جميع فصول : الفصل -الفصل 20

Ang lumang mansiyon ng pamilyang Ashford ay itinayo sa dulo ng isang pulo sa gitna ng ilog, at ang buong isla sa likod nito ay isang residential complex na binuo at pinapaunlad ng pamilya nila.Ipinarada ni Damien ang sasakyan, humakbang nang ilang beses pasulong, pagkatapos ay biglang huminto at lumingon sa likod.Nakasunod si Arabella sa likuran nito nang may sapat na pagitan. Wala na ang dating gawi niya na nagmamadaling sumabay at humawak sa kamay nito. Tahimik at blangko ang ekspresyon ng kanyang mukha, habang ang kanyang mga mata ay blangko at walang sigla.Salubong ang kilay na inilahad nito ang kamay para sa kanya. "Tara na.”Pagkatapos ng ilang sandaling pag-aalinlangan, lumapit si Arabella at hinayaang abutin at hawakan nito ang kanyang kamay.Ibinaba ni Damien ang tingin sa kanyang mga kamay at wika, "Napakaliit ng mga kamay mo para makapaghawak ng scalpel.”“Nanguna ako sa buong antas sa aming mga major course," pahayag ni Arabella nang may kalmado at payapang tono.“Panga

Tanghali na nang magising si Arabella, pagdilat ng kanyang mga mata ay wala na si Damien sa kuwarto.Sa sahig siya natulog kagabi, bakit siya napunta sa kama.Narinig ni Damien ang yabag ng mga paa at tinitigan ito.Palagi niyang nararamdaman na tila nakangiti si Damien sa kanya.Galit sila parehas kagabi, pero ngayon ay kalmado na sila. Malamang na nagpapanggap lang silang masayang mag-asawa sa harap ng kanilang mga matatanda.Kumaway ang matanda at sinabing, “Bella, halika at mag-almusal na tayo.”Pagkaupo na pagkaupo ni Arabella, inilagay ni Aunt May ang isang mangkok ng lugaw na may isdang walang tinik sa kanyang harapan.Ang kasambahay na si Aunt May na mula pa sa dote ni Eleanor ay tanging sa kanya lamang naglilingkod at walang sinumang nakapagpapagalaw sa kanya. Ngunit ngayon, kusa niyang inasikaso si Arabella.Binalingan ni Evelyn ng tingin ang kanyang asawa na si Richard na seryosong nagbabasa ng diyaryo.Isang matamis na ngiti ang ibinigay ni Eleanor kay Arabella. "Mag-ulam

Pagkatapos kumain, tumigil na ang ulan. Humupa ang baha, at dahan-dahang nanumbalik ang dati sa trapikong naparalisa.Ayaw ni Adry na iwan ang aso sa bahay, kaya isinama niya si Nemo habang ihinahatid pauwi si Arabella.Ginagamit ko ang hair dryer sa telepono sa loob ng restaurant nang ilang sandali bago ito tuluyang bumukas. Pito hanggang walong mensahe sa Instagram ang lumabas, na galing lahat kay Damien:"Hindi ka raw masundo ni Mang Ramon, saan ka ba nagpunta?”“Arabella, huwag ka nang magmatigas, mag-reply ka sa akin.”“Saan ka ba? Sumagot ka kaagad kapag nabasa mo ito!”May mga labis ding isang dosenang missed calls.Pinagmasdan ni Arabella ang screen sa loob ng dalawang segundo, pero hindi na siya nag-abalang tumawag. Ibinaba niya ang cellphone at inilapag nang nakataob sa kanyang hita.Nakatutok ang mga mata sa unahan habang kaswal na nagtanong si Adrian: "Hinahanap ka ba ng asawa mo?”“Hmm." Ipinagkibit-balikat ni Arabella ang pagiging walang-bahala. "Ilang beses tumawag ang

Pakiramdam ni Arabella ay may nagawa siyang mali habang sinalubong ang titig ni Adrian.Nanatili ang kanyang titig sa mukha nito nang ilang segundo bago lumipat sa kahon ng gamot na hawak nito.“Nakuha mo ba ang mga gamot?" malumanay niyang tanong.Tuminga si Arabella at bahagyang ngumiti. "Ihahatid ko na sana ito sa direktor para pag-usapan ang susunod na paraan ng pagpapagamot.”“Sasama ako sa iyo," sabi ni Adrian.Habang patungo sa opisina ng direktor, nagtanong si Arabella, "Kuya Adrian, ano ang ginagawa mo sa ospital?”“May kaibigan akong na-discharge na ngayon dito sa ospital. Tinulungan ko lang siya sa mga papeles at nagawi rin para bisitahin ang aking tiyuhin.”Tumigil siya sandali.“Parang narinig ko ang sinabi ng iyong asawa na siya raw ang magbubuhat ng kabaong at tutulong sa burol ng ama ni Elise?”Napatigil si Arabella, pagkatapos ay pinilit na ngumiti at sinabing, "Oo, magkaibigan sila simula pa noon. Walang anak na lalaki si Uncle Morgan at kailangan ng lalaki para mang

Ang pharmaceutical factory ay matatagpuan sa Old Delhi.Masikip ang mga daan, magkasama ang mga tao at sasakyan sa pag-aagawan sa kalsada, at sunud-sunod ang ingay ng mga busina.Ito na ang kanyang huling pag-asa, ngunit hindi nangahas si Arabella na masyadong maging mataas ang inaasahan.Napakaraming isyu sa industriya ng mga generic na gamot—may mga pabrika pa ngang ni walang lisensya para mag-operate. Kapag nabigo kaming makapagdala ng solusyon ngayon, talagang mauubusan na ng oras ang aking tiyuhin.Nakatabi sa kanya si Adrian habang mahinahong pinag-aaralan ang mga dokumentong hawak nito.Hindi nagtagal, huminto ang sasakyan sa harap ng isang gusaling hindi masyadong kapansin-pansin na may metal na karatula lamang sa may pasukan.Sinalubong sila ng technical director, isang matandang lalaking Indian na may uban na ang buhok at may mabigat na punto sa pagsasalita.Iminungkahi ni Arabella na tingnan muna nila ang laboratoryo. Nag-alinlangan sandali ang matanda, bago sila pinatuloy