Todos os capítulos de พันธะเพื่อนร้าย: Capítulo 81 - Capítulo 90

บรรยากาศในคลังสินค้าพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที พนักงานหลายคนรีบวิ่งเข้ามาดูอาการ บางคนช่วยพัด บางคนยาดมมาจ่อที่จมูกของเด็กสาวที่ใบหน้าซีดเผือดดั่งกระดาษปอนด์ ริมฝีปากแห้งผาก ไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆท่ามกลางความวุ่นวายและเสียงร้องตกใจของทุกคน...ธันวาหยุดก้าวเดินครู่หนึ่ง เขายืนนิ่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แผ่นหลังยังคงตั้งตรงสง่างาม ชายหนุ่มค่อยๆ หมุนตัวกลับมามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นจดจ้องมองร่างไร้สติของมินตราที่นอนจมอยู่บนพื้น... สายตาคู่นั้นยังคงนิ่งสนิท เย็นชา และเรียบเฉยเขาไม่ได้วิ่งเข้าไปหา...ไม่ได้ยื่นมือลงไปช่วย...ไม่แม้แต่จะฉายแววความตื่นตระหนกหรือความห่วงใยออกมาให้เห็นแม้แต่น้อยธันวายืนมองเด็กสาวที่เคยนอนร้องไห้อยู่ใต้ร่างของเขา มองคนที่เขาสัมผัสทุกตารางนิ้วบนร่างกาย ด้วยสายตาเดียวกับที่มอง "ฝุ่นผง" หรือ "ของไร้ค่า" ที่ร่วงลงบนพื้น คล้ายกับว่าเธอเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไร้ตัวตนในชีวิตของเขาโดยสิ้นเชิงหิรัญที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้าวเข้าไปดูอาการเบาๆ ก่อนจะรีบกลับมารายงานประธานบริหารด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง"ท่านประธานครับ คุณมินตราหน้ามืดเป็นลม ตอน

ไม่เปิดโอกาสให้เด็กสาวได้ร้องขอชีวิตหรือปฏิเสธใดๆ ธันวาโถมกายเข้าใส่เธอทันที! เขาดันร่างเล็กของมินตราลงไปนอนแผ่บนเตียงกว้าง นนตัวหนาใหญ่ตามลงมาทับทิมประคองไว้แน่น ร่างสูงระดมจูบหนักหน่วงลงมาที่ริมฝีปากของเธออีกครั้งอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน!"อื้อออ! คุณธัน... ฮึก... ปล่อย!!!..."มินตราพยายามดิ้นรน สะบัดหน้าหนี แต่มือหนาของเขากลับบีบเข้าที่สองแก้ม บังคับรับสัมผัสอันเหี้ยมโหด ริมฝีปากและลิ้นหนาร้อนระอุบดขยี้ ร้อนแรง และดุดัน จูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนริมฝีปากบางเริ่มขึ้นสีแดงก่ำและบวมเจ่อ เสียงครางสะอื้นและเสียงหายใจหอบกระชั้นดังระงมไปทั่วห้องนอนสลัวกระดุมชุดนอนสายเดี่ยวของเธอถูกมือหนาเรียวกระชากออกอย่างไม่ปรานี! เสียงผ้าซาตินขาดวิ่นเบาๆ เผยให้เห็นผิวกายขาวเนียนซาบซ่านที่บัดนี้ร้อนระอุด้วยพิษไข้ ยอดอกสีหวานชูชันท้าทายสายตามืดมนของประธานหนุ่มธันวาละริมฝีปากออกจากปากหวาน ซุกไซ้ใบหน้าหล่อเหลาลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่น บดจูบและทำรอยรักสีเข้มซ้ำลงบนผิวเนียนอย่างรุนแรงเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ!"อื้อออ! เจ็บ... คุณธัน มินเจ็บ..." มินตราจุกและเจ็บปวดจนต้องเกร็งตัว ร่างกายสั่นสะท้านไปตามอารมณ์ดิบของเขา

ธันวาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ร้องไห้หรือปฏิเสธใดๆ เขากดริมฝีปากหยักร้อนที่ดูดเม้มก้อนเนื้อนุ่มขึ้นมาบดขยี้ริมฝีปากบางที่บวมเจ่ออีกครั้ง ลิ้นหนาจาบจ้วงแทรกเข้ามาตักตวงความหวานและพิษไข้ระอุในโพรงปากหวานอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสอันหนักหน่วงและสวาทร้อนแรงทับซ้อนลงบนร่างกายที่อ่อนล้า มือหนาข้างหนึ่งที่บีบขย้ำก้อนนั้น ยกขึ้นมาสอดรวบข้อมือทั้งสองข้างของมินตราขึ้นเหนือศีรษะ ปลายนิ้วแข็งแรงพันธนาการเธอไว้แน่นจนยากจะดิ้นรนหลุด ขณะที่อีกมือยังคงแทรกเข้าสู่จุดอ่อนไหวกลางกายสาวที่ยังคงชุ่มฉ่ำ ขยับรัวเร็วตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งทย่านขึ้นไม่มีที่สิ้นสุด"อ๊ะ..อื้อออ...!"มินตราส่งเสียงครางในลำคอ ใบหน้าหวานสะบัดหนีเพื่อตักตวงอากาศหายใจเมื่อประธานหนุ่มยอมถอนจุมพิตที่เคี่ยวกรำริมฝีปากเธอออก ปลายลิ้นร้อนของเขาละเลียดต่ำลงมายังซอกคอขาวระหง ซุกไซ้บดเบียดและฝากรอยรักสีเข้มซ้ำลงบนรอยเดิมอย่างถือสิทธิ์ ลมหายใจอุ่นร้อนและกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขายังคงหมุนเวียนล่อลวงให้สมองที่พร่ามัวด้วยพิษไข้ของเธอเบลอยิ่งขึ้น ริมฝีปากหนาครอบงำทรางอกอีกครั้ง ก้อนเนื้อนุ่มถูกคนตัวโตดูดเม้มอย่างเอาแต่ใจ มือถุฏรวบตึึงไว้เหนือหัว ก้อนเนื้อ

ความเงียบครอบคลุมห้องนอนอยู่นานหลายนาที ธันวามองเด็กสาวตรงหน้านิ่งๆ เขานึกว่าเธอจะร้องไห้ ตัดพ้อ หรือฟูมฟายเหมือนอย่างเคย แต่ทว่า... มินตราในยามนี้กลับนิ่งสงบจนน่าประหลาด มีเพียงหยาดน้ำตาเม็ดโตที่ค่อยๆ ไหลหยดลงมาจากดวงตาคู่สวยช้าๆ ไหลผ่านแก้มซีดผากลงมากระทบหลังมือของเธอเอง เธอค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะยังสั่นเทาและอ่อนแรง แต่เธอกลับพยายามยืดแผ่นหลังตรง สบตากับประธานบริหารผู้ไร้หัวใจตรงๆ เป็นครั้งแรก"มินตรา..." ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกไม่ชอบใจกับแววตาและท่าทางแปลกไปของเธอ"คุณธันคะ..." มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ทว่ากลับชัดเจนและราบเรียบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "เรื่องสัญญา... เรื่องเงินห้าล้านบาท และเรื่องหมั้นหมายของคุณธัน... มินรับทราบและยินดีทำตามที่คุณธันต้องการทุกอย่าง"ธันวานิ่งฟัง สายตายังคงจับจ้องที่ใบหน้าหวาน"มินขอบคุณนะคะ... ขอบคุณสำหรับเงินห้าล้านบาทนี้ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตแม่ของมินไว้ตลอดสองปีที่ผ่านมา และขอบคุณที่ให้โอกาสมินได้มีงานทำ..." มินตราระบายยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขื่นขมและความแตกสลาย "ต่อจากนี้ไป มินจะเป็นแค่เด็กฝึ

เด็กสาวคนนี้... แม้จะแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาธรรมดาๆ ไร้เครื่องประดับราคาแพง ไร้การแต่งแต้มรอยแป้งเข้มข้น แต่มันกลับไม่สามารถปิดบังใบหน้าสวยหวาน ผิวพรรณเนียนนุ่มผุดผ่องดั่งไข่มุก และเรือนร่างอวบอิ่มมีส่วนโค้งส่วนเว้าเย้ายวนตามธรรมชาติได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาบวมช้ำที่ดูอ่อนแอแต่น่าสงสารนั่น... รูปร่างที่บอบบางน่าปกป้องนั่น... มันคือสเปกของผู้ชายหลายๆ คน และที่สำคัญ... มันคือประเภทของผู้หญิงที่แพรวากลัวที่สุดความสาว... ความสวยบริสุทธิ์ที่แฝงไปด้วยความเย้ายวนโดยไม่ต้องพยายาม “ยัยเด็กนี่เป็นใคร?” แพรวาคิดในใจด้วยความรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจอย่างรุนแรง ความรู้สึกเหมือนมีเสี้ยนหนามชิ้นเล็กๆ สอดแทรกเข้ามาในสายตาทำให้ดวงตาคู่คมของเธอฉายแววดูถูกและริษยาออกมาอย่างไม่ปิดบัง"พี่โปรดคะ..." แพรวาหันไปหาโปรดปราณ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นราบเรียบ แต่แฝงความจิกกัด "นั่นใครเหรอคะ? ทำไมถึงได้ไปยืนหลบมุมอยู่ตรงนั้น... ทำท่าทางซอมซ่อ เหมือนพวกหลบหนีเข้าเมืองอย่างนั้นแหละ?"โปรดปราณปาดสายตามองตาม ก่อนจะร้องอ้อในลำคอ "อ๋อ... นั่น มินตรา เด็กฝึกงานแผนกบัญชีน่ะแพร พึ่งเข้ามาฝึกงานได้ไม่กี่เดือนนี่เอง""เด็กฝึกงาน?