Lahat ng Kabanata ng พันธะเพื่อนร้าย: Kabanata 61 - Kabanata 70

"มึงยังมีหน้ากลับมาบ้านกูอีกเหรอไอ้ราม!!!""คุณพ่อ!!!" ชมพิ้งค์สะดุ้งสุดตัว หันไปมองผู้เป็นพ่อที่เดินหน้าถมึงทึงเข้ามา"ครั้งที่แล้ว มันคงจะหนักไม่พอสินะ มึงถึงกล้ากลับมาวอแวกับลูกสาวกูอีก!" พ่อตาตวาดลั่น"ผมแค่อยากคุยกับลูกกับเมียผม! ผมรู้ว่าผมผิดกับเรื่องที่เคยทำพลาดไป แต่ผมรักชมพิ้งค์จริงๆ นะครับ! และผมก็อยากรับผิดชอบลูกของผมด้วย!" พระรามคุกเข่าลงต่อหน้าคุณพ่อตา ยืนยันหนักแน่น"มึงจะมารับผิดชอบอะไรตอนนี้!... มารู้สึกผิดทำไมตอนนี้!"ยิ่งพูดยิ่งโมโห เมื่อครั้งตอนเกิดเรื่องใหญ่ ไม่เห็นแม้แต่เงาของมัน มาตอนนี้มันบอกจะรับผิดชอบ ไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ!"ผมขอโทษครับ... ผมไม่รู้จริงๆ ว่าชมท้อง... พอผมรู้ผมก็รีบมาทันที ผมไม่เคยอยากทิ้งชมพิ้งค์ให้เผชิญปัญหาคนเดียวเลยนะครับ!""แล้วทำไมมึงพึ่งจะกลับมา! กลับมาในตอนที่ทุกอย่างมันลงตัวหมดแล้ว มาตอนนี้มันสายไปแล้วพระราม! มึงกลับไปก่อนที่กูจะหมดความอดทน!""ผมไม่กลับ! ผมจะอยู่กับลูกกับเมียที่นี่!" พระรามดื้อรั้น ไม่ยอมลุกไปไหน"ราม... กลับไปก่อน! มีอะไรค่อยคุยกัน!"ชมพิ้งค์รีบไล่ให้คนตรงหน้ากลับไป ขืนอยู่ต่อมีหวังได้เข้าไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มในโรงพยาบาลอีก

@ห้องทำงานชมพิ้งค์"ดันต่อไปได้เลยค่ะ ชมให้ที่สามสิบล้าน""ค่ะ... บอกเขาว่าถ้าโอเค สัปดาห์หน้าชมพร้อมจะเซ็นสัญญา""โอเคค่ะ... ได้เรื่องยังไงแล้วแจ้งชมด้วยนะคะ""ขอบคุณมากค่ะคุณนัยนา..."ชมพิ้งค์กดวางสายจากนัยนาเลขาส่วนตัว ก่อนจะนั่งทิ้งตัวเอนหลังลงบนเก้าอี้ทำงาน ค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ พักสายตาให้หายเหนื่อย ช่วงนี้งานรุมเร้าเข้ามาจนแทบจะไม่ได้พักผ่อน แล้วไหนจะต้องดูแลลูกสาวตัวน้อยอีก ถึงแม้จะมีพี่เลี้ยงคอยช่วย แต่เธอก็ยังทำหน้าที่ของคนเป็นแม่ไม่เคยขาดตกบกพร่อง... เหนื่อย... มันเหนื่อยมากจริงๆหลับตาพักผ่อนอยู่ได้ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกเหมือนมีใครบางคนเปิดประตูเข้ามาในห้อง คราแรกคิดว่าเป็นป้าแมวแม่บ้านเอาของว่างมาให้ แต่พอเอ่ยประโยคออกไป เสียงที่ตอบกลับมากลับไม่เป็นอย่างที่คิด..."แก๊ก...""ชมขอกาแฟสักแก้วนะคะป้าแมว...""พึ่งจะกินไปเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอครับ..."เปลือกตาที่ปิดอยู่ลืมตาตื่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ก่อนจะจ้องมองไปยังเจ้าของเสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูที่ยืนอยู่ตรงหน้า"ราม...?" ชมพิ้งค์เบิ่งตากว้าง"เข้ามาได้ยังไง! รีบออกไปเลยนะก่อนที่คุณพ่อจะมาเห็น!""ไม่ไป!... รามไม่ไปไหนทั้งนั้น จะอยู่กับชมที่น

@ 2 ปีต่อมาบรรยากาศในห้องรับแขกของบ้านถูกตกแต่งไปด้วยลูกโป่งสีหวานสดใส เสียงเพลงฉลองวันเกิดดังขึ้นพร้อมกับแสงเทียนวับแวมบนเค้กน่ารักๆ"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู... แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู... แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์... แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู...""ฟูววววว!"ปากเล็กๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยเป่าลมดับเทียนบนเค้กอย่างน่าเอ็นดู ท่ามกลางเสียงปรบมือของพ่อและแม่"สุขสันต์วันเกิดนะคะลูกรัก" ชมพิ้งค์ยิ้มหวานลูบหัวลูกสาว"ขอให้หนูเป็นเด็กดี เป็นที่รักของทุกคนแบบนี้ตลอดไปนะครับ... ป๊ารักหนูมากนะ"พระรามยิ้มกว้างด้วยความสุข ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหวานซ่าน"รักแม่ของลูกด้วยครับ!... ฟอดดด!!"จมูกคมกดหอมลงบนแก้มใสนุ่มของลูกสาวตัวน้อย ก่อนจะหันมาหอมฟอดใหญ่ที่แก้มเนียนของเมียรักด้วยความรู้สึกรักและหวงแหน สามคนพ่อแม่ลูกกอดกันกลม พร้อมกับยิ้มให้กันด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น"ปีนี้ลูกอายุครบสองขวบแล้วนะ" พระรามเอ่ยขึ้นพลางมองลูกสาวที่กำลังเล่นของขวัญ"โตเร็วเหมือนกัน กว่าจะผ่านมาได้ เหนื่อยไม่ใช่น้อยเลยนะ" ชมพิ้งค์ถอนหายใจยิ้มๆ นึกถึงความยากลำบากที่ผ่านมา"อาทิตย์หน้าต้องบินไปญี่ปุ่นอีกใช่ไหม" พระรามถามด้วยความห

>> 2 ปีก่อนท่ามกลางเสียงดนตรีบีตหนักกระหึ่มที่สั่นสะเทือนไปทั่วทุกตารางนิ้วของ เอ็มไพร์ คลับ ผับหรูระดับไฮเอนด์ใจกลางกรุงเทพมหานคร แสงไฟดิสโก้และสปอตไลท์สีส้มแสดสลับน้ำเงินหมุนวนตัดผ่านความมืดมิด กลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นควันบุหรี่ไฟฟ้าและแอลกอฮอล์ยี่ห้อหรูลอยอบอวลอยู่ในอากาศ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยเหล่านักท่องราตรี ชายหนุ่มในชุดสูทแบรนด์เนมและหญิงสาวในชุดเดรสตัวจิ๋วที่กำลังโยกย้ายเรือนร่างตามจังหวะเพลงอย่างสนุกสนานทว่า สำหรับ มินตรา เด็กสาวนักศึกษามหาวิทยาลัยปีสองในวัยยี่สิบปีเต็ม สถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีความรื่นเริงหรือน่าหลงใหลเลยสักนิดร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบร้อยกับกางเกงยีนส์ขากระดิ่งสีเข้ม ยืนเหน็ดเหนื่อยอยู่บริเวณหลังเคาน์เตอร์บาร์น้ำ ใบหน้าหวานเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ มินตราไม่ใช่นักท่องราตรี และไม่ใช่เด็กสาวใจแตกที่ชอบออกมาเที่ยวกลางคืน เธอเป็นเพียงพนักงานพาร์ตไทม์ตำแหน่งเสิร์ฟน้ำและเช็ดโต๊ะที่ยอมทำงานเลิกตีสองทุกวัน เพื่อแลกกับค่าจ้างวันละไม่กี่ร้อยบาทชีวิตของเด็กสาววัยเพียงยี่สิบปีเต็มไปด้วยความเปราะบางและไร้ที่พึ่ง แม่ของเธอป่วยเป็นโรคไ

>> เช้าวันต่อมาแสงแดดยามเช้าตรู่สาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องพัก VIP นกน้อยส่งเสียงร้องแผ่วเบาอยู่ด้านนอก บรรยากาศเงียบสงบตัดกับความวุ่นวายเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิงมินตราค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก เปลือกตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักตลอดทั้งคืน ร่างกายบอบช้ำปวดระบมไปทุกสัดส่วน ความเจ็บเกร็งที่ช่องท้องน้อยเตือนให้รู้ว่าเรื่องราวอัปยศเมื่อคืนไม่ใช่เพียงแค่ฝันร้าย เธอเคลื่อนกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ผ้านวมผืนหนาเลื่อนหลุดเผยให้เห็นรอยแดงเป็นจุดทั่วซอกคอและแผ่นอก รวมทั้งรอยเลือดสีเข้มแห้งกรังบนผ้านวมข้างกายของเธอ... ร่างสูงใหญ่ของ ธันวา นอนหลับใหลอยู่ ใบหน้าคมคายยามหลับดูสงบนิ่ง เพียบพร้อม และสมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งร่องรอยของปีศาจร้ายผู้ป่าเถื่อนเมื่อคืนโดยสิ้นเชิงสติของธันวาเริ่มกลับคืนมาเมื่อแสงแดดแยงตา ชายหนุ่มขยับตัว กระพริบตาช้าๆ คลายอาการปวดหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และความตึงเครียดของยาที่หมดฤทธิ์ลงแล้ว เขายันกายลุกขึ้นนั่ง สายตาคมกริบปรับโฟกัส มองเห็นเด็กสาวในชุดผ้านวมพันกายที่กำลังนั่งร้องไห้เงียบๆ อยู่ข้างๆและเมื่อสายตาของเขาปาดไปเห็น รอยเลือดสีสดบนผ้านวมสีขาว... ความเ