All Chapters of เด็กเปรตของเจเจ้ วัยรุ่น 18++: Chapter 11 - Chapter 18

 การเดินทางกลับจากเกาะร้างเต็มไปด้วยความทุลักทุเลและเสียงบ่นระงมของเหล่านักศึกษาที่เพิ่งผ่านพ้นนาทีเฉียดตายมาหมาด ๆ ทว่าสำหรับนิริน บรรยากาศรอบตัวกลับดูเงียบงันและตึงเครียดอย่างประหลาด บนรถตู้ปรับอากาศของมหาวิทยาลัยที่กำลังมุ่งหน้ากลับหอพัก นิรินพยายามนั่งตัวลีบติดกระจก ทำทีเป็นหลับตาพักผ่อนเพื่อหลีกเลี่ยงการตอบคำถามของกิ่งที่นั่งอยู่เบาะหน้า แต่ปัญหาคือ... ที่นั่งข้าง ๆ เธอ ดันเป็น 'ไอ้เด็กเปรต' ตัวต้นเหตุที่ทำให้หัวใจเธอปั่นป่วนไม่หยุด! ชีตาห์นั่งอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำตัวใหม่ที่ทีมกู้ภัยเตรียมมาให้ ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะอย่างสบายใจ หลับตาฟังเพลงจากหูฟัง ดูเผินๆ เหมือนเด็กปีหนึ่งธรรมดาที่กำลังเหนื่อยล้า ทว่า... ความจริงแล้ว มือหนาของเขาที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อแจ็กเกตตัวโคร่งที่คลุมตักของทั้งคู่อยู่ กำลังสอดประสานเข้ากับมือเล็กของนิริน บีบเคล้นและลูบไล้หลังมือเธออย่างเอาแต่ใจ! นิรินพยายามจะชักมือกลับเป็นรอบที่สิบ แต่ชีตาห์ก็ยิ่งกระชับฝ่ามือแน่นขึ้น นิ้วโป้งสากลากไล้ไปตามซอกนิ้วของเธออย่างอ้อยอิ่ง ทำเอานิรินหน้าร้

 บรรยากาศที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะนิเทศศาสตร์วันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ โดยเฉพาะกลุ่มของเด็กปีหนึ่งที่มี 'ชีตาห์' นั่งเป็นจุดศูนย์กลาง ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้นลวก ๆ กำลังนั่งหัวเราะร่วน โดยมี 'มายด์' ดาวคณะปีหนึ่งหน้าตาสดใสจิ้มลิ้ม นั่งเบียดอยู่ข้าง ๆ จนแทบจะเกยตัก หญิงสาวกำลังส่งยิ้มหวานพลางใช้ส้อมจิ้มผลไม้ป้อนถึงปากชายหนุ่ม ห่างออกไปไม่ไกลนัก ที่โต๊ะของรุ่นพี่ปีสาม 'นิริน' กำลังนั่งกำปากกาในมือแน่นจนข้อขาว สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังภาพบาดตาบาดใจนั้นด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มในอกราวกับมีไฟสุม “ทีกับฉันล่ะชอบกวนประสาท ชอบบังคับขู่เข็ญ... ทีกับเด็กปีหนึ่งเอ๊าะ ๆ ทำมาเป็นยิ้มหน้าระรื่น!” ชีตาห์เหลือบสายตามาเห็นเจเจ้คนสวยกำลังนั่งหน้าหงิกงอ แววตาเจ้าเล่ห์ก็วาววับขึ้นมาทันที แทนที่เขาจะขยับตัวออกห่างจากดาวคณะ ชายหนุ่มกลับแกล้งปล่อยเลยตามเลย เขายื่นหน้าไปงับผลไม้จากส้อมของมายด์ แถมยังส่งยิ้มหวาน กลับไปให้ จงใจยั่วโมโหคนขี้เก๊กที่ปากแข็งไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองสั

ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครในช่วงเย็นวันศุกร์สิ้นเดือนแปรสภาพเป็นสีเทาหม่น เมฆดำทะมึนลอยต่ำปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ก่อนที่หยาดฝนเม็ดใหญ่จะเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงฟ้าร้องครืน ๆ สลับกับฟ้าแลบแปลบปลาบราวกับพายุเข้า สร้างความโกลาหลให้กับผู้คนที่เพิ่งเลิกงาน นิรินในวัยยี่สิบสามปีเต็ม ก้าวเข้าสู่ชีวิตการเป็นสาวออฟฟิศอย่างเต็มตัว หญิงสาวยืนกอดอกอยู่ใต้ชายคาหน้าตึกสำนักงานใจกลางเมืองย่านอโศก วันนี้เธออยู่ในชุดทำงานที่ดูโตขึ้นและเซ็กซี่อย่างเป็นธรรมชาติ เสื้อเชิ้ตผ้าซาตินสีครีมเนื้อนิ่มที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ดเพื่อความสบาย จับคู่กับกระโปรงทรงสอบสีดำเข้ารูปผ่าข้างที่เน้นสัดส่วนโค้งเว้า และรองเท้าส้นสูงสีนู้ดที่บัดนี้ถูกถอดเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะชั่วคราวเพราะกลัวเปียกน้ำฝน การจราจรบนถนนเบื้องหน้ากลายสภาพเป็นอัมพาตโดยสมบูรณ์ ไฟท้ายสีแดงของรถยนต์ทอดยาวเหยียดจนไม่ขยับ นิรินถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้าจากการประชุมกับลูกค้าที่ลากยาวมาทั้งวัน มือบางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูหน้าจอแชตที่เพิ่งเด้งข้อความล่าสุดจาก 'ไอ้เด็กเปรต' ซึ่งตอนน

"ปัง!"ประตูห้องชุดสุดหรูในคอนโดมิเนียมของนิรินถูกเหวี่ยงปิดและกดล็อกอย่างแน่นหนาด้วยฝีเท้าของคนที่กำลังอุ้มเธออยู่ ชีต้าห์ก้าวเดินดุ่ม ๆ ฝ่าความมืดเข้าไปในห้องนอนโดยไม่ต้องพึ่งแสงไฟ ชายหนุ่มโยนร่างบางของสาวออฟฟิศลงบนเตียงนอนหนานุ่มอย่างไม่ออมแรง แม้ฟูกจะนุ่มแค่ไหนแต่แรงเหวี่ยงก็ทำให้นิรินจุกจนต้องนิ่วหน้า "โอ๊ย! ไอ้ต้าห์ ฉันเจ็บนะ! โยนลงมาได้..." นิรินแหวใส่ พยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแต่ยังไม่ทันจะได้ขยับหนี ร่างสูงใหญ่ของหมาเด็กที่ตอนนี้กลายร่างเป็นหมาป่าจ่าฝูงก็โถมตัวลงมาคร่อมทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้แผงอกกว้างและท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้าง แสงสลัวจากไฟถนนภายนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ส่องให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังถมึงทึง นัยน์ตาคมกริบของชีต้าห์วาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะและความหึงหวงที่ยังไม่มอดดับ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดผิวแก้มของเธอจนนิรินต้องลอบกลืนน้ำลาย ความรู้สึกหวาดหวั่นผสมปนเปกับความตื่นเต้นเริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้อง "เจ็บสิดี จะได้จำ!" ชีต้าห์กดเสียงต่ำตวาดใส่ "ผมเคยบอกเจ้แล้วใช่ไหม ว่าอย่าไปทำตัวน่ารั