《สู่อ้อมกอดของเมฆินทร์ 》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

“อื้อออออ” คิดถึงที่ไม่ได้หมายถึงคิดถึงห่วงหา ทว่าความนัยที่แอบแฝงมานั้นล้วนแต่ทะลึ่งลามก“ต้องการฉันรึยัง”“ค่ะ...ขวัญต้องการคุณเมฆค่ะ” ต้องการทั้งตัวและหัวใจเมฆินทร์ไม่ได้เปลื้องชุดตัวเองออกทั้งหมด เขางัดเพียงส่วนที่ต้องใช้งานออกมาภายนอก แล้วพลิกตัวเธอให้คุกเข่าบนโซฟา หันหน้าเข้าหาพนักพิงแล้วแอ่นสะโพกมาด้านหลังเพื่อรับเอาแท่งเนื้อร้อนที่อัดแน่นเต็มไปด้วยความต้องการทั้งสองคนสูดปากเครือครางพร้อม ๆ กันเมื่อเมฆินทร์สอดส่งความเสียวเข้าสู่ด้านในจนมิดหมดลำ เขาเคลื่อนครูดมันออกมาช้า ๆ แล้วจึงเสียบส่งจมมิดเข้าสู่ด้านใน แล้วก็ทำเช่นนี้วนลูปอยู่อีกหลายครั้ง“ฉันคิดถึงเธอที่สุดของขวัญ คิดถึงหน้าอกเธอ สะโพกเธอ ร่างกายของเธอ โดยเฉพาะตรงนี้...” เมฆินทร์กระแทกเข้าใส่อย่างแรง ทำให้รู้ได้ว่าตรงนี้ของเขาก็คือดอกไม้งามของเธอ เขาคิดถึงเพียงเรือนร่างที่ใช้บำบัดความใคร่ ไม่ได้คิดถึงด้วยหัวใจเสน่หาต่อเธอ เพียงคิดขึ้นมาก็รู้สึกน้อยใจเจ็บจุกในความรู้สึก“ฉันเล่นกับเธอนานไม่ได้หรอกนะตอนนี้...แต่คืนนี้ ฉันจะกลับมาสนุกด้วย”เมฆินทร์สาวสะโพกเข้ากระแทกกระทั้น เร่งจังหวะให้ตัวเองได้ปลดปล่อย ยิ่งเขารุกเร้าแรงรัวม

“เป็นอะไร”“ก็คุณเมฆสิคะ”“ฉันทำอะไร...ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ”หญิงสาวหันกลับมาด้วยท่าทางเง้างอด พรูลมหายใจเพื่อรวบรวมสมาธิ เพราะตอนนี้เธอเองก็เขินอายอยู่ไม่น้อย“คุณบอกพนักงานไม่ได้ว่าขวัญใส่เสื้อไซซ์ไหน แต่บอกขนาดชุดชั้นในได้ถูกเป๊ะขนาดนั้น ไม่รู้ว่าพนักงานคิดกันไปถึงไหนแล้ว”เมฆินทร์ไม่ได้สลดเลยสักนิด ยังคงใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มทำหน้าตากวนประสาท จากนั้นก็ก้าวยาว ๆ มาหยุดยืนตรงหน้าเธอ สายตาอันตรายจากปีศาจบ้ากามทำงานอีกครั้ง ดูเถอะนี่กลางห้างเขายังไม่คิดจะลดละเรื่องลามกในหัวเลยสักนิด“ก็แล้วจะให้ทำไง เวลาเราอยู่ด้วยกัน...ทำให้ฉันคุ้นเคยแค่ชุดชั้นในของเธอ ไม่ได้ใส่ใจเสื้อผ้า มันเกะกะ แล้วอีกอย่าง...”มือบางยกขึ้นมาปิดปากของเขาอย่างรวดเร็วไม่ให้พูดจนจบประโยค“คุณเมฆคะ ถึงคนจะไม่เยอะ แต่ไม่พูดจะดีกว่านะคะ”“อายเหรอ งั้นกลับไปพูดที่บ้านเถอะ”“ขวัญอยากไปดูของที่ซูเปอร์นี่คะ”“ค่อยให้อิฐกับเรนมาซื้อ หรือไม่ก็สั่งให้เขาไปส่งที่บ้าน”เมฆินทร์ฉวยข้อมือเรียวให้เดินตามไปอย่างรวดเร็ว ให้ตายเถอะหรือโรคเสพติดเธอจะมีจริง เขาเย้าแหย่เธอด้วยถ้อยคำล่อแหลมและเป็นตัวเขาเองที่จินตนาการตามคำลามกให้เป็น

ภายในห้องนอนกว้างมีเพียงโคมไฟหัวเตียงที่ยังสว่างอยู่ ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศไม่สามารถลดอุณหภูมิของไฟรักอันเร่าร้อนบนเตียงกว้างลงได้ สองร่างเปลือยเปล่าของเมฆินทร์และของขวัญยังคงกอดรัดกันแนบแน่นแม้จะล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่แล้วก็ตาม ร่างกายทั้งสองสอดประสานเข้ากันเป็นอย่างดีคนที่บอกว่าตัวเองจะต้องออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ยังไม่ได้หลับตานอน เมฆินทร์ยังคงสวมวิญญาณอาชาไนยให้หญิงสาวที่คร่อมอยู่เหนือร่างกายเขาได้ควบขี่ สายตาหื่นกระหายจับจ้องมองเธอราวกับจะกลืนกิน สองมือบีบเคล้นอกอวบที่ส่ายเด้งยามที่เธอขย่มอยู่บนตัวเขา เมฆินทร์สวนกระแทกรับสะโพกที่กดลงมา ทำให้ของขวัญต้องยืดกายบิดเร่า จากหญิงสาวที่ไร้ประสบการณ์ถูกเมฆินทร์เคี่ยวกรำจนสามารถนำพาให้ตนเองและตัวเขาแตะคว้าดวงดาวได้บ่อยครั้ง---ขวัญทำแค่กับคุณ--- แต่อาจารย์ไม่เคยรู้เลยว่าลูกศิษย์ของตนไม่เคยต้องการที่จะใช้สิ่งที่เขาพร่ำสอนกับชายอื่น ไม่ว่าเมฆินทร์จะมองเธออย่างไร แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจะมีเพียงเขาที่ได้มันไปเมฆินทร์พลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบน ความต้องการที่มากล้นถาโถม ไฟราคะเร่าร้อนกำลังแผดเผาให้เขาต้องปลดปล่อย เมฆินทร์สอดกระแทกเข้าหาเธอซ้ำ จนกระทั

“จะไปตามหาเนื้อคู่” เขาชำเลืองมองคุณหมอสาวที่กลอกตาเป็นเลขแปดและเบะปากเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าหล่อนจะเชิดสะบัดแล้วเดินนำหน้าไป“มึงจะขับรถเองจริง ๆ เหรอ ถนนมันเปลี่ยนไปเยอะนะ แค่ห้าหกปีที่มึงไม่ได้กลับมานี่ก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว”“มีสิ่งหนึ่งเหมือนเดิม...รถติด” เจษฎาเอ่ยติดตลก ไม่ว่าจะกี่ปีกี่ชาติ สร้างถนนเพิ่มขึ้นอีกกี่สาย ขึ้นฟ้ามุดดินก็ไม่ได้ทำให้สภาพการจราจรของประเทศไทยแลนด์แดนสไมล์นี้ดีขึ้น มีแต่จะติดเพิ่มขึ้นมากไปอีกซะมากกว่า“กูพาน้องเมย์กลับก่อน ดูยืนทำตาเขียวอยู่นู่น” เมฆินทร์ทำหน้าบุ้ยใบ้ไปทางน้องสาวที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่ที่รถเจษฎาโคลงศีรษะเบา ๆ แล้วพรูลมหายใจออกมา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่คุณหมอจะหายโกรธ ไม่รู้ต้องขอโทษอีกกี่ครั้ง หรือทะเลาะกันอีกกี่ปี แต่จะว่าไปก็สนุกดีเหมือนกัน เพราะนอกจากเมษิณีแล้วก็ไม่มีใครให้เขาต่อปากต่อคำด้วยสักคน ถือว่าเป็นสีสันของชีวิตเวลากลับมาที่ประเทศไทย ที่ไม่มีอะไรเป็นแรงจูงใจให้คิดคืนสู่มาตุภูมินอกจากบิดามารดาที่ไม่ยอมย้ายตามเขาไปสักทีถนนและภูมิทัศน์ต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงไปมากเหมือนที่เมฆินทร์บอกไว้ไม่มีผิด บางที่ก็ปรับปรุงใหม่จนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม บางแห่ง

“ถ้าผมจะขอหมั้นกับลิสาไว้ก่อนได้ไหมครับ ไม่ใช่ไม่แต่งนะครับคุณอาอย่าพึ่งเข้าใจผิด แค่ถ้าเราทำอะไรตอนนี้ ผู้ถือหุ้นบางส่วนอาจมีปัญหามองว่าเราต้องการทำอะไรก่อนการร่วมทุนจะลุล่วง และที่สำคัญคนต้องมองลลิสาในทางที่ไม่ดี ภาพลักษณ์คือสิ่งสำคัญคุณอาลืมเหรอครับ”“ถ้าจะหมั้นต้องประกาศวันที่เซ็นสัญญาร่วมทุน”แล้วมีทางไหนให้รอด คงต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน เมฆินทร์พรูลมหายใจออกมาอย่างหนักอึ้งในจิตใจ ปพนโลภมากเกินกว่าที่ใครจะคิดได้ เพราะภาพลักษณ์ที่เคยร่วมก่อตั้งบริษัทมากับเมฆาพ่อของเขา ทำให้ปพนยังเป็นที่เชื่อมั่นอยู่ในหมู่พนักงานหลายระดับ หากจะโค่นเขาลงจึงไม่อาจทำสิ่งใดไปโดยไม่ยั้งคิด“ก็ได้ครับ วันที่เซ็นสัญญาร่วมทุนผมจะประกาศเรื่องหมั้นกับลิสา”“ฮ่า ๆ...ดีมาก ร่วมหุ้น ร่วมทุน และร่วมชีวิตกัน”ปพนหัวเราะชอบใจเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่ตัวเองต้องการ อีกไม่นานเขาจะเป็นผู้ควบคุมเมฆินทร์ เป็นประธานที่อยู่เหนือประธาน สิ่งที่วางแผนมานานกำลังจะสำเร็จ“ถ้าเมษมันยังอยู่ มันต้องภูมิใจในตัวหลานชายแน่นอน ต่อไปคงต้องเรียกว่าลูกเขยแล้วสินะ”เมฆินทร์ยกยิ้ม แค้นรักที่เคยฝากไว้กับลูกเขยคนโปรด จะตอบแทนพ่อตาคนเปรตอ