สถานะเพื่อนลับ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

"อ้าว ไอ้เด็กนี่ วอนซะแล้วมั้ง!"สถานการณ์เริ่มบานปลาย ไทม์ยกมือขึ้นห้ามเพื่อนของตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับโซ่ ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ"พี่ว่าน้องโซ่อารมณ์ไม่ดีแล้วล่ะครับ ไปสงบสติอารมณ์ก่อนดีกว่าไหม ที่นี่งานวันเกิดพี่ พี่ไม่อยากให้มีเรื่อง" ไทม์พูดด้วยน้ำเสียงของผู้ใหญ่ที่กำลังข่มเด็ก"ผมก็ไม่ได้อยากมีเรื่อง..." โซ่ขยับเข้าไปใกล้ไทม์จนปลายเท้าแทบจะชนกัน เสียงของเขากดต่ำจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบที่มีเพียงพวกเขาและปอยที่ได้ยิน "แต่ถ้าพี่ทำอะไรปอยแม้แต่นิดเดียว... งานวันเกิดปีนี้ จะเป็นงานศพพี่แทน"ไทม์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในทันที แววตาของเขาฉายความระแวงออกมาอย่างชัดเจนเมื่อนึกถึงหลักฐานที่โซ่เคยเอามาขู่แต่ด้วยความที่เป็นเจ้าถิ่นในคืนนี้ และมีเพื่อนฝูงอยู่รายล้อม ไทม์จึงพยายามเรียกความมั่นใจกลับคืนมา เขาไม่เชื่อหรอกว่าโซ่จะกล้าทำอะไรบ้าๆ กลางร้านที่มีคนนับร้อยแบบนี้"งั้นก็มาพิสูจน์กันหน่อยไหมครับ ว่าพี่คิดจะทำอะไรน้องปอยหรือเปล่า" ไทม์แสยะยิ้ม หันหลังกลับไปหยิบขวดเหล้าราคาแพงที่ยังไม่ได้เปิดฝ

"ปอย..." เสียงของแพรวดังแว่วๆ มาจากที่ไกลๆหญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งกระแทกกับเบาะโซฟาตามเดิม มือเล็กยกขึ้นกุมขมับตัวเองแน่น ร่างกายร้อนวูบวาบเหมือนมีไฟสุมอยู่ข้างใน ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงแผ่ซ่านไปทั่วแขนขาจนแม้แต่จะกำสายกระเป๋าก็ยังทำไม่ได้"น้องปอยดูไม่ค่อยไหวนะครับ หน้าแดงไปหมดเลย"เสียงของไทม์ดังอยู่ชิดข้างหู ปอยสัมผัสได้ถึงฝ่ามือใหญ่ที่เอื้อมมาจับต้นแขนของเธอ ออกแรงบีบและพยายามจะดึงตัวเธอให้ลุกขึ้น

รถยนต์ซีดานสีดำหักเลี้ยวเข้าสู่ซอยของหมู่บ้านด้วยความเร็วที่ลดลงจากเดิมเพียงเล็กน้อยความเงียบภายในห้องโดยสารไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยสักนิด เสียงหอบหายใจกระเส่าของคนข้างๆ ยังคงดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ถูกเร่งจนสุด โซ่กำพวงมาลัยด้วยมือซ้ายจนเส้นเลือดปูดนูน ส่วนมือขวายังคงกอบกุมข้อมือเล็กทั้งสองข้างของปอยเอาไว้แน่น เพื่อป้องกันไม่ให้เธอถอดเสื้อผ้าตัวเองไปมากกว่านี้"อื้อ... โซ่ กูร้อน"ปอยดิ้นรนอีกครั้ง แผ่นหลังบางบิดเร่าไปมาบนเบาะหนัง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตา

แผงอกกว้างและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อสะท้อนแสงไฟสลัวจากด้านนอก รอยสักเส้นกราฟิกที่หลังคอโดดเด่นชัดเจนโซ่โน้มตัวลงมาทาบทับร่างของเธออีกครั้ง สองมือยันขนาบข้างลำตัวบาง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นหมาป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่ออย่างสมบูรณ์แบบ"ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาแล้วเสียใจ... โซ่ก็จะไม่ปล่อยเธอไปแล้วนะปอย"น้ำเสียงแหบพร่าที่กระซิบชิดริมฝีปากบางเป็นเหมือนคำขาดสุดท้าย ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ซึ่งเพิ่งสะบัดเสื้อยืดสีดำทิ้งไปจะโน้มตัวลงมาทาบทับ แผงอกกว้างที่ชื้นไปด้วยเหงื่อและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเบียดชิดลงบนแผ่นอกของปอย ความร้อนจากผิวเนื้อของเขาส่งผ่านเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของเธอเข้ามาจนร่างกายสาวสั่นสะท้านปอยไม่มีโอกาสได้ตอบรับหรือปฏิเสธคำเตือนนั้น ริมฝีปากหยักลึกของศรัณย์บดขยี้ลงมาอย่างหนักหน่วงและดุดันกว่าจูบแรกเมื่อครู่หลายเท่าตัว มันไม่ใช่จูบที่เกิดจากความเผลอไผลอีกต่อไป แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายและแรงปรารถนาที่ถูกกักขังมาเนิ่นนานนับสิบปีชายหนุ่มสอดเรียวลิ้นร้อนผ่าวเข้าไปในโพรงปากหวาน กวาดต้อนเกี่ยวพันกับเรียวลิ้นเล็กที่พยายามจะหลบหลีกอย

ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจูบหน้าผากมนอย่างแสนรัก "โซ่ก็มีแค่ปอย... เป็นของโซ่นะ"เขาละจากใบหน้าของเธอ เอี้ยวตัวกลับไปคว้ากางเกงยีนส์ที่โยนทิ้งไว้บนพื้นขึ้นมา ล้วงกระเป๋าสตางค์ออกเพื่อหยิบซองฟอยล์สี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่เขาพกติดตัวไว้เสมอออกมาปอยมองการกระทำนั้นด้วยใจที่เต้นระทึก เสียงฉีกซองฟอยล์ดังชัดเจนในความเงียบ โซ่จัดการสวมเครื่องป้องกันอย่างรวดเร็วและชำนาญ ก่อนจะหันกลับมาคร่อมทับอยู่เหนือร่างของเธออีกครั้งเขาจับเรียวขาของปอยให้แยกออกกว้างขึ้นอีก ยกขึ้นพาดกับเอวสอบของเขาเพื่อเปิดทางให้สะดวกที่