Lahat ng Kabanata ng สถานะเพื่อนลับ: Kabanata 41 - Kabanata 50

หญิงสาวครางอืออาในลำคอ พยายามจะพลิกตัวเปลี่ยนท่านอน แต่ความเจ็บปวดร้าวลึกที่ช่วงล่างก็แล่นปลาบขึ้นมาจนต้องสูดปากด้วยความเจ็บปวดความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับร่างกาย ทำให้ปอยลืมตาโพลงขึ้นมาทันทีความทรงจำที่พร่าเบลอเมื่อคืนเริ่มไหลบ่ากลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ภาพของร้านเหล้า... แก้วชอต... อาการหน้ามืด... การต่อยตี... และภาพสุดท้ายที่ชัดเจนที่สุด คือแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ รอยสักเส้นกราฟิกที่หลังคอ และริมฝีปากหยักลึกที่บดขยี้ลงมาพร้อมกับไฟราคะที่แผดเผาเธอบนโซฟาห้องรับแขกปอยเบิกตากว้าง ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วจนอาการปวดหัวกำเริบหนักขึ้นไปอีก เธอรีบก้มลงมองสำรวจตัวเองร่างของเธอไม่ได้เปลือยเปล่าอย่างที่คิดไว้ในตอนแรก เธอสวมเสื้อยืดตัวโคร่งที่ใส่นอนเป็นประจำ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คือร่องรอยสีกุหลาบเข้มหลายจุดที่ประทับอยู่ตามซอกคอ ไหปลาร้า และเนินอกที่โผล่พ้นคอเสื้อออกมามันไม่ใช่ความฝัน... เรื่องบ้าๆ นั่นมันเกิดขึ้นจริงๆเธอกับโซ่... ข้ามเส้นความเป็นเพื่อนกันไปแล้วปอยยกมือขึ้นกุมขมับตัวเองแน่น

หนึ่งสัปดาห์แล้วหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ นับตั้งแต่เช้าวันนั้นที่เธอร้องไห้และขอเวลาทบทวนตัวเอง ศรัณย์ทำตามที่เธอขออย่างเคร่งครัด เขาให้เวลาเธอ ให้พื้นที่เธอ และถอยห่างออกไปหนึ่งก้าวตามที่พูดไว้จริงๆเขาไม่ได้หายหน้าไปไหน เขายังไปเรียน ยังส่งงาน แต่เขาไม่มาเคาะประตูหลังบ้านตอนเช้า ไม่มาโวยวายให้เธอทำไข่เจียวให้กิน ไม่ขี่รถมารอรับหน้าบ้าน เขาปล่อยให้เธอตื่นเองและเดินทางมามหาวิทยาลัยด้วยตัวเองมันควรจะเป็นความสงบสุขที่เธอต้องการ แต่ทำไมข้างในอกมันถึงได้โหวงเหวงขนาดนี้ก็ไม่รู้

"อืม..." โซ่ตอบรับสั้นๆ พยักหน้าช้าๆ "งั้น... กลับดีๆ แล้วกัน"น้ำเสียงที่แผ่วเบาและยอมจำนนของเขา ทำให้ปอยรู้สึกเหมือนมีมีดกรีดลงกลางใจ เธอทำร้ายเขาอีกแล้ว เธอผลักไสคนที่เพิ่งจะสารภาพรักและพร้อมจะปรับตัวเพื่อเธอออกไปอีกแล้ว"อื้อ กูไปนะ" ปอยหันไปบอกแพรว แล้วรีบหมุนตัวเดินออกมาจากโต๊ะม้าหินอ่อนทันทีเธอรีบเดินจ้ำอ้าว หวังจะให้พ้นจากสายตาเจ็บปวดคู่นั้นให้เร็วที่สุด สมองตื้อไปหมด น้ำตาเริ่มเอ่อรื้นขึ้นมาที่ขอบตาเพราะความเกลียดชังในความขี้ขลาดของตัวเอง

"โอ๊ย! โซ่ กูเจ็บ" ปอยนิ่วหน้า พยายามบิดข้อมือออก แต่แรงของเขาเหนือกว่ามาก"กูเจ็บกว่ามึงอีกปอย" โซ่โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าวที่ไม่ได้เสแสร้ง "มึงจะเอาเวลาไปถึงไหน หนึ่งเดือน? หนึ่งปี? หรือมึงจะรอให้กูขาดใจตายไปต่อหน้ามึงก่อน มึงถึงจะยอมพูดความรู้สึกจริงๆ ของมึงออกมา""ปล่อยกูก่อนโซ่ มึงกำลังทำกูอึดอัดนะ!""ไม่ปล่อย! จนกว่ามึงจะพูดความจริงมาว่ามึงหนีกูทำไม!"แรงกดที่ข้อมือเพิ่มขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งทะยาน ปอยดิ้นรนสุดกำลัง แต่ยิ่งดิ้น แผ่นอกกว้างของเขาก็ยิ่งเบียดชิดเข้ามาจนเธอแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับตู้เสื้อผ้าความกดดันทางกายภาพบวกกับความรู้สึกผิดที่สะสมอยู่ในใจ ทำลายกำแพงความเข้มแข็งของปอยจนพังทลายลงในพริบตาหยดน้ำตาใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม หญิงสาวหยุดดิ้นรน ไหล่บางสั่นสะท้าน เธอหลับตาแน่น ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายอีกต่อไป"ก็กูกลัวไงไอ้บ้า!!" ปอยตะโกนใส่หน้าเขาทั้งน้ำตา เสียงสะอื้นทำให้คำพูดของเธอขาดห้วง "มึงจะให้กูพูดอะไร... มึงจะให้กูยอมรับว่ากูรักมึง ยอมเป็นแฟนมึง แล้วก้าวข้ามเส้นบ้าๆ นี่ไปง่ายๆ ได้ยังไง!"โซ่ชะงัก แรงที่

เขาหันกลับมากระชับอ้อมกอดคนที่นอนหลับใหลอยู่ข้างกายให้แน่นขึ้น ซบหน้าลงกับเรือนผมของเธออย่างแสนรักหมาป่าได้ทำเครื่องหมายแสดงความเป็นเจ้าของและกางอาณาเขตปกป้องพื้นที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ใครที่คิดจะก้าวล้ำเข้ามา... มันจะได้เห็นดีกันแน่บรรยากาศใต้ถุนตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ในช่วงบ่ายสามโมงเต็มไปด้วยความพลุกพล่าน เสียงพูดคุยของนักศึกษา เสียงฝีเท้า และเสียงลากเก้าอี้ดังสะท้อนไปมา แต่อากาศที่ค่อนข้างอบอ้าวไม่ได้ทำให้คนที่กำลังนั่งพิมพ์รายงานอยู่รู้สึกหงุดหงิดเหมือนทุกวันปอยเคาะแป้นคีย์บอร์ดรัวเร็ว สายตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอแล็ปท็อป ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ อย่างไม่รู้ตัวความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยจากอ้อมกอดเมื่อคืนยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ สัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้แผ่นหลัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ติดอยู่บนปลายจมูก และคำสารภาพรักที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนของศรัณย์ มันเหมือนกระแสน้ำเย็นที่ชโลมรดลงบนบาดแผลในใจของเธอจนสมานสนิทหลังจากตื่นนอนเมื่อเช้า ทุกอย่างระหว่างพวกเขาก็เปลี่ยนไปไม่มีความอึดอัด ไม่มีการสร้างกำแพงใส่กันอีกต่อไป โซ่ทำตัวติดหนึบยิ่งกว่าเดิม แต่เป็นความติดหนึบที่ปอยไ