บททั้งหมดของ เมื่อฉันต้องเป็นดวงใจของเหล่าสัตว์อสูร: บทที่ 111 - บทที่ 120

ห้องบรรทม... ลู่หลินยังคงกุมมือที่เย็นเฉียบของฉางเหยียนไว้แน่น ดวงตาคู่สวยทอดมองใบหน้าที่ซีดเซียวของคนบนเตียงอย่างไม่อาจละสายตา หลังจากไอปีศาจทั้งหมดถูกดูดออกจากร่างของเขา สีหน้าของฉางเหยียนดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย แม้ลมหายใจยังคงแผ่วเบา แต่ก็สม่ำเสมอกว่าเมื่อครู่มาก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนยกมือขึ้

ลู่หลินค่อย ๆ คลายผ้าพันแผลที่ชุ่มไปด้วยเลือดออกทีละชั้น กลิ่นเลือดสดปะปนกับกลิ่นไอปีศาจลอยขึ้นมาทันที บาดแผลลึกบนลำตัวของทหารหนุ่มแทบมองเห็นกระดูก ผิวหนังบริเวณรอบแผลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ ราวกับกำลังถูกบางสิ่งกัดกินจากภายใน เฟิงอวี่ขมวดคิ้ว "ไอปีศาจแทรกเข้าไปถึงเนื้อแล้ว ถ้าปล่อยไว้อีกไม่นา

ทว่า... สมรภูมิรบนอกกำแพงเมืองกลับยังคงถูกปล่อยทิ้งไว้ดังเดิม ไอปีศาจสีดำยังคละคลุ้งปกคลุมทั่วผืนดิน ราวกับหมอกพิษที่ไม่มีวันสลาย ศพของทหารและปีศาจยังคงกระจัดกระจายอยู่ทั่วสมรภูมิ กลิ่นคาวเลือดปะปนกับกลิ่นเน่าเหม็นเริ่มอบอวลไปทั่วบริเวณ ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปเก็บกวาด เพราะไอปีศาจยังคงปกคลุมพื้นที่

เฟิงอวี่ลืมตาขึ้นทันที เขาหันไปมองร่างบางที่ซุกอยู่ที่อกของตน ลู่หลินกำลังขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าซีดลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด มือทั้งสองกุมหน้าท้องเอาไว้ ร่างเล็กค่อย ๆ ขดตัวเข้าหากัน ราวกับกำลังพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดบางอย่าง "ลู่หลิน?" เฟิงอวี่รีบยันตัวลุกขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล แต่ใน

ฉางซือตวาดใส่ประธานสภาผู้อาวุโสด้วยความเดือดดาล "นางตรากตรำเฝ้าพี่ชายข้ามาหลายวันโดยแทบไม่ได้พัก พวกท่านยังมาคอยใส่ร้ายนางอีก!" นางสูดหายใจลึก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "หากพี่ชายข้าฟื้นขึ้นมาเมื่อใด ข้าจะรายงานเรื่องทั้งหมดนี้ให้เขาทราบ!" เหล่าผู้อาวุโสต่างมีสีหน้าเลิ่กลั่ก บางคนถึงกับหน้าถอ