Lahat ng Kabanata ng พันธะเพื่อนร้าย: Kabanata 71 - Kabanata 80

>> ปัจจุบันบรรยากาศภายในชั้นบริหารของบริษัทเคพี โฮลดิ้ง เต็มไปด้วยความเงียบสงบและกดดัน เสียงแป้นพิมพ์และเสียงกระดาษพลิกไปมาเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เล็ดลอดออกมา พนักงานทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความระมัดระวัง เพราะทุกคนรู้ดีว่า คุณธันวา ประธานบริหารผู้เพียบพร้อมและเจ้าระเบียบ ไม่เคยอลุ่มอล่วยให้ความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยมินตรา ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยปักเข็มมหาวิทยาลัย ก้าวออกมาจากลิฟต์ด้วยสองขาที่สั่นเทา ใบหน้าหวานซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด แสงไฟนีออนสว่างจ้าในออฟฟิศยิ่งทำให้เธอรู้สึกเวียนหัวจนโลกหมุน ผลข้างเคียงจากยาฉุกเฉินสองเข็มรวดที่เขายัดเยียดให้เมื่อเช้ากำลังฤทธิ์ เล่นงานระบบในร่างกายจนกะเพาะอาหารปั่นป่วนและศีรษะหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินมาถ่วงไว้ เธอพยายามพาย้อนรอยสังขาร หอบแฟ้มเอกสารรายงานประจำไตรมาสที่ต้องนำส่งห้องประธานตรงไปข้างหน้า ทว่าเข็มนาฬิกาบนผนังกลับชี้ไปที่เวลา 09:03 น.สายไปสามนาที...เพียงแค่สามนาทีที่เธอต้องแวะเข้าห้องน้ำเพื่ออาเจียนเอาคราบน้ำย่อยออกมา“ครืด…”ประตูห้องทำงานใหญ่เปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดสูทสรีระเนียบกริบของธันวาที่ก้าวออกมา ใบหน้าคมคายดุจรูปสลัก

กิจกรรมอันเร่าร้อนและดุดันบนโต๊ะทำงานทรงหรูสิ้นสุดลง ธันวาถอนกายออกไปทันทีเหมือนทุกครั้ง เขาก้าวไปสวมเสื้อสูท จัดเนกไทให้เข้าที่หน้ากระจกอย่างสง่างาม ไร้ร่องรอยของชายผู้เพิ่งกระทำเรื่องเอาแต่ใจเมื่อครู่โดยสิ้นเชิงเขามองร่างบางของมินตราที่นอนตะแคงกอดตัวเองอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยสายตาว่างเปล่า เสื้อผ้านักศึกษาหลุดลุ่ยและยับยู่ยี่ หยาดน้ำตาแห้งกรังบนแก้มซีดสลับกับเสียงสะอื้นแผ่วเบาที่พยายามสะกดไว้"แต่งตัวให้เรียบร้อย อย่าให้ใครสงสัย" ธันวาเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ขณะหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดคราบเหงื่อที่ข้อมือ "แล้วก็เก็บเอกสารที่หล่นพื้นขึ้นมาจัดให้เรียบร้อย บ่ายโมงตรงฉันมีประชุมคณะกรรมการ ถ้าห้องยังรกอยู่... เธอคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น"มินตราค่อยๆ พยุงกายที่บอบช้ำลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกปวดเกร็งที่ช่องท้องลามไปถึงแผ่นหลังอย่างรุนแรง ผลข้างเคียงจากยาบวกกับบทรักที่หนักหน่วงเมื่อครู่กำลังทำร้ายร่างกายเธออย่างหนัก แต่ที่เจ็บปวดกว่าคือหัวใจ... หัวใจที่ถูกย่ำยีจนไม่เหลือชิ้นดี"ค่ะ... คุณธัน" เธอตอบรับเสียงแหบแห้ง มือสั่นเทาพยายามติดกระดุมเสื้อนักศึกษาทีละเม็ด ส่วนธันวาเดินไปเปิดลิฟต์ส่วนตัวในห

>> เวลา 18:30 น.แสงอาทิตย์อัสดงยามเย็นเริ่มลับขอบฟ้าไปแล้ว พนักงานในชั้นบริหารทยอยกันกลับบ้านจนหมด เหลือเพียงความเงียบสงบที่ครอบคลุมไปทั่วทั้งชั้น มินตรารอจนกระทั่งแน่ใจว่าเลขาฯ หน้าห้องประธานกลับไปแล้ว เธอจึงพาตัวเองไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานใหญ่ของธันวา มือบางสั่นเทายกขึ้นเคาะประตูสามครั้งเบาๆ"เข้ามา"น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังออกมาจากด้านใน มินตราสูดหายใจเข้าลึกๆ หมุนลูกบิดประตูแล้วก้าวเข้าไปข้างใน ห้องทำงานกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทาหรูหรา ไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่ส่องสว่างลงมาที่โต๊ะทำงานไม้เนื้อดี โต๊ะตัวเดียวกับที่เคยเป็นสมรภูมิความเงียบและบทรักเอาแต่ใจเมื่อกลางวันธันวานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ด แขนเสื้อถูกพับขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแกร่ง เขากำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอโน้ตบุ๊ก โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา"ฉันบอกแล้วใช่ไหม มินตรา... ว่าถ้าไม่มีเรื่องงานสำคัญ ไม่ต้องเข้ามาเกะกะ" น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยขึ้นโดยไม่อะลุ่มอล่วย มินตรายืนกำมือแน่นอยู่กลางห้อง ความอดทนและความเจ็บปวดที่กักเก็บมาทั้งวันทลายลง เธอตัดสินใ

>> 1 สัปดาห์ต่อมาเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับหยาดฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับฟากฟ้ากำลังร่ำไห้ไปกับความแหลกสลายของใครบางคนภายในเพนท์เฮาส์หรูชั้นสูงสุดมินตราก้าวลงจากรถแท็กซี่บริเวณด้านหน้าอาคารตึกสูงทรงทันสมัยขนาดใหญ่ใจกลางเมืองหลวง เคพี โฮลดิ้ง (KP Holding) สัญลักษณ์แห่งความสำเร็จและความมั่งคั่งอันยิ่งใหญ่ที่ตั้งเด่นสง่าอยู่ท่ามกลางตึกระฟ้ามากมาย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดข่มความสั่นสะท้านภายในอก ดวงตาคู่สวยที่เคยสุกสว่างบัดนี้หมองคล้ำและบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัด เธอต้องใช้คอนซีลเลอร์กลบกลบร่องรอยความอ่อนล้าบนใบหน้าหลายชั้น เพื่อไม่ให้ใครในออฟฟิศจับสังเกตได้ว่าเมื่อคืนนี้เธอผ่านการร้องไห้หนักหนาสาหัสขนาดไหน ตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่เคยมาหาเธออีกเลยทุกอย่างรอบตัวยังคงเคลื่อนไหวไปตามจังหวะชีวิตของเมืองหลวงที่รีบเร่ง พนักงานออฟฟิศนับร้อยนับพันต่างเดินขวักไขว่ผ่านประตูสแกนบัตรอัตโนมัติ แต่งกายด้วยชุดทำงานภูมิฐาน ส่งเสียงทักทายกันตามปกติ มินตรายืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ ร่างเล็กในชุดนักศึกษาพร้อมเสื้อสูทลำลองทับภายนอกดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางอาณาจักรแห่งนี้สถานท

>> 18.00 น.เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งถึงช่วงเย็น เสียงนาฬิกาเลิกงานดังขึ้น พนักงานในแผนกเริ่มทยอยเก็บของกลับบ้าน มินตรานั่งทำงานจนถึงคนสุดท้าย เธออาสาอยู่เคลียร์เอกสารงบประมาณที่ค้างไว้ให้เสร็จสิ้น เพื่อใช้การทำงานเป็นเครื่องมือเบี่ยงเบนความสนใจจากความเจ็บปวดในใจฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำมืด ฝนที่เคยตกหนักในช่วงเช้าซาลงเหลือเพียงสายฝนพรำๆ มินตราเก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน เธอเดินออกจากห้องทำงานของแผนก เดินไปตามทางเดินที่เริ่มเงียบสงบขณะที่กำลังรอลิฟต์พนักงานอยู่นั้น เสียงก้าวเดินอันสม่ำเสมอและหนักแน่นก็ดังมาจากทางเดินฝั่งผู้บริหาร มินตราหันไปมองตามสัญชาตญาณ แล้วหัวใจของเธอก็ต้องกระตุกวูบอีกครั้งร่างสูงสง่าของธันวากำลังเดินตรงมา โดยมีคุณหิรัญถือแฟ้มเอกสารเดินตามหลังมาติดๆ ธันวาสวมเสื้อสูทตัวนอกเรียบร้อย ท่าทางทรงอำนาจและสง่างามดุจพญาราชสีห์ยังคงเด่นชัด ไม่ว่าเวลาไหนผู้ชายคนนี้ก็ดูเพียบพร้อมและอยู่สูงเกินกว่าที่ใครจะเอื้อมถึงเสมอมินตราชะงักกึก เธอรีบขยับตัวไปชิดมุมผนังลิฟต์ ก้มหน้าลงต่ำเพื่อหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาตรงๆธันวาเดินมาหยุดอยู่บริเวณหน้าลิฟต์ สายตาคมกริบปาดมอง