Todos los capítulos de สู่อ้อมกอดของเมฆินทร์ : Capítulo 1 - Capítulo 10

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยขวัญที ขวัญไม่ไป ปล่อย ปล่อย” ของขวัญร้องขอความช่วยเหลือจากผู้คนที่มามุงดูมากมาย“ปล่อย บอกให้ปล่อย”ทุกคนได้เพียงแค่มองดูเธอ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เพราะรู้ดีว่าคนที่มาพาตัวหญิงสาวไปนั้นคือคนของใคร ทุกคนต่างหาเช้ากินค่ำเลี้ยงปากท้องและครอบครัว ไม่มีใครอยากเอาตัวเองเข้ามารนหาที่ตาย ทั้งจะพาครอบครัวเดือดร้อนไปด้วย“ทำอะไรวะ” ชายคนหนึ่งเอ่ยถาม เพราะอย่างไรก็คนเคยเห็นกันมาตั้งแต่ของขวัญยังเด็ก แต่เพียงแค่ก้าวเข้ามาก็ต้องชะงัก กลุ่มชายฉกรรจ์ยกปืนขึ้นชี้หน้าจนเขาต้องถอยหลังกรูดกลับไปที่เดิม“ปล่อยนะ ไอ้พวกบ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้...โอ๊ยเจ็บ!!”พลั่ก!!! ของขวัญอาศัยจังหวะที่ชายร่างใหญ่ไม่ทันได้ระวังตัวถีบเข้าไปที่ขาของคนที่จับตัวเธอเอาไว้ คนหนึ่งเสียหลักแต่อีกคนกลับตั้งรับทันท่วงที ของขวัญสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม คิดจะวิ่งหนีไปให้ไกลหากแต่ไม่อาจหลุดพ้น ร่างเล็กถูกกระชากกลับมาอย่างแรงจนตัวปลิว มันจับเธอกดเข้าไปในรถ นั่งขนาบเอาไว้ทั้งซ้ายขวา แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ของขวัญยังไม่ยอมแพ้ดิ้นรนสุดแรงที่มีมาตลอดทาง ทว่าด้วยคำสั่งของเสี่ยเม้งทำให้พวกมันไม่กล้าที่จะลงไม้ลง

รถตู้สีดำสนิทขับเคลื่อนเข้ามาจอดยังบริเวณหน้าเกสต์เฮาส์แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่ที่ได้ระบุไว้ตามนัดหมาย ใช้พบปะกันเป็นประจำในเรื่องเช่นนี้ ประตูทั้งสองฝั่งของด้านหน้าถูกเปิดออก บอดี้การ์ดสองคนลงจากรถก่อนเพื่อเปิดประตูให้ผู้เป็นเจ้านายเมฆินทร์หรือเมฆก้าวลงจากรถตู้สีดำ เบื้องหน้าเขาคือนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ทว่าเบื้องหลังกลับพัวพันธุรกิจสีเทาและกลุ่มมาเฟียผู้มีอิทธิพล เพราะคำกล่าวของเสี่ยเม้งทำให้เมฆนึกสนใจอยากเห็นสินค้าด้วยตัวเอง ที่ผ่านมาหากต้องการปลดปล่อยความต้องการหรือนึกสนุกเป็นครั้งคราวก็จะตัดสินใจผ่านรูปถ่ายที่ส่งไปห้าแสนสำหรับเมฆเรียกได้ว่าเศษเงิน แต่ราคาระดับนี้เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะเป็นของดีหรือแค่คำคุยของพ่อค้าเจ้าเล่ห์อย่างเสี่ยเม้ง ที่ล้วนรู้กันดีในวงการว่าเป็นจิ้งจอกเฒ่าเขี้ยวลากดินเพียงใด“คุณมาตรงเวลาเป๊ะเลยนะครับ” เสี่ยเม้งเอ่ยต้อนรับด้วยใบหน้าที่ยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงเม็ดเงินที่กำลังจะได้รับ หากลูกค้า VIP ต้องการได้ครั้งแรกของหญิงสาวในวันนี้ เขาต้องยอมจ่ายหนึ่งแสนบาท และแน่นอนว่าไม่มีลูกค้าในบ่อนคนไหนยอมควักเงินเพียงเพื่อให้ได้เป็นผู้ชายคนแรก ฟังดูแล้วไร้สาระส

ของขวัญลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของอีกวัน เธอหลับตาลงอีกครั้งแล้วโคลงศีรษะเบา ๆ เพื่อเรียกสติตัวเองและขับไล่ความมึนงง เพียงขยับเล็กน้อยก็รู้สึกปวดระบมไปทั้งตัว ลำแขนเล็กฝืนยันร่างกายให้ลุกนั่ง หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พยายามไล่เรียงลำดับเหตุการณ์ที่พอจะจำได้ ของขวัญแม้จะยังรู้สึกมึนงงอยู่แต่ก็พอจะจำเรื่องราวได้ดี หากแต่ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่จะตื่นลืมตาขึ้นมานั้นคือเธอถูกจับมัดมือไพล่หลัง เสี่ยเม้งคุยโทรศัพท์กับใครสักคนจากนั้นก็ถูกพาตัวมาที่รถ แล้วจากนั้นความทรงจำของเธอก็ขาดไปของขวัญกวาดสายตามองไปรอบตัว ห้องนอนสีขาวคุมโทนด้วยสีเทาอ่อนดูสะอาดสะอ้าน เตียงกว้างสีขาวละมุน ข้าวของถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ของขวัญก้าวเท้าลงจากเตียง เธอย่นหน้าเมื่อความเจ็บวิ่งแปลบไปทั้งร่างกาย มือบางลูบไปยังแขนและไหล่ที่ระบมจากการถูกฉุดกระชาก มองสำรวจไปทั่วร่างกายของตัวเองก็พบว่าเสื้อผ้าของตัวเองยังอยู่ครบ หากแต่มันสกปรกไปกว่าที่ควรจะเป็นอยู่มาก ของขวัญเดินไปที่ประตูและพบว่ามันไม่ได้ถูกล็อกจากด้านนอก เธอเปิดประตูออกแล้วเดินลงบันไดมาพลางกวาดสายตามองไปโดยรอบ---บ้านของใคร--- หรือมีคนช่วยเธอออกมาจากขุมนรกนั

ของขวัญนิ่งเงียบสมองอื้ออึงไร้หนทาง ในใจพร่ำร้องภาวนาถึงพ่อแม่ของเธอที่ไม่อาจหวนกลับ เหนื่อยและท้อในชีวิตที่ต้องดิ้นรนเพียงลำพัง เหตุใดตอนนั้นถึงไม่ได้ตายตามพ่อแม่ไปให้จบสิ้น ชีวิตของเธอไม่เหลืออะไรให้หวังอีกต่อไป อยู่ต่อก็ไม่ต่างจากตายทั้งเป็น ป้าที่คิดว่าเป็นญาติที่เหลือก็ไม่ต่างจากแม่มดตนหนึ่ง นับแต่สูญเสียพ่อแม่ ป้าและลุงก็ปฏิบัติกับเธอราวกับไม่ใช่คน คนคนหนึ่งต้องเข้มแข็งแค่ไหนกัน ถึงจะมีชีวิตมาถึงวันนี้ สุดท้ายแล้วอย่างไรเธอก็ไม่ต่างจากสินค้าชิ้นหนึ่ง“เสื้อเธอที่ขาดกับกระโปรงที่แหกจนเกือบถึงเอว ผิวขาว ๆ ของเธอ แค่นี้พวกมันก็พร้อมจะพาเธอไปถึงสวรรค์ชั้นไหน ๆ”เสียงหนักแน่นที่เอ่ยออกมาชวนให้คนฟังคิดตามอย่างหวาดผวา คำขู่ของเขายิ่งกระตุ้นให้ลูกนกที่ตกใจตัวสั่นงันงกยิ่งกว่าเดิม มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นกำคอเสื้อที่กระดุมหลุดขาดจากการสะบัดตัวดิ้นรนต่อสู้ กระโปรงที่เคยแหวกแต่พองามก็ฉีกขาดขึ้นมาเป็นทางยาว เผยให้เห็นผิวขาขาวล้วงลึกชวนให้คนมองคิดไกลไปถึงไหนต่อไหน“คุณอย่าทำอะไรขวัญเลยนะคะ” เธอปาดน้ำตาเสียงสั่น“ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอสักหน่อย ฉันให้ทางเลือกกับเธอต่างหาก หากเธอเต็มใจเป็นของฉัน ห