All Chapters of เมื่อฉันต้องเป็นดวงใจของเหล่าสัตว์อสูร: Chapter 121 - Chapter 130

บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แม้ฉางเหยียนจะยังคงหลับใหล ทว่ากลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างกลับแตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน พลังของเขาแข็งแกร่งขึ้น และดูเหมือนร่างกายที่เคยบาดเจ็บสาหัสก็กำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็วตามไปด้วย ลู่หลินมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ควร

ขณะเดียวกัน ลู่หลินที่กำลังหลับอยู่ก็เริ่มรู้สึกถึงบางสิ่ง ราวกับร่างกายกำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางสายน้ำ กลิ่นหอมจาง ๆ ของไอเย็นที่คุ้นเคยลอยอยู่ใกล้ปลายจมูก ความเย็นสบายทำให้เธอเผลอขยับเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว ลู่หลินซุกตัวเข้าใกล้อ้อมกอดนั้นมากขึ้น ก่อนเปลือกตาจะค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ แสงแดดยามสายส่องล

“ข้าจะไปจัดการเรื่องสำคัญ” น้ำเสียงเรียบเฉยนั้นทำให้ลู่หลินรู้ทันทีว่าไม่มีทางห้ามได้ เธอได้แต่ถอนหายใจ “ถ้างั้น... อย่าทำอะไรรุนแรงนะ” ฉางเหยียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะเบา ๆ “ข้าเข้าใจแล้ว” จากนั้นจึงหันหลังเดินออกไป ประตูห้องปิดลง ฉางซือมองตาม ก่อนหันกลับมามองลู่หลิน “เจ้

“ฉางซือ...” “ข้าพูดจริงนะ” ฉางซือยิ้มอย่างมั่นใจ “ต่อไปนี้คงไม่มีใครกล้าทำอะไรเจ้าแล้ว เชื่อข้าเถอะ” ใบหน้าของลู่หลินค่อย ๆ แดงระเรื่อเมื่อนึกถึงอ้อมกอดและสายตาของฉางเหยียน “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ...” ฉางซือมองนางก่อนจะยิ้ม “เอาล่ะ เจ้าพักผ่อนต่อเถอะ” นางลุกขึ้นจากเก้าอี้ “ข้าต้องไปทำธุระ

“นอนพักเสียเถอะ ข้าจะกลับไปห้องของข้าก่อน” เฟิงอวี่ลุกขึ้นยืน เขาจัดอาภรณ์ให้เข้าที่ แล้วหันมาสบตากับฉางเหยียนชั่วครู่ ราวกับเป็นการตกลงกันทางสายตาว่าจะยอมถอยให้นางในคืนนี้ “ข้าจะกลับไปที่ห้องข้าเช่นกัน... หากเจ้าต้องการอะไร หรือรู้สึกไม่สบายตรงไหน ให้เรียกทหารยามหน้าห้องทันที เข้าใจหรือไม่” เฟิง