Lahat ng Kabanata ng สถานะเพื่อนลับ: Kabanata 51 - Kabanata 60

"ปล่อยผมเถอะครับพี่ปอย!" น็อตพยายามแกะมือเธอออก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจริงๆ ไม่ใช่การล้อเล่น "พี่โซ่คงไม่กระทืบผมแล้วนะครับ ผมเลิกยุ่งกับพี่ปอยนานแล้ว พี่โซ่สั่งให้ผมเลิกทัก เลิกมอง พี่ปอย ผมก็ทำตามแล้วไงครับ!"มือของปอยที่จับแขนเสื้อรุ่นน้องอยู่เย็นเฉียบขึ้นมาทันที"น็อตพูดเรื่องอะไร... โซ่สั่งให้น็อตเลิกยุ่งกับพี่งั้นเหรอ" ปอยถามเสียงสั่น บังคับตัวเองให้ยืนนิ่งที่สุด "สั่งตั้งแต่เมื่อไหร่... แล้วเขาทำอะไรน็อต""โซ่จะซ้อมน็อตทำไม น็อตพูดเรื่องอะไร" ปอยเพิ่มแรงบีบที่แขนเสื้อรุ่นน้อง จ้องหน้าเขม็ง "ถ้าไม่ตอบ พี่จะโทรเรียกโซ่มาคุยตรงนี้เดี๋ยวนี้แหละ"คำขู่นั้นทำเอาน็อตหน้าถอดสี เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ยอมหลุดปากออกมาด้วยความลนลาน"ก็... ก็พี่โซ่สั่งห้ามไม่ให้ผมทักไลน์พี่อีกไงครับ! เขาบอกว่าถ้าผมยังยุ่งกับพี่ เขาจะเอาประแจฟาดหน้าผมให้แว่นแตกคาตา!"โลกทั้งใบของปอยเหมือนถูกจับหมุนเหวี่ยงอย่างรุนแรง เสียงรอบข้างในลานใต้ถุนคณะอื้ออึงไปหมด"น็อตหมายความว่ายังไง... โซ่ไปขู่น็อตตอนไหน" ปอยเค้นถามเสียงสั่น"ตั้งแต่ปีที่แล้วครับ! เขาพาเพื่อนไปดักรอผมที่ห้องน้ำ เอาโทรศัพท์ผมไปบล็อกไลน์พี่ป

"อย่าตามมานะโซ่..." ปอยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เด็ดขาด ก่อนจะหันหลังกลับ "ปอยไม่อยากเห็นหน้าคนเห็นแก่ตัวแบบมึง"พูดจบ หญิงสาวก็หมุนตัววิ่งหนีออกไปจากลานใต้ถุนคณะวิศวกรรมศาสตร์ทันที ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง ทิ้งความไว้ใจที่เพิ่งสร้างขึ้นเมื่อคืนให้แหลกสลายไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มโซ่ยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม แขนที่ยื่นออกไปยังคงค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาคมดุเบิกกว้างมองตามแผ่นหลังเล็กๆ ที่วิ่งห่างออกไปจนลับสายตาเขาไม่ได้วิ่งตามไป ไม่ได้ตะโกนเรียกชื่อเธอไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากตาม แต่เพราะขาทั้งสองข้างของเขามันหนักอึ้งราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กับพื้น ความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูร่างกายเขาเพิ่งจะพังทลายทุกอย่างลงด้วยมือของเขาเอง พังมันด้วยความหวงก้างและความกลัวที่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองถ้วยชาเขียวปั่นที่ตั้งใจซื้อมาให้ละลายจนน้ำหยดลงบนโต๊ะ ขนมที่ร่วงอยู่บนพื้นถูกคนเดินผ่านไปมาเหยียบซ้ำจนแบนติดกระเบื้องศรัณย์ค่อยๆ กำมือที่ค้างอยู่กลางอากาศเข้าหากันช้าๆ กัดกรามแน่นจนเจ็บไปหมดทั้งหน้า ท่ามกลางเสียงจอแจของนักศึกษาคนอื่น โลกของเขากลับพังทลายลงมาเงียบๆ อย่างสมบู

แกรก... แกรก...เสียงล็อกแม่กุญแจจากด้านในดังก้อง เป็นการประกาศชัดเจนว่าเธอได้ขีดเส้นแบ่งที่หนาทึบที่สุดขึ้นมาปิดกั้นเขากับเธอออกจากกันอย่างสมบูรณ์แบบปอยไม่ได้หันกลับมามองเขาอีก เธอเดินตรงเข้าบ้านไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามาทางรั้วเตี้ยๆ ที่เชื่อมระหว่างสองบ้านเลยสักนิดโซ่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน นานจนความมืดเข้าปกคลุมบริเวณนั้นอย่างเต็มที่ความแสบที่แก้มซ้ายเริ่มจางหายไป แต่ความปวดหนึบที่อกข้างซ้ายกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบหายใจไม่ออกเขาเพิ่งจะพังมันลงไปด้วยมือของเขาเองจริงๆผู้หญิงที่เขารักที่สุด ผู้หญิงที่เป็นพื้นที่ปลอดภัยเดียวในชีวิตของเขา ตอนนี้เธอปฏิเสธความรักของเขาอย่างสิ้นเชิง เธอหวาดกลัววิธีการของเขา และเธอไม่ต้องการเขาอีกแล้วมือใหญ่ที่ตกลงข้างลำตัวค่อยๆ กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ โซ่กัดกรามจนเจ็บไปหมดทั้งหน้าเพื่อกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาเขาหมุนตัวเดินกลับไปที่รถบิ๊กไบค์ของตัวเอง คว้าหมับกันน็อกขึ้นมาสวมลวกๆ ตวัดขาขึ้นคร่อมรถ แล้วสตาร์ตเครื่องยนต์บรื้นน!เสียงท่อไอดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่รถบิ๊กไบค์คันใหญ่จะพุ่งทะยานออกไปจากหน้าบ้านด้วยความเร

"พี่ไทม์... มาทำไมคะ" ปอยถามเสียงแข็ง พยายามออกแรงดันประตูรั้วให้ปิด แต่สู้แรงผู้ชายไม่ได้"ปอยไม่อ่านไลน์ ไม่รับสายพี่เลย พี่ก็เลยต้องมาหาถึงที่ไงครับ" ไทม์ก้าวแทรกตัวเข้ามาในอาณาเขตบ้านของเธอครึ่งก้าว "พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย... เรื่องของเรา""เราไม่มีอะไรต้องคุยกันค่ะ ปอยบอกไปชัดเจนแล้วตั้งแต่วันนั้นที่คณะ กรุณากลับไปเถอะค่ะ ยายปอยไม่อยู่ ปอยไม่สะดวกรับแขก" ปอยตอบอย่างเด็ดขาด พยายามเบี่ยงตัวบังช่องประตูไว้ไทม์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ารังเกียจที่สุด รอยยิ้มสุภาพบุรุษจอมปลอมหลุดลอกออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นธาตุแท้ของผู้ชายที่ถูกขัดใจ"ทำไมใจร้ายนักล่ะครับน้องปอย ทีตอนให้พี่ช่วยติวโปรเจกต์ยังทำหน้าซื่อตาใสอยู่เลย พอหมดประโยชน์ก็ถีบหัวส่งกันง่ายๆ แบบนี้เหรอ" ไทม์ก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด สายตาของเขากวาดมองชุดอยู่บ้านสบายๆ ของเธอด้วยแววตาที่ทำให้ปอยรู้สึกขยะแขยง "หรือว่าหมาหวงก้างตัวนั้นมันสั่งห้ามไม่ให้คุยกับพี่ล่ะ วันนี้มันไม่อยู่เฝ้าหรือไง ถึงได้กล้าออกมายืนหน้าบ้านคนเดียว""พี่ไทม์! พูดจาให้มันให้เกียรติกันบ้างนะ กลับไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นปอยจะร้องให้คนช่วย!" ปอยตวาดเสียงสั่น ค

มันเป็นจูบที่แตกต่างจากคืนนั้น คืนนั้นมันเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ความเมามาย และความบีบคั้น แต่คืนนี้... มันเต็มไปด้วยความรัก ความยินยอม และการยอมรับซึ่งกันและกันอย่างแท้จริงโซ่สอดเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปาก ลิ้มรสชาติที่เขาโหยหามาหลายคืน ปอยตอบรับสัมผัสของเขาอย่างไม่ประสีประสา แต่ความเต็มใจของเธอทำให้โซ่แทบจะคลุ้มคลั่งเขาออกแรงดันร่างของเธอให้นอนหงายลงไปบนฟูกหนานุ่ม ขยับตัวตามลงไปคร่อมทับอยู่ด้านบนโดยไม่ยอมให้ริมฝีปากผละออกจากกัน"อืม..." ปอยครางในลำคอเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับเตียงนอน มือเล็กขยุ้มเสื้อยืดสีดำของเขาไว้แน่นโซ่ถอนริมฝีปากออกช้าๆ หอบหายใจกระเส่า แววตาของเขาเข้มขึ้นและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกปลุกปั่น"ปอย..." เขาเรียกชื่อเธอเสียงพร่า พยายามข่มสติเฮือกสุดท้าย "แน่ใจนะ... โซ่จะไม่หยุดแล้วนะ"ปอยสบตากับดวงตาคมคายที่กำลังจ้องมองเธออย่างรอคอยคำตอบ เธอรู้ว่าเขาพร้อมจะหยุดถ้าเธอเอ่ยปาก แต่เธอไม่ต้องการให้เขาหยุดอีกแล้วหญิงสาวละมือจากการกำเสื้อของเขา เลื่อนไปวางทาบทับบนแผงอกกว้าง ออกแรงผลักเขาเบาๆโซ่เลิกคิ้ว ยอมขยับตัวลุกขึ้นนั่งคุกเข่าอย่างว่าง่ายด้วย