Todos los capítulos de Sa Kamay ng Bilyonaryong Mapanagkin: Capítulo 81 - Capítulo 90

Serena Vale~•~Ang biyahe papunta sa bahay ni Rafael ay tahimik ngunit iyon mismo ang hinahanap ko sa buong linggo.Hindi man lang ako umuwi pagkatapos ng trabaho. Diretso ako sa lugar ni Rafael, walang pakialam na nakasuot pa rin ako ng aking damit pangkumpanya kahit na sinabi ko sa kanila na kailangan ko munang maghanda.Gusto ko lang silang makita sa lalong madaling panahon. Hindi ko pa nakikita ang alinman sa kanila mula noong gabi ng gala dahil naging napakaabala nila sa paglilinis ng kalat na idinulot ng aming debut sa relasyon.Pumasok ako sa ari-arian ni Rafael at sa unang pagkakataon mula noong nagsimula akong bumisita sa kanyang lugar, ginamit ko ang pinto sa harap sa halip na ang pinto sa garahe. Inihayag na namin ang aming relasyon sa mundo kaya wala nang dahilan para magtago pa. Hindi na mahalaga kung kunan man ako ng larawan sa pagpasok o paglabas sa kanyang bahay.Hindi na nag-abalang kumatok, itinype ko lang ang code na ibinigay sa akin ni Rafael. Ang code para sa pin

Serena Vale~•~Nang pumarada ako sa driveway ng aking ina, masikip ang aking mga balikat mula sa tatlong oras na biyahe.Nag-alok si Rafael na ihatid ako sa bahay, ngunit magiging anim na oras na balikan iyon para sa kanya. O marahil sa kanyang drayber. Ayaw kong dumaan sila sa stress.Umapak ako roon nang ilang sandali, nakahawak sa manibela habang naglalabas ng malalalim na hininga. Sinabi ko sa aking ina na sasabihin ko sa kanya ang lahat. Hindi ako sigurado kung handa na akong magsimulang magbuhos. Sana ay hindi niya ito ipasok sa loob ng dalawa pang araw.Bumukas ang pinto bago pa man ako bumaba sa kotse at nagmamadaling bumaba ang aking kapatid sa mga hakbang.“Serena!” Sigaw ni Ethan na parang nawala ako nang napakaraming taon.Bahagya akong nagkaroon ng oras para isara ang pinto sa likod ko bago niya ibinalot ang kanyang mga braso sa akin. Labimpito pa lang siya ngunit mas matangkad na siya kaysa sa akin.“Hey baby bro,” bumulong ako sa kanyang balikat.“Hindi ako baby.” Inay

Nikolai Vetrov~•~Ang mga hapunan ng pamilyang Vetrov ay sapat na para makapagod. Ito ay nakalulunod at galit ako sa pakikipaghapunan sa aking pamilya. Walang sinuman sa kanila ang nagtrato sa akin na parang pamilya. Nakikita ako ng aking lolo bilang isang kasangkapan. Nakikita ako ng aking tiyo bilang isang banta.Mas malala pa noong sumama sa amin ang mga Solokov.Ang Thanksgiving ay hindi man lang isang bakasyong Ruso. Hindi ko alam kung bakit inanyayahan sila ng aking lolo na ipagdiwang ang bakasyon kasama kami. Nangangahulugan iyon na kailangan kong manatili sa bahay, makita sila sa bahay, at maging sa parehong espasyo kasama si Elena. Ang parehong babae na pinagbantaan ko sa telepono nitong nakaraang linggo lang.Ang aming talahanayan ay napuno ng labindalawang tao. Nakaupo ang aking lolo sa ulo ng talahanayan. Ang ama ni Elena at ang kanyang asawa ay nakaupo sa tabi ng aking lolo, na sinusundan ng kanilang mga anak, dalawang lalaki at isang babae. Sa kabilang panig ay ang akin

Serena Vale~•~Gusto kong nasa bahay kasama ang aking pamilya.Gising na si Nanay sa alas-singko pa lang ng umaga para magsimulang magluto. Ang kalansing ng mga kaldero at kawali ang gumising sa akin ngunit bumalik ako agad sa pagtulog. Umalis si Mia sa aking kuwarto bandang oras na iyon at ganap akong nagising nang alas-nuebe y medya.Naligo ako, nagsuot ng luma at maluwag na hoodie at pares ng shorts, at bumaba sa ibaba para samahan sila sa kusina.May hinahalo ang aking tatay sa kaldero. Inihahanda ng aking nanay ang oven. Nagnanakaw si Ethan ng mga piraso ng karne at si Mia ay nasa tabi lang ng daanan, pinapanood ang bawat isa na kumikilos sa paligid.“Magandang umaga sa lahat. Maaga kayong nagising.”“At huli ka namang nagising,” sabi ni Ethan habang may isa pang piraso ng karne na pumasok sa kanyang bibig. “Ngunit pinayagan iyon ni Nanay dahil karaniwan ay maaga kang gumagising para pumasok sa trabaho.”“Pinahahalagahan ko iyon.”Ang natitirang bahagi ng araw ay magulo. Nagtap

Serena Vale~•~Umalis si Rafael noong Biyernes ng gabi. Pinayagan siya ni Nanay na matulog sa bahay ngunit ayon sa kanya, ayaw niyang manghimasok nang higit pa sa nagawa na niya.Pagkababalik ko pa lamang noong Linggo, nakatanggap agad ako ng text mula sa kanya. [Rafael: Abala ka ba ngayong gabi?]Tinitigan ko iyon. Walang bati. Walang kumustahan. Deretso agad sa punto. Bago ako makasagot, nag-text siyang muli.[Rafael: May wine tasting event ngayong gabi. Napaka-chill ng mga tao. Susunduin kita ng alas-otso.]Natawa ako. Bakit pa siya nagtanong kung abala ako ngayong gabi kung hindi man lang siya maghihintay na marinig muna ang sagot ko?[Ako: Paano kung abala ako?][Rafael: Hindi ka abala]Inikot ko ang aking mga mata ngunit nagkaroon pa rin ng ngiti sa aking mga labi. Tama siya, ngunit hindi ko sinabi iyon sa kanya. Sa halip, nag-text ako kay Nikolai.[Ako: Inimbita ako ni Rafael sa isang wine tasting event. Pupunta ka ba?]Sumagot siya agad. [Nikolai: Akala ko idinump mo na ak