Semua Bab สถานะเพื่อนลับ: Bab 61 - Bab 70

"ป๊ากับแม่ไม่ค่อยมีเวลาให้โซ่หรอก สิ่งเดียวที่เขาคาดหวังคือการที่โซ่ต้องเป็นที่หนึ่ง ต้องเรียนให้ได้เกรดดีๆ ต้องทำตัวให้สมกับเป็นทายาทคนเดียวของตระกูล... สำหรับเขา โซ่ไม่ใช่ลูกหรอก โซ่เป็นแค่ 'การลงทุน' ที่เขาต้องดูแลให้ได้ผลกำไรที่สมบูรณ์แบบที่สุด"ปอยฟังเงียบๆ ความรู้สึกจุกในอกเริ่มก่อตัวขึ้น เธอพอจะรู้มาตลอดว่าพ่อแม่โซ่เข้มงวด แต่ไม่คิดว่าเขาจะถูกมองด้วยสายตาแบบนั้นจากคนเป็นพ่อแม่"ตอนเด็กๆ โซ่พยายามตั้งใจเรียนนะ พยายามทำทุกอย่างให้ป๊ากับแม่ภูมิใจ... แต่มันไม่เคยพอหรอก พอโซ่สอบได้ที่หนึ่ง เขาก็แค่โอนเงินเข้าบัญชีให้เป็นรางวัล แล้วก็บินไปทำงานต่อ ไม่เคยมีคำชม ไม่เคยมาร่วมงานโรงเรียน ไม่เคยกอดโซ่เลยสักครั้ง"โซ่หยุดพูดไปครู่หนึ่ง ลมหายใจของเขาสะดุดเล็กน้อย"พอขึ้นมัธยม โซ่เริ่มทนไม่ไหว โซ่รู้สึกว่าตัวเองโคตรไร้ค่าเลยว่ะปอย... โซ่ก็เลยเริ่มทำตัวมีปัญหา โดดเรียน มีเรื่องชกต่อย ควงผู้หญิงไปเรื่อยเปื่อย... โซ่แค่อยากให้เขาหันมามอง โซ่อยากให้เขาโกรธ อยากให้เขาบินกลับมาด่าโซ่บ้าง... ดีกว่าการที่เขาทำเหมือนโซ่ไม่มีตัวตนอยู่ในบ้านหลังนั้น"ปอยยกมือขึ้นลูบผมของคนที่ซบหน้าอยู่กับไหล่เธอ สัมผัส

ข้างกายของเธอคือร่างสูงใหญ่ของศรัณย์ในชุดกางเกงยีนส์สีเข้มและเสื้อยืดสีดำตัวเก่ง เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ขาข้างหนึ่งไขว่ห้าง แขนซ้ายพาดวางไปตามความยาวของพนักพิงด้านหลังเธอ ส่วนมือขวา... กำลังสอดประสานร่องนิ้วเข้ากับมือซ้ายของเธอ วางทาบไว้บนโต๊ะอย่างเปิดเผยความร้อนจากฝ่ามือหนาแผ่ซ่านเข้ามาจนปอยสัมผัสได้ถึงจังหวะชีพจรที่เต้นสม่ำเสมอ นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยเบาๆ ลงบนหลังมือของเธอเป็นระยะ คล้ายจะส่งผ่านความมั่นใจและตอกย้ำว่าเขาอยู่ตรงนี้"ตื่นเต้นเหรอ" โซ่ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ หันมาถามคนที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆ"นิดหน่อย" ปอยตอบตามตรง ก้มมองมือที่ประสานกันอยู่ "กูไม่เคยเห็นมึงในโหมดนี้เลยว่ะ ปกติเวลามึงโกรธ มึงจะพุ่งเข้าไปบวกเลยไม่ใช่หรือไง"โซ่หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นและเจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่ปอยเคยได้ยิน"การใช้กำลังมันเหมาะสำหรับจัดการกับพวกหมาบ้าที่คุยไม่รู้เรื่อง" เขายกแก้วอเมริกาโน่เย็นขึ้นจิบ "แต่สำหรับพวกที่ชอบสร้างภาพว่าเป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษ... วิธีฆ่าให้ตายทั้งเป็น คือการกระชากหน้ากากมันออกกลางสี่แยกต่างหาก"ปอยกลืนน้ำลายลงคอ เธอเพิ่ง

"แกมันขยะ! ขยะที่ชอบสร้างภาพว่าเป็นคนดี!" มายด์ด่าทออย่างไม่แคร์สายตาใครอีกต่อไป ความอับอายและความเสียใจตีตื้นขึ้นมาจนสุดกลั้น เธอหันไปมองปอยที่นั่งเงียบอยู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษนะคะน้อง ที่ปล่อยให้หมาบ้าของพี่มันหลุดมาสร้างความเดือดร้อนให้""ไม่เป็นไรค่ะ..." ปอยตอบเสียงเบา รู้สึกเห็นใจผู้หญิงตรงหน้าอย่างจับใจมายด์หันกลับมาหาไทม์ เธอถอดแหวนหมั้นทองคำขาวที่นิ้วนางข้างซ้ายออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปามันใส่หน้าไทม์เต็มแรง แหวนวงเล็กกระแทกเข้ากับโหนกแก้มของเขา ก่อนจะกระเด็นตกลงไปบนพื้นร้านเสียงดังแกรก"งานแต่งงานเดือนหน้ายกเลิก! แล้วแกก็เตรียมตัวเก็บของออกจากบริษัทพ่อฉันได้เลย ไอ้ผู้ชายเฮงซวย เราจบกัน!"พูดจบ มายด์ก็คว้าแก้วน้ำเปล่าที่ตั้งอยู่บนโต๊ะของลูกค้าโต๊ะข้างๆ ที่เพิ่งลุกออกไป สาดน้ำเย็นเฉียบพร้อมน้ำแข็งก้อนเล็กๆ ใส่หน้าไทม์เต็มแรงจนเปียกโชกไปทั้งเสื้อเชิ้ตซ่า!!ไทม์หลับตาปีน สภาพของเขาตอนนี้ดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มลู่แนบตัว ผมเผ้าที่เคยเซตมาอย่างดีเปียกน้ำตกลงมาปรกหน้า หยดน้ำหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นร้าน เขาได้แต่ยืนก้มหน้า รับสภาพความพ่ายแพ้อย่างหมดรูป

"โอ๊ย! หยิกโซ่ทำไมเนี่ยปอย" โซ่สะดุ้ง ร้องโอดโอยแต่กลับยิ้มกว้างกว่าเดิม"ก็มึงพูดจาบ้าบออะไรล่ะ" ปอยดุเสียงเขียว"ก็พูดเรื่องจริง" โซ่หันมาสบตาเธอ ดวงตาคมดุที่เคยมองคนอื่นอย่างเกรี้ยวกราด บัดนี้กลับทอประกายหวานล้ำจนคนถูกมองต้องรีบหลบตา "ปอยอยากกินอะไรครับ เดี๋ยวโซ่ไปซื้อให้ หรือจะเอาชาเย็นเหมือนเดิม"น้ำเสียงทุ้มละมุนที่มาพร้อมกับคำลงท้ายเพราะๆ ทำเอาปอยขนลุกซู่ไปทั้งแขน"แหวะ! ขนลุกโว้ย!" แพรวทำท่าลูบแขนตัวเองประกอบ "ร้อยวันพันปีไม่เคยมีหางเสียง พอเป็นแฟนปุ๊บ กลายร่างเป็นลูกแมวเชื่องๆ ปั๊บเลยนะมึง""เสือก" โซ่หันไปด่าเพื่อนด้วยน้ำเสียงปกติ ก่อนจะหันกลับมาส่งเสียงสองให้แฟนตัวเองต่อ "ว่าไงครับ จะกินอะไร""เอาชาเย็นแหละ... แล้วก็แซนด์วิชทูน่าด้วย" ปอยสั่งรัวเร็ว เพื่อตัดความเขิน"โอเคครับ รอตรงนี้นะ ห้ามหนีไปไหน"โซ่ยอมปล่อยมือจากเธอ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ก่อนที่เขาจะเดินไปซื้อน้ำ ร่างสูงกลับถอดเสื้อช็อปสีเลือดหมูที่สวมอยู่ออกมาอย่างรวดเร็วปอยเบิกตากว้างเมื่อเนื้อผ้าหนาหนักถูกนำมาคลุมทับลงบนไหล่และแผ่นหลังของเธอ กลิ่นน้ำหอมและไอความร้อนจากตัวเขายังคงติดอยู่บนเสื้อ"โซ่ ถอดมาคลุมกูทำ

ปอยหันไปมองคนขับรถที่จู่ๆ ก็เงียบไป สีหน้าของเขาดูจริงจังและมีความกังวลพาดผ่านดวงตาคมคายเล็กน้อย ซึ่งเป็นท่าทีที่หาดูได้ยากมากสำหรับคนอย่างศรัณย์"โซ่ เป็นอะไรหรือเปล่า ปลดล็อกรถสิ กูจะเข้าบ้านแล้ว" ปอยทักขึ้น บีบมือเขาเบาๆโซ่หันมาสบตาเธอ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมความกล้า"ปอย...""อืม ว่าไง""ป๊ากับแม่... กลับมาจากต่างประเทศแล้วนะ มาถึงเมื่อบ่ายนี้เอง" โซ่เกริ่นขึ้นมาเสียงแผ่วปอยชะงักไปนิดหนึ่ง เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างโซ่กับพ่อแม่นั้นตึงเครียดแค่ไหน ครอบครัวของเขาเป็นปมใหญ่ที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดสิบห้าปี การที่พ่อแม่บินกลับมาอย่างกะทันหันแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องปกติแน่ๆ"แล้ว... ป๊ากับแม่ว่าไงบ้าง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า" ปอยถามด้วยความเป็นห่วงโซ่ส่ายหน้าช้าๆ นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยหลังมือเธอไปมา "ยังไม่ได้คุยกันยาวๆ หรอก... แต่โซ่บอกเขาไปแล้วว่าโซ่มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย"เขาเว้นจังหวะไปชั่วอึดใจ ดวงตาคมดุจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังและการขอร้อง"เย็นนี้... ไปกินข้าวบ้านโซ่นะ ป๊ากับแม่รออยู่" โซ่จับมือปอยแน่นขึ้น "ไปในฐานะ... แฟนของโซ่"ตู้เสื้อ