hayaang mag-isa si Jess dahil hindi ko maaaring biguin si Rafael.Isang katok sa aking pinto ang nag-alis sa akin sa aking mga

Serena Vale~•~Dalawang buwan matapos opisyal na itanggi ni Marcus ang mga paratang, naging mas tahimik ang lahat. Ang kaso ay hindi sumabog sa paraang inaasahan ng lahat. Hindi nagdemanda si Marcus ng kontra-demanda. Hindi rin niya idinawit ang aking pangalan dito.Dapat sana ay nagbigay iyon sa akin ng kapayapaan. At ginawa nga nito. Ngunit sa maikling panahon lamang.Tumigil si Jess sa pag-itan kung makakaligtas ba kami. Tumigil ang mga kliyente sa pag-aalinlangan bago pumirma ng mga kontrata. Ang ahensya ay naging mas matatag kaysa dati. Walang mga labis-labis na alok, ngunit may sapat upang mapanatili kaming lumalakad. Lumipat din kami sa isang bagong opisina na ikinatuwa ng lahat, kaya mas lalo silang nagsumikap sa pagtatrabaho.Dapat sana ay gumaan ang aking loob.Ngunit nagbago si Nikolai.Maaga siyang umuuwi. Mas marami siyang natutulog. Tumigil siya sa pagka-oblong sa trabaho at tumigil sa pag-init ng ulo sa mga email sa trabaho na naiinis sa kanya. Mukhang nagpapagaling it