《สู่อ้อมกอดของเมฆินทร์ 》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

หลังจากการอาบน้ำกลางวันแสก ๆ ของเมฆินทร์จบลง แน่นอนเมื่อเขาได้เริ่มตักตวงจากเธอแล้ว ก็คงจะไม่ยอมอิ่มโดยง่าย เมฆินทร์กอบโกยเอาความสุขและความหอมหวานจากของขวัญอย่างเต็มที่ เรียกได้ว่าคุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์ที่เสียไปเธอลืมตาขึ้นมาในช่วงเย็น เหลียวมองรอบห้องไร้เงาของเมฆินทร์ที่ก่อนหน้ายังทิ้งตัวนอนอยู่ข้างกาย ร่างอวบอิ่มเปลือยเปล่าขยับลุกขึ้น แม้ไม่ได้ร้าวระบมเหมือนครั้งแรกที่ร่วมรักกับเขา แต่บทรักของเมฆินทร์ที่รุนแรงและเร่าร้อนก็ทำให้เธอปวดเมื่อยไม่น้อย ทุกท่วงท่าทุกลีลาแค่นึกขึ้นมาก็พาให้ร้อนวาบไปทั้งตัวไม่ใช่แค่เพียงสองแก้มเนียนด้วยความอายเมื่อไหร่จะครบหนึ่งปี...คำถามที่ดังขึ้นในหัวของเธอทั้งที่วันเวลาผ่านไปยังไม่ถึงเดือนเสียด้วยซ้ำ ภาพที่เมฆินทร์จับให้เธอนั่งบนตักแล้วควบขย่มบนตัวเขาติดตรึงอยู่ในความคิด มือใหญ่ของเขากอบกุมอกอวบมาจากทางด้านหลัง ในขณะที่ของขวัญเป็นผู้ควบคุมจังหวะความซ่านเสียวด้วยตัวเอง แม้ไม่ได้ช่ำชองในบทรักทว่าสัญชาตญาณความเป็นมนุษย์ชักนำให้เธอปล่อยใจและกายไปกับความต้องการที่เขาเป็นผู้ปลุกปั่นให้เกิดขึ้น เสียงครางหวานของเธอคลอเคล้าสอดประสานเสียงแหบพร่าของเขาดังสะท้อนไปท

เมฆินทร์ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความกระปรี้กระเปร่า ทั้งที่นี่คือวันอาทิตย์ที่ควรจะแช่ตัวเองอยู่บนเตียงกับใครสักคนที่เขาจ่ายเงินเพื่อแลกกับการได้ปลดปล่อยความเครียดที่สะสมมา ทว่าคนที่เขาเสียเงินให้ไปกลับบอกหิวข้าว“อาบน้ำดีกว่า” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืดแขนบิดตัวไปมาเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อ แล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกาย เมฆินทร์ใช้เวลาไม่นานก็ออกจากห้องน้ำ จมูกของเขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องแปลกประหลาดของบ้านหลังนี้---กลิ่นอะไร บ้านนี้ไม่เคยมีใครเข้าครัว--- เมฆินทร์รีบร้อนลงมาดูข้างล่างทั้งที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวห่อหุ้มท่อนล่างอยู่อย่างหมิ่นเหม่เมื่อลงมาถึงก็พบสาเหตุ ใบหน้าเปื้อนยิ้มจาง ๆ สายตาเศร้ามองมาที่เขาทำให้เมฆรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก อยู่กับเขาไม่ดีตรงไหนถึงทำหน้าเศร้าเหมือนคนอยากตาย เงินก็ให้ทั้งตัวก็ไม่ได้กักขัง สิ่งเดียวที่เขาตักตวงเอาจากเธอคือความสุขบนเตียงที่เขาพอใจ แต่ดูเจ้าหล่อนทำหน้าสิ ทั้งที่ตอนสอดใส่ยังบิดเร่าเรียกชื่อเขา แต่ตอนนี้กลับทำหน้าเหมือนเขาฉุดกระชากเธอมาชำเราเสียอย่างนั้น“ดูทำหน้า...ทีเมื่อคืนทั้งกอดทั้งเข้าหาครางเรียกชื่อฉันนับครั้งไม่ถ

ของขวัญกลับมาทำงานอีกครั้งหลังการลาพักร้อน ทุกอย่างดูคล้ายจะเป็นปกติ ตื่นเช้ามาทำงานเย็นเลิกงานกลับบ้านตามแบบฉบับของมนุษย์ออฟฟิศทั่วไป แต่ในความปกตินั้นยังมีบางสิ่งซ่อนอยู่ทุกอย่างเมฆินทร์ล้วนกำหนดเอาตามใจตนเอง ของขวัญต้องกลับให้ถึงบ้านตามเวลาที่เขากำหนด หากไม่เป็นไปตามข้อตกลงเขาจะทำโทษแน่นอนว่าคือการทำโทษในแบบของปีศาจบ้ากามอย่างเขานั่นแหละ ถึงไม่มีความผิดอะไร เพียงแค่เดินผ่านหน้า หรือเวลาเขาเรียกแล้วขานรับช้าก็ถูกลากขึ้นเตียงได้ สรุปโดยง่ายว่าต่อให้ไม่ทำอะไรแต่เขาต้องการก็มักจะหาข้ออ้างรังแกเธอได้เสมอ“อะ อะ ทุกคนฟังก่อนนะ” บรรยากาศโดยรอบที่เงียบอยู่แล้วยิ่งเงียบสนิทราวกับว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่ในห้องนี้เลยก็ว่าได้ ทุกคนหันมองไปทางนารี หัวหน้าแผนกธุรการ ฝ่ายเลขาฯ ผู้บริหารจอมเนี้ยบที่พึ่งออกมาจากห้องประชุม พนักงานทุกคนต่างลุ้นด้วยใจระทึกกับผลการประชุมในวันนี้“ปีนี้ผลประกอบการเป็นที่น่าพอใจมาก ท่านประธานฝากมาขอบคุณทุกคนที่ร่วมแรงร่วมใจกันทำงาน ทุกแผนกล้วนมีส่วนในการขับเคลื่อนบริษัทเรา ดังนั้นปีนี้โบนัส 3.5 เท่าของเงินเดือนสำหรับพนักงานที่อายุงานไม่ถึงห้าปี ส่วนคนที่อายุ

ภายในแผนกที่ของขวัญทำงานทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตาทำงานของตัวเอง เอกสารทุกอย่างล้วนสำคัญและรายละเอียดทุกอย่างต้องไม่มีคำว่าผิดพลาด บรรยากาศรอบตัวของหญิงสาวเงียบสนิท นานครั้งจะมีคนเดินผ่านไปบ้าง แต่ทุกคนล้วนงานล้นมือจึงทำให้การเมาท์มอยในวันนี้ไม่อาจทำได้“ขวัญ ท่านประธานเรียกพบ” นารีเดินมาหยุดที่หน้าโต๊ะทำงานของเธอด้วยใบหน้าเคร่งเครียด นี่เป็นครั้งแรกที่พนักงานระดับล่างถูกเรียกพบโดยตรง“พี่นารีว่าอะไรนะคะ” ของขวัญแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ทำงานที่นี่มาเป็นปีไม่เคยเจอประธานบริษัทสักครั้ง แต่หลังจากวันที่เขามาเปิดตัวที่แผนกกลับกลายเป็นว่าเธอต้องคอยหลบหลีกเมฆินทร์ ทว่าหลายวันที่ผ่านมา เมฆินทร์ไม่ได้ไปที่บ้านแล้วทำไมจึงเรียกพบเธอในที่ทำงาน---เจอที่บ้านอย่างเดียวไม่พอหรือไง ต้องตามแกล้งถึงที่ทำงาน---“ท่านประธานเรียกพบ” คำตอบของนารีทำให้หลายคนรุดมาที่โต๊ะทำงานของหญิงสาวด้วยสีหน้าตกใจ จะไม่ให้อกสั่นขวัญแขวนกันทั้งแผนกได้อย่างไร ปกติท่านประธานจะเรียกพบเพียงระดับหัวหน้า พนักงานระดับเดียวกันกับของขวัญมีไม่น้อย และตำแหน่ง ๆ เล็ก ไม่ได้โดดเด่น ถูกเรียกพบเช่นนี้คงไม่ใช่เรื่องปกติ“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถูก

ติ๊ด ๆ ติ๊ด ๆ...เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นบอกเวลาที่สมควรตื่นเช่นทุกวัน เมฆยื่นมือไปปิดนาฬิกาตัวน้อยให้หยุดส่งเสียง ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมาเขาพึ่งจะมาค้างที่บ้านนี้เป็นคืนแรก เมฆพลิกตัวกลับมาเพื่อควานหาร่างบางที่นอนกอดอยู่ทั้งคืน แต่กลับไม่พบคนตัวเล็กนอนอยู่เคียงข้าง ชายหนุ่มลืมตาขึ้นยันกายมองไปทั่วห้องก็ไม่ปรากฏร่างของขวัญ เขาเปิดประตูห้องออกไปจมูกก็ปะทะกับกลิ่นที่โชยมาจากด้านล่างของบ้านเมื่อได้รู้ตำแหน่งของนกน้อยในกรงก็วางใจว่าเจ้าตัวไม่ได้หนีหายไปไหน จึงกลับเข้าห้องไปอีกครั้ง เมฆินทร์ใช้เวลาครู่ใหญ่จัดการกับตัวเองจนเรียบร้อยแล้วจึงมานั่งรอที่โต๊ะอาหาร ทุกอย่างถูกจัดวางเอาไว้เพื่อเขาเรียบร้อยแล้ว“ทำไมไม่กิน”“ขวัญจะขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวค่ะ เดี๋ยวไปสาย”“เธอมีความผิด หนีฉันลงมาด้านล่างโดยไม่บอก”ของขวัญเม้มริมฝีปากเข้าหากันเมื่อถูกอีกฝ่ายหาเรื่องแต่เช้า“ตอนนั้นคุณหลับอยู่ ขวัญไม่อยากกวนเลยลงมาเตรียมมื้อเช้าให้ค่ะ”สายตาของเมฆินทร์ไล่มองเรียวขาเนียนที่อยู่นอกผ้ากันเปื้อน เมื่อคืนเขาปล่อยให้เธอนอนสบายโดยไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเอง ทว่าเช้านี้เมฆินทร์กำลังถูกปลุกเร้าด้วยรูปร่างของเธอที่ดูจะอ