บททั้งหมดของ พันธะเพื่อนร้าย: บทที่ 91 - บทที่ 100

>> 15 นาทีต่อมาแดดยามเที่ยงวันของกรุงเทพมหานครแผดเผาลงมาอย่างไม่ปรานี...อุณหภูมิภายนอกตึกสูงพุ่งสูงกว่า 38 องศาเซลเซียส อากาศร้อนอบอ้าวและเต็มไปด้วยควันพิษจากท่อไอเสียรถยนต์ แต่ร่างบอบบางของมินตรากลับต้องวิ่งกระหืดกระหอบออกจากตึก เคพี โฮลดิ้ง ไปยังริมถนนใหญ่เพื่อโบกรถแท็กซี่ ทว่า ในช่วงเวลาเที่ยงวัน การจราจรบนถนนสายหลักกลับติดขัดเป็นอัมพาต รถแท็กซี่คันแล้วคันเล่าปฏิเสธที่จะไปซอย 8 เพราะเป็นช่วงการจราจรติดขัดรุนแรง"น้อง! ไปซอย 8 เที่ยงๆ แบบนี้พี่ไม่ไปหรอก ติดตายห่าพอดี!" แท็กซี่คันที่สามโบกมือไล่อย่างไม่ไยดีก่อนจะขับออกไป"พี่คะ... ได้โปรดเถอะค่ะ หนูรีบจริงๆ ..." มินตราพยายามขอร้อง แต่รถก็ขับลับสายตาไปแล้วเวลากำลังนับถอยหลังอย่างน่ากลัว... เหลือเวลาอีกเพียง 45 นาทีเท่านั้น ด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกไล่ออกและทำลายอนาคตของตัวเอง มินตราจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด... เธอรีบวิ่ง…สองขาเรียวเล็กในชุดนักศึกษาและรองเท้าคัทชูหนังสีดำส้นต่ำ ออกวิ่งสับเท้าไปตามฟุตบาทที่ร้อนระอุ พิษไข้ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในกายตีกระหน่ำขึ้นมาจนสมองหมุนเคว้ง เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามไรผมและเปียกชุ่มแผ่นหลัง เ

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของประธานบริหารหนุ่ม คือร่างบอบบางของ มินตรา ที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นพรม ร่างกายสั่นสะท้าน ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เสื้อเชิ้ตนักศึกษาและกระโปรงเปรอะเปื้อนคราบกาแฟสีเข้ม มือเล็กสั่นระริกขณะเช็ดคราบกาแฟบนพื้น หยาดน้ำตาไหลหยดลงบนพื้นพรมไม่ขาดสาย... สภาพอ่อนแอ แหลกสลาย และถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด และข้างๆ ร่างของเด็กสาว คือ แพรวา ว่าที่คู่หมั้นของเขา ที่กำลังยิ้มเย้ยหยัน และ เจ๊อ้อ ที่ยืนถือกระดาษทิชชูประจบประแจงอยู่ดวงตาคู่คมของธันวา... วูบไหวและเข้มขึ้นอย่างรุนแรง ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกล้ำ เร่าร้อน ที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหนึ่งสัปดาห์... พุ่งปะทะขึ้นมาจากขั้วหัวใจอย่างไม่อาจควบคุมได้ ภาพเด็กสาวที่เขาเคยเคี่ยวกรำและครอบครองอยู่ใต้ร่างยามค่ำคืน... บัดนี้กลับกำลังถูกผู้อื่นรังแกและกดขี่ให้คุกเข่าอยู่บนพื้นธันวาขบฟันแน่นจนสันสรรค์ปูดขึ้นข้างแก้ม นัยน์ตาฉายรังสีฆาตกรรมออกมาวูบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยเย็นชาดั่งน้ำแข็งเพื่อซ่อนความรู้สึก"พี่ธันคะ!"แพรวาเปลี่ยนท่าทางทันที เธอระบายยิ้มหวานหยด ถลันกายเข้าไปควงแขนแกร่งของธันวาอย่างออดอ้อน "พี่ธันมา

“ปัง!”ธันวาทุบโต๊ะทำงานเสียงดังสนิท ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทรงอำนาจและน่ากลัว ก้าวขาออกจากหลังโต๊ะทำงาน เดินตรงเข้ามาหาร่างบอบบางของมินตราอย่างรวดเร็วและคุกคาม มินตราผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่มือหนาของธันวากลับยื่นออกไปคว้าหมับเข้าที่เรียวแขนเล็ก บีบแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ เขาดึงร่างบางของเธอเข้ามาประชิดอกแกร่งจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกัน“คุณธัน! ปล่อยค่ะ!” มินตราร้องอุทาน แต่ทว่าน้ำเสียงกลับไม่มีความหวาดกลัวหรือร้องไห้ฟูมฟายเหมือนแต่ก่อน มีเพียงความขัดใจและเย็นชาตอบสนองเขา“มองหน้าฉัน!” ธันวาตวาดเสียงพร่า ใช้มืออีกข้างจับคางมนของเธอไว้แน่น บังคับให้สบตากับดวงตาคู่โตหลังกรอบแว่นที่บัดนี้เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความกระวนกระวาย “อย่ามาใช้สายตาว่างเปล่าแบบนี้มองฉัน! อย่ามาทำท่าทางเหมือนเธอไม่รู้สึกอะไรแล้วทั้งนั้น!”“ทำไมคะ?” มินตราสบตาเขานิ่งๆ ไร้ความเกรงกลัว “คุณธันวาอยากให้ดิฉันรู้สึกอะไรคะ? อยากให้ดิฉันร้องไห้ฟูมฟาย กอดขาอ้อนวอน ขอร้องไม่ให้คุณธันวาไปหมั้นกับคุณแพรวาอย่างนั้นเหรอคะ?”“มินตรา!”“หรืออยากให้ดิฉันบอกรักคุณธันวาอีก?” มินตรายิ้มขื่นๆ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดเอ่อคลอเบ้า

>> 1 สัปดาห์ต่อมาเสียงเพลงรักจังหวะอบอุ่นที่เปิดคลอทั่วทั้งห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมืองหลวง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยโทนสีชมพูและแดง พนักงานในร้านค้าต่างพากันประดับตกแต่งหน้าร้านด้วยลูกโป่งรูปหัวใจ ช่อดอกไม้ และกล่องช็อคโกแลตหรูหรา ผู้คนมากมายเดินจับมือกันสบสายตาหวานชื่น... วันนี้คือวันที่ 14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์ร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลตัดเย็บประณีตของ ธันวา เตชะอนันต์ เดินนำหน้าทีมบริหารเพื่อตรวจเยี่ยมการทำงานของบริษัทย่อยซึ่งตั้งอยู่ในศูนย์การค้าแห่งนี้ ความสุขุมนุ่มลึก สายตาคมกริบหลังกรอบแว่น และรังสีความน่าเกรงขาม ทำให้พนักงานทุกคนในบริษัทย่อยต่างยืนเกร็งและรายงานผลการดำเนินงานด้วยความระมัดระวังขณะที่กำลังก้าวเดินผ่านโซนลานโปรโมชั่นกลางห้าง สายตาของประธานบริหารหนุ่มกลับหยุดชักกึกลงที่หน้าร้านขายดอกไม้ขนาดใหญ่ ช่อดอกกุหลาบสีแดงสดละลานตาถูกจัดแต่งอย่างงดงามชูช่ออวดกลีบกำมะหยี่ สะท้อนแสงไฟวิบวับภาพของดอกกุหลาบสีแดงสดหน้าร้านนั้น... พลันกระชากความทรงจำบางอย่างในอดีตลอยย้อนกลับเข้ามาในสมองของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้>> เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ปีก่อน...ภายในคอนโดหรูชั้นสูงสุด

“ไอ้สัด!!... มึงห่วงเขาเอามากๆ มึงรู้ตัวไหมไอ้ธัน?” โปรดปราณเอ่ยแซวตรงๆ “อะไรของมึง” ธันวาทำหน้าตึง คิ้วขมวดชนกันราวกับว่าอารมณ์หงุดหงิดยังไม่คล้ายลง“ก็วันนี้มึงเล่นด่าพนักงานหนุ่มๆ ซะหน้าเสียกันทั้งบริษัท เพียงเพราะเค้าเอาดอกไม้ไปให้น้องมินตราเนี่ยนะ? มึงเป็นบ้าอะไรของมึงวะ!”ธันวาชะงักมือที่กำลังเซ็นเอกสาร ชายหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนรัก สายตาฉายแววแข็งกร้าวและเย็นชาอย่างพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกภายในอก“ไม่เกี่ยวกับเด็กนั่น พนักงานพวกนั้น ทำงานไร้ประสิทธิภาพ กูก็ต้องตักเตือน”“เหรออออ…ตักเตือนแต่ไอ้คนที่มันเอาดอกไม้ เอาขนมไปให้น้องมินเนี่ยนะ”“มินตรา!” ธันวาช้อนสายตามดุคมขึ้นมามองเพื่อนรัก ก็เคยบอกแล้วว่าอย่าเรียกมินเฉยๆ เขาไม่ชอบใจ“โห..หวงขนาดนี้ ยังจะปากแข็งอีก มึงนี่มัน…”“กูไม่ได้หวงใครทั้งนั้น!” ธันวาเค้นเสียงตอบหนักแน่น “กูแค่ไม่อยากเสียเปรียบก็เท่านั้นเอง!”“เสียเปรียบอะไรวะ?” โปรดปราณยิ้มเยาะ แสร้งเลิกคิ้วถาม “เรื่องสัญญาลับปีต่อปีของมึงกับน้องเขาอ่ะเหรอ? ไอ้ธัน..มึงจ่ายเงินซื้อเวลาเขา มึงไม่ได้ซื้อหัวใจเขาซะหน่อย! คนอื่นเขาจะเอาดอกไม้ไปจีบเด็กฝึกงานมันก็เรื่องข