บททั้งหมดของ Ignored By My Husband, Spoiled By Mr. Carter: บทที่ 31 - บทที่ 40

Umuwi si Arabella, naligo nang mabilis, at nagpalit ng komportableng damit. Nang bumaba siya, nakita niya si Adrian na naghihintay sa kanya kasama ang aso niya sa di kalayuan. Nang makita siya ni Nemo, umiikot ang buntot nito na parang elisi, at halos hindi na kaya ng tali. Sa likuran ng Lanting ay may maliit na burol na may daanan. Dahan-dahan silang umakyat sa banayad na mga batong hagdan. Si Nemo ay tumakbo pauna, paminsan-minsang lumingon para hintayin sila, na may lubid na nakasabit sa bibig nito, na para bang natatakot na magkahiwalay sila. Lito ang isip ni Arabella, iniisip kung paano tatapusin ang mga pangyayari ngayong gabi. Ang pamilya ni Luther ay malaking kliyente ni Chairman Rowken. Kung makasakit siya rito, malamang mawala ang kliyenteng iyon. Wala rin siyang mukhang ihaharap para magpatuloy sa pagtatrabaho kay Chairman Rowken. Magre-resign nang ganito? Talagang hindi ko matanggap. Habang nag-iisip ako, napadulas ako at sumubsob pasulong. Isang kamay ang matatag na

Sinundan ni Damien si Arabella papasok sa gusali, at nakita niyang kakasara lang ng pinto ng elevator. Tahimik na nakatayo si Arabella sa loob ng transparent na sightseeing elevator, nakatalikod sa kanyaMay karatula sa lobby sa first floor na nakasulat: Yintai Bio-Academic Symposium. Nasa sixth floor ang meeting room.Inisip ni Damien na nandito si Arabella para sa isang meeting.Pumasok siya sa elevator at pinindot ang button papuntang sixth floor.Paglabas ko pa lang ng elevator, nakita ko agad si Arabella na nakikipagkuwentuhan sa isang lalaking naka-suit. Relax ang mga kilay niya, nakangiti ang mga mata; wala ni katiting kagaya niyon ang nararamdaman kapag siya ang kasama.Lumapit siya at tinawag, "Bella.”Lumingon si Arabella at nagulat nang makitang siya pala.Paliwanag ni Damien, "Kumakain kami ng mga kaibigan ko sa baba kanina nang makita kita, kaya sinundan kita para kumustahin.”Tiningnan niya yung lalaking naka-suit at necktie sa harapan niya: "At ito naman?”Pinakalma ni

Tiningnan niya siya at seryosong sinabi, "Hindi.” Kumunot ang noo ni Damien: "Ano bang hindi ko pa nagawa?” "Dapat isang daang porsyento sa akin ang asawa ko." Dahan-dahan niyang binigkas ang bawat salita. "Kung natulog na siya sa iba, nahawakan niya, o may ibang babae sa puso niya, hindi na 'yon isang daang porsyento.” Sandaling tumigil siya. "President Ashford, tanggapin mo man o hindi, sa puso ko, talo ka na.” Hindi maarok ang mga mata ni Damien, kumukulo roon ang malamig at galit na alon. "Kung ako ang talo, sino naman ang panalo?” Nagulat si Arabella: "Nagdu-duda ka sa akin? Dahil ba paiba-iba ka, akala mo lahat ng tao kagaya mo?” "Ang senior classmate mo bang apelyidong Beckett, o may iba pa?" Tinitigan niya siya. Biglang nawalan ng lakas si Arabella para magsalita. Napakabobo niya para isipin na kaya niyang makipag-usap. "Walang tao rito. Pwede mong tingnan." Tinalikuran niya siya at naglakad papunta sa kwarto. "Pagod na ako, magpapahinga na ako.” “Bella.” Sandaling

Kakababa pa lang ni Arabella sa bahay nang biglang tumunog ang doorbell. Pagbukas niya ng p***o, nakita ni Arabella ang isang lalaki at isang babae, parehong may hinihila na trailer. Naka-sombrero ang babae, kaswal ang suot at naka-flat shoes, at nakayuko itong tinitingnan ang mga papel. Pamilyar kay Arabella ang hitsura niya kaya muli niya itong sinulyapan. Nang tumingala ang kausap, doon lang niya narealize na si Wilfred pala 'yon. "Secretary Wilfred, " bati ni Arabella. Ibinaling ni Wilfred ang tingin sa baba at mahinang sabi, "Madam, hindi na po ako secretary ni President Ashford. Nailipat na po ako sa logistics.” Pinisil ni Arabella ang mga labi at nanahimik. Dala ng dalawang tao ang mga kahon mula sa trailer papasok. Bitbit ni Wilfred ang isang karton sa mga braso niya. "Gamit po 'to ni Mr. Ashford. Tutulungan ko kayo dalhin sa kwarto.” Nang sasabihin na sana ni Arabella na kaya niya na 'yon, biglang tumunog ang phone niya sa guest room. Itinuro niya ang master bedroom a

Ang lawak ng sala pero iyon lang ang laman, isang sofa, isang dining table, at dalawang upuan. Iyon lang.Nakaluhod si Nemo sa paanan ni Adrian nakalabas ang dila, at puno ng pag-asa ang mga mata niyon."Naglalaro ka na naman?" Umalingawngaw sa tahimik na sala ang malalim niyang boses.Tumahol nang malakas ang aso nang may pagkasabik at ikinawag nito ang buntot nang pabalik-balik."Nagpapaka-depressed." Agad na humiga ang aso, bakas sa mga mata nito ang kawalan, nakayuko ang mga tenga, at mukhang malungkot na malungkot."Magkunwaring natatakot." Nanginginig ang buong katawan ng aso."Magkunwaring pilay." Tumayo ang aso, kinakaladkad ang mga hulihang paa ng ilang hakbang, saka muling naglakad pabalik."Magpanggap na patay." Humiga ang aso nang patagilid. Desperado ang tingin nito sa kanya bago dahan-dahang ipinikit ang mga mata.Bahagyang ngumiti si Adrian Iniangat niya ang kamay at hinaplos ang ulo nito. "Good dog." Pagkatapos, inabot niya rito ang isang karton ng yogurt bilang gantim