Lahat ng Kabanata ng สถานะเพื่อนลับ: Kabanata 81 - Kabanata 89

ปอยไม่ได้ขัดขืน เธอปล่อยให้เขาปลดกระดุมจนหมด แล้วช่วยเขาดึงแขนเสื้อออก โซ่โยนเสื้อเชิ้ตเปียกๆ ตัวนั้นทิ้งลงไปบนพื้นไม้นอกอ่างอย่างไม่ไยดีตอนนี้ร่างกายท่อนบนของเธอเหลือเพียงบราเซียว่ายน้ำสีดำตัวจิ๋วที่ตัดกับผิวขาวเนียน ฟองสบู่สีขาวเกาะพราวอยู่ตามเนินอกและหน้าท้องแบนราบปอยเอื้อมมือไปด้านหลัง หมายจะปลดตะขอชุดว่ายน้ำของตัวเองออกเพื่อให้แช่น้ำได้สบายตัวหมับโซ่คว้ามือเธอไว้ใต้ผิวน้ำ ส่ายหน้าช้าๆ"ไม่ต้องถอดหรอก..." เขากระซิบ สายตาคมดุจดิ่งลงมองความอวบอิ่มที่ถูกโอบอุ้มด้วยบราสีดำ นัยน์ตาของเขาเข้มขึ้นและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ "ใส่แบบนี้แหละ... โคตรเซ็กซี่เลย"คำชมตรงๆ พร้อมกับสายตาหิวโหยทำเอาปอยหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะไหม้โซ่ไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปเปล่าประโยชน์ เขาโน้มหน้าลงมาพรมจูบที่ลาดไหล่เนียนเปียกชื้นของเธอ ริมฝีปากอุ่นร้อนขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มตรงซอกคอ สลับกับใช้ปลายลิ้นตวัดเลียหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามไหปลาร้าอย่างอ้อยอิ่ง"อื้อ... โซ่... มันจั๊กจี้" ปอยครางเสียงแผ่ว หดคอหนีสัมผัสที่ซ่านหวิว แต่สองมือของเธอกลับยกขึ้นมาเกาะกุมท่อนแขนของเขาที่โอบรอบเอวเธอไว้แน่นมือใหญ่ของศรัณย์เลื้อยเคลื่อนไปมาใ

ผ้ากันเปื้อนสีชมพูพาสเทลลายดอกเดซี่เล็กๆ ที่แพรวซื้อมาเป็นของขวัญเปิดร้านให้เธอ ตอนแรกปอยตั้งใจจะเก็บไว้ใส่เอง แต่ด้วยความชุลมุนเมื่อเช้า โซ่ดันคว้ามันไปสวมหน้าตาเฉย แถมยังผูกโบด้านหลังซะแน่นหนา ขัดกับรอยสักเส้นกราฟิกที่หลังคอและมัดกล้ามเนื้อช่วงแขนของเขาอย่างสิ้นเชิง"ยิ้มอะไร ผัดข้าวไปเลย ออร์เดอร์โต๊ะสองยังไม่ได้นะ" โซ่เดินกลับมาที่ช่องส่งอาหาร ชะโงกหน้าเข้ามาสั่งงานพลางขยิบตาให้"ก็ดูชุดมึงดิโซ่ ใส่ผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เดินร่อนไปร่อนมาทั่วร้าน ไม่เขินบ้างหรือไง ลูกค้ามองกันหมดแล้ว" ปอยหัวเราะร่วน เอื้อมมือไปหยิบเนื้อไก่มาเตรียมหั่น"เขินทำไม ช่วยแฟนทำมาหากิน" โซ่ตอบกลับหน้าตาย ไหล่กว้างยักขึ้นเบาๆ อย่างไม่ยี่หระ "อีกอย่าง ใส่ชุดนี้แล้วลูกค้าสาวๆ บอกว่าน่ารักดี ทิปเพียบเลยเนี่ย เห็นไหม"เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน ดึงธนบัตรใบละยี่สิบบาทและห้าสิบบาทปึกเล็กๆ ออกมาโชว์ด้วยความภาคภูมิใจปอยส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทิ้งลวดลายความกะล่อนเลยจริงๆ แต่เธอก็รู้ดีว่าตอนนี้ความเฟรนด์ลี่และรอยยิ้มบริหารเสน่ห์ของเขา ถูกสงวนสิทธิ์เอาไว้ใช้สำหรับเรียกลูกค้าเข้าร้านเท่านั้น ไม่

"เก่งมากครับ เถ้าแก่เนี้ย" โซ่เอื้อมมือไปขยี้ผมเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "แบบนี้สงสัยต้องให้ทิปเด็กเสิร์ฟบ้างแล้วมั้ง บริการดีขนาดนี้""เอาไปเลยยี่สิบบาท" ปอยหยิบแบงก์ยี่สิบที่เขาเคยเอามาโชว์ตอนกลางวันยื่นให้หน้าตาย"โห งกว่ะ เมียใครเนี่ย"โซ่รับแบงก์ยี่สิบมาพับใส่กระเป๋ากางเกง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าเธอ"ไป กลับคอนโดกัน ดึกแล้ว มึงหน้าโทรมเป็นซอมบี้แล้วเนี่ย"ปอยวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา ปล่อยให้เขาดึงร่างของเธอให้ลุกขึ้นยืน โซ่เอื้อมไปคว้ากระเป๋าผ้าของเธอมาสะพายไว้บนบ่าตัวเอง จัดการปิดไฟและล็อกประตูร้านอย่างแน่นหนารถยนต์ซีดานสีดำแล่นฝ่าแสงไฟยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร มุ่งหน้าสู่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่พ่อของโซ่ยกให้เป็นของขวัญเรียนจบทันทีที่ผลักประตูกระจกห้องชุดเข้ามา ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ตั้งเวลาเปิดอัตโนมัติไว้ก็พุ่งปะทะใบหน้า ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นและเฟอร์นิเจอร์สไตล์มินิมอล มีรองเท้าแตะสองคู่สลีปเปอร์วางคู่กันอยู่หน้าประตู บนชั้นวางทีวีมีรูปถ่ายคู่ของพวกเขาสมัยเรียนตั้งประดับอยู่พื้นที่แห่งนี้ไม่ใช่แค่ที่พักอาศัย แต่มันคือ 'พื้นที่ของเร

"ขี้แงจังวะ" ปอยกระซิบเสียงกลั้วหัวเราะ เธอปล่อยแขนจากยาย เอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชูจากมือของแพรวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ซับน้ำตาที่แก้มของโซ่อย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมโซ่ไม่ได้หลบตา เขาปล่อยให้เธอเช็ดน้ำตาให้ มือใหญ่เลื่อนขึ้นมากอบกุมมือของเธอที่กำลังถือทิชชูอยู่ ก่อนจะจูบประทับลงบนฝ่ามือของเธอหนักๆ หนึ่งที ไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น"ก็คนมันดีใจนี่หว่า..." โซ่ตอบเสียงสั่นเครือ "มึงสวย... สวยจนกูพูดไม่ออกเลยปอย""ไอ้บ้า วันนี้ห้ามพูดคำหยาบสิ ผู้ใหญ่อยู่เยอะแยะ" ปอยดุเบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าวยายหัวเราะร่วน ดึงมือของปอยไปวางทาบทับลงบนฝ่ามือใหญ่ของศรัณย์"ยายฝากน้องด้วยนะลูกโซ่... ดูแลกันดีๆ หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กันนะลูกนะ""ครับยาย..." โซ่รับคำเสียงหนักแน่น บีบมือปอยไว้แน่นจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อน "ผมจะดูแลปอยด้วยชีวิตของผมเลยครับ"พ่อกับแม่ของโซ่ที่ยืนอยู่ข้างซุ้มดอกไม้ก้าวเข้ามาร่วมวง พ่อของโซ่ในวัยที่ดูมีอายุขึ้นเล็กน้อยส่งยิ้มบางๆ ให้ปอย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหรือกดดันเหมือนวันแรกที่เจอกันอีกแล้ว"ยินดีต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวอย่างเป็นทางการนะหนูปอย" พ่อพูดเสียงนุ่ม เอื้อมมือมาตบไหล่ลูก