บททั้งหมดของ เมื่อฉันต้องเป็นดวงใจของเหล่าสัตว์อสูร: บทที่ 101 - บทที่ 110

ผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่หลินจึงเงยหน้าขึ้นราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ "ฉางเหยียน" "อืม" "ช่วยฉันหน่อยได้ไหม" ฉางเหยียนเลิกคิ้วเล็กน้อย "เจ้าต้องการสิ่งใด" ลู่หลินยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นยังเจือความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย "ฉันอยากทำอาหาร" คำตอบนั้นทำให้ฉางเหยียนนิ่งไปชั่วขณะ "อาหารหรือ" "อื้อ" เธอ

ภายในห้องยังไร้เสียงตอบรับ หัวใจของลู่หลินค่อย ๆ จมลงทีละน้อย เธอก้มหน้าลง ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ "ถ้าคุณยังไม่อยากเจอฉันก็ไม่เป็นไร... ฉันจะยกอาหารมาไว้หน้าห้องให้ก็ได้" เธอเพิ่งจะหมุนตัวกลับ แกร๊ก... เสียงกลอนประตูดังขึ้นเบา ๆ บานประตูไม้ค่อย ๆ เปิดออกจากด้านใน เฟิงอวี่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้ายังคงสง

"องค์ราชา... หากปล่อยให้พวกมันเข้าถึงแนวป้องกันชั้นใน ประชาชนอาจได้รับอันตราย ขอพระองค์โปรดมีรับสั่งอพยพชาวเมืองบางส่วนก่อนเถิดขอรับ" แม่ทัพอีกคนส่ายหน้า "ไม่ทันแล้ว ต่อให้เริ่มอพยพตอนนี้ ก็มีแต่จะทำให้ประชาชนแตกตื่น" ผู้อาวุโสฝ่ายการปกครองผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นช้า ๆ "เช่นนั้นควรปิดประตูเมือง และเสริม

ขณะที่ความลังเลกำลังถาโถมอยู่ในใจของเฟิงอวี่ ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ "ท่านเฟิงอวี่" เสียงขององครักษ์ดังลอดเข้ามา "ท่านมหาปุโรหิตขอพบขอรับ ตอนนี้ท่านกำลังรออยู่ที่โถงกลาง" เฟิงอวี่ขมวดคิ้วทันที ท่านลุงเรียกตัวเขาในเวลาเช่นนี้ ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับสงครามอย่างแน่นอน เฟ

เมืองเงาจันทร์เป็นฝ่ายคว้าชัยชนะ แต่... ชัยชนะครั้งนี้ต้องแลกมาด้วยความสูญเสียอย่างหนัก ทั่วทั้งสมรภูมิเต็มไปด้วยร่างของเหล่าทหารที่บาดเจ็บและล้มตาย เสียงคร่ำครวญของผู้รอดชีวิตดังแว่วมาจากทุกสารทิศ กลิ่นคาวเลือดและไอปีศาจยังคงอบอวลไม่จางหาย ภายใต้สายตาของเหล่าแม่ทัพ ร่างของฉางเหยียนโอนเอนเล็กน้