สถานะเพื่อนลับ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

"ก็ไม่เคยล้างอะ" เขาเถียงหน้าตาย มือใหญ่พยายามเด็ดใบกะหล่ำปลีออกทีละใบ แต่ด้วยความไม่ถนัดและกะแรงไม่ถูก ใบผักสีเขียวอ่อนจึงขาดแหว่งไม่เป็นชิ้นดีปอยถอนหายใจยาว ยืนมองลูกคุณหนูที่วันๆ จับแต่ไม้กลองกับพวงมาลัยรถพยายามสู้รบกับผักในกะละมัง"พอเลยๆ ถอยไป กูทำเอง" ปอยดันไหล่เขาให้ขยับออกไปด้านข้าง แย่งกะละมังล้างผักกลับมาวางไว้ตรงหน้าตัวเอง "มึงไปรอกินเฉยๆ เถอะ ขืนให้มึงล้าง วันนี้คงไม่ได้กินข้าวเย็น"แทนที่โซ่จะเดินออกไปตามคำไล่ ร่างสูงกลับขยับเข้ามาประชิดยิ่งกว่าเดิมพื้นที่หน้าซิงก์ล้างจานมีจำกัด เมื่อเขาไม่ยอมถอย ปอยจึงถูกเบียดให้อยู่ตรงกลาง โซ่ก้าวมายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แผ่นหลังบางของเธอสัมผัสได้ถึงแผงอกกว้างที่แนบชิดเข้ามา ท่อนแขนแข็งแรงยกขึ้นท้าวกับขอบเคาน์เตอร์ทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในวงแขนของเขากลายๆลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนลาดไหล่และต้นคอของเธอปอยตัวแข็งทื่อ มือที่กำลังล้างผักอยู่ชะงักค้าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นที่น่ารังเกียจ แต่เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของศรัณย์ที่เธอคุ้นเคย ทว่าการได้กลิ่นนี้ในระยะปร

แสงจากทีวีสะท้อนให้เห็นเสี้ยวหน้ายามหลับของปอย เปลือกตาที่ปิดสนิท แพขนตายาว และริมฝีปากบางที่เผยอออกเล็กน้อยความรู้สึกอุ่นวาบแผ่กระจายไปทั่วหัวใจของชายหนุ่ม มันเป็นความรู้สึกที่เติมเต็มช่องโหว่ในอกของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ต้องออกไปแสวงหาความสนใจจากใคร ไม่ต้องแสร้งทำเป็นคนเจ้าชู้ ไม่ต้องวิ่งหนีความจริงอีกต่อไปขอแค่มีผู้หญิงคนนี้อยู่ข้างๆ ขอแค่เธอไม่ผลักไสเขาไปไหนโซ่ค่อยๆ เลื่อนมือที่พาดอยู่บนพนักโซฟาลงมา แตะลงบนเรือนผมของเธอ ลูบไล้มันอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุด ราวกับกลัวว่าเธอจะแ

"เพราะมึงคือคนเดียวที่มองเห็นกู... มึงด่ากูตอนกูทำผิด มึงบังคับให้กูไปเรียน มึงทอดไข่เจียวให้กูกินโดยไม่เคยถามว่ากูมีเงินในบัญชีเท่าไหร่" อ้อมกอดของเขารัดแน่นขึ้นจนปอยรู้สึกอึดอัด แต่มันกลับอบอุ่นจนเธอไม่อยากผละออก "มึงกับยายคือครอบครัวเดียวที่กูมี... ถ้ามึงไปรักคนอื่น ถ้ามึงมีแฟน แล้วมึงไม่มีเวลาให้กู... กูจะไม่เหลือใครเลยนะเว้ย"คำสารภาพนั้นไขกุญแจปลดล็อกความไม่เข้าใจทั้งหมดในใจของปอยการกระทำที่ดู Toxic การแทรกแซงชีวิต การไล่ผู้ชายทุกคนออกไปจากเธอ มันไม่ได้เกิดจากความอยากเอาชนะ แต่มันเกิดจากความหวาดกลัวขั้นสุด กลัวการถูกทิ้ง กลัวการต้องกลับไปอยู่ในโลกที่อ้างว้างและเย็นชาเพียงลำพังเขาใช้วิธีที่ผิด แต่มันคือวิธีเดียวที่ผู้ชายที่แหลกสลายคนนี้รู้จัก"กูไม่เคยเห็นมึงเป็นแค่ทางผ่าน หรือเป็นข้ออ้างเพื่อกันใครออกไป" โซ่เงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ มือใหญ่ยกขึ้นประคองใบหน้าของปอยไว้ นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยเบาๆ ที่แก้มของเธอ "กูรักมึง... รักมาตลอด แต่กูกลัว... กลัวว่าถ้ากูล้ำเส้นไป แล้ววันนึงเราเลิกกัน กูจะเสียมึงไปตลอดชีวิต กูถึงต้องทนเป็นแค่เพื่อนมึงแบบนี้ไง"หัว

ปอยสูดหายใจเข้าลึก หันไปมองหน้าโซ่ที่กำลังจ้องเธออยู่ กรามของเขาขบกันแน่นจนเห็นเส้นเลือด"ร้านพี่จี๊ดใช่ไหมคะ" ปอยตัดสินใจหันกลับไปหาไทม์โซ่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย "ปอย...""ค่ะพี่ไทม์ เดี๋ยวปอยไป" ปอยตอบตกลงในที่สุด "แต่คงอยู่ดึกมากไม่ได้นะคะ ปอยต้องรีบกลับมาเคลียร์งานต่อ แวะไปอวยพรแป๊บเดียวคงไม่เป็นไร"รอยยิ้มผู้ชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้

"สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ไทม์" ปอยยื่นถุงของขวัญใบเล็กที่แวะซื้อจากห้างสรรพสินค้าเมื่อตอนเย็นให้ "ของปอยกับแพรวรวมกันค่ะ""แค่ปอยมา พี่ก็ถือว่าเป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้วครับ" ไทม์รับถุงไปถือไว้ ก่อนจะขยับตัวเข้ามายืนซ้อนด้านหลัง มือใหญ่แตะลงบนเอวของปอยเบาๆ เป็นเชิงดันให้เดิน "เข้าไปข้างในกันเถอะ พี่จองโต๊ะวีไอพีไว้หน้าเวทีเลย คืนนี้วงของเพื่อนเราเล่นเป็นวงหลักด้วยนี่"สัมผัสที่เอวแม้จะเพียงแผ่วเบา แต่ก็ทำให้ปอยเกร็งตัวขึ้นมาทันที เธอขยับตัวเดินนำหน้าไปก้าวหนึ่งเพื่อหลบเลี่ยงการแตะต้องนั้น ไทม์ไม่ได้ว่าอะไร เขาเพียงแค่ยิ้มมุมปากแล้วเดินตามหลังมาติดๆ