《สู่อ้อมกอดของเมฆินทร์ 》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

พายุความเร่าร้อนพัดผ่านไป ภายให้ห้องนอนที่เคยระอุด้วยไฟรักเงียบสงบลง สองร่างเปลือยเปล่ากกกอดแนบชิด ของขวัญเต็มใจรับความปรารถนาจากยาปลุกกำหนัดที่เมฆินทร์ได้รับ เธอรู้สึกตัวหลังจากได้งีบหลับไปเพียงชั่วโมงกว่า ๆ ร่างกายรู้สึกระบมไม่น้อยโดยเฉพาะช่วงเอว ร่างเล็กพลิกตัวเข้าหาไออุ่นจากแผ่นอกกว้างของเมฆินทร์ เรียวแขนเล็กวางพาดบนลำตัวของคนที่เธอเข้าใจว่าคงยังหลับอยู่ ทว่าเมฆินทร์กลับเอ่ยขึ้นโดยที่เปลือกตายังคงปิดสนิท“ตื่นเช้าทำไม วันนี้หยุดไม่ใช่เหรอ”“ขวัญกวนคุณเหรอคะ...เอ่อ...อาการเมื่อคืนหายหรือยังคะ”เธอเอ่ยถามไม่เต็มเสียง เพราะบทรักเมื่อคืนนั่นเร่าร้อนไปด้วยฤทธิ์ยาของเขา และความต้องการที่ซ่อนอยู่ภายในใจของเธอเอง ของขวัญต้องการอ้อมกอดของเมฆินทร์แม้จะพยายามเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าระหว่างเขาและเธอสุดท้ายวันหนึ่งก็ต้องเดินไปถึงจุดจบ และคนที่ต้องเสียใจที่สุดก็คือตัวเอง“อืม...ไม่รู้จะหายขาดไหม” เมฆินทร์ลืมตาขึ้นมามองหญิงสาวในอ้อมแขน สายตาของเขายังคงแฝงด้วยอารมณ์ที่ไม่รู้ว่าเกิดจากฤทธิ์ยาที่ตกค้าง หรือเพราะเมฆินทร์เสพติดในตัวเธอกันแน่“เช็กความแน่ใจอีกครั้งดีไหม” จมูกโด่งยังคงซุกไซ้คลอเคลียไม่ห่

การได้พบผู้บริหารสำหรับพนักงานธรรมดาดูจะไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งเป็นถึงประธานบริษัทยิ่งยากที่จะมีเหตุอันควรให้ต้องเข้าพบ การได้เข้าถึงตัวเมฆินทร์ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ทั่วไปหากเขาไม่มีคำสั่งหรือตั้งใจมาเพื่อให้ของขวัญได้เจอจริง ๆ นับตั้งแต่วันที่เรนไปพบเธอที่บ้าน บอดี้การ์ดทุกคนที่เคยอยู่ในบริเวณบ้านก็ถูกเรียกกลับ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา จากคนแปลกหน้าก็กลายเป็นคนรู้จัก ทุกคนให้เกียรติและเคารพเธอในฐานะผู้หญิงของเมฆินทร์ จนเคยชินกับการมีพวกเขาอยู่ สามวันสุดท้ายของการอยู่ในสถานะที่ไม่สามารถระบุได้ว่าแท้จริงแล้วคืออะไร...ผู้หญิงของนาย...คงเป็นคำนี้กระมังที่เป็นสถานะชัดเจนและได้ยินจากบอดี้การ์ดเหล่านั้นCongrats Corporation ในเครือ MK Group วันนี้ดูคึกคักมากกว่าในทุกวัน สื่อมวลชนจำนวนมากต่างทยอยกันมาร่วมงานแถลงข่าวการเซ็นสัญญาร่วมทุนของ MK Corporation กับ Congrats Contractor บริษัทรับเหมาก่อสร้างรายใหญ่ในต่างประเทศ โดยมี MK Corporation เป็นทุนหลักในการสร้างเอนเตอร์เทนเมนต์คอมเพล็กซ์ขนาดใหญ่ที่มีมูลค่าหลายพันล้านบาทพิธีกรยังคงดำเนินหน้าที่ของตน เพื่อเชื่อมระหว่างทีมผู้บริหารทั้งสองฝั่งกับน

สายการบินภายในประเทศคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาที่ต่างต้องการมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางของตัวเอง ของขวัญนั่งปล่อยความคิดให้ล่องลอยตามแต่สมองจะนึกสิ่งใดได้ ไม่ได้จำกัดขอบเขตของมัน เธอหยิบบัตรประชาชนใบใหม่ออกมาดู จะไม่มีของขวัญ อินจิตราอีกต่อไป ทุกอย่างจะถูกทิ้งไว้เป็นเพียงความหลัง จากวันนี้ไปจะมีเพียง อวัศยา ปโยธร“คุณครับ”หญิงสาวช้อนใบหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มคนนี้ช่างคุ้นตาทว่ากลับนึกไม่ออกว่าเคยเจอเขาที่ไหน แต่เมื่อได้ใช้เวลาทบทวนอยู่สักครู่ก็นึกขึ้นได้“คุณนั่นเอง”“จำผมได้แล้วใช่ไหมครับ คนที่ขับรถเซ่อ ๆ จนเกือบชนคุณเมื่อคราวก่อน”“ขอโทษด้วยค่ะ เมื่อครู่นึกนานไปหน่อย”“ไม่แปลกหรอกครับ ผ่านไปตั้งเป็นเดือนแล้ว...ผมชื่อเจษฎา เรียกว่าเจษก็ได้ครับ”“ขวะ...ฉันชื่อ อวัศยา เรียกหมอกก็ได้ค่ะ”“คุณหมอก” เจษฎาส่งยิ้มให้สาวสวย ที่คิดว่าคงไม่มีโอกาสได้พบกันอีก แต่ใครจะคิดว่าพระพรหมท่านกลับลิขิตให้เขาได้เจอกับเธออีกครั้ง เจษฎาดีใจมากที่ได้พบอวัศยาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาจะไม่ปล่อยให้เธอจากไปโดยที่ตัวเองไม่ทันได้ทำอะไรเลยสักอย่าง“ไม่ทราบว่าคุณหมอกจะไปไหนเหรอครับ”“หมอกจะไปเชียงใหม่ค่ะ”ใบหน้าสวยส่

อวัศยามาถึงเชียงใหม่พร้อมกับเจษฎาที่มาเที่ยว หลังจากที่กินข้าวร่วมกันทั้งสองคนก็ต่างคนต่างแยกย้ายไปที่พักของตัวเอง เจษฎาได้ขอเบอร์ติดต่ออวัศยาเอาไว้ แต่ช่วงสองวันที่ผ่านมาพยายามโทรอย่างไรก็ไม่สามารถติดต่อได้อวัศยาเดินออกมาจากโรงแรมแห่งหนึ่งที่เธอพึ่งเข้าไปยื่นใบสมัครเข้าทำงาน นับตั้งแต่มาถึงเธอตระเวนยื่นใบสมัครงานตามที่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นโรงแรม บริษัทตลอดจนร้านอาหาร อวัศยามาที่นี่เพราะอยากเริ่มต้นใหม่ ด้วยสังคมใหม่ ๆ และต้องการหลีกหนีจากผู้คน เพราะคิดว่าการได้มาอยู่ในที่ไม่มีใครรู้จักเธอคงทำให้อะไรหลายอย่างดีขึ้น อากาศในตัวเมืองเชียงใหม่วันนี้ค่อนข้างอบอ้าว จนอวัศยาเริ่มรู้สึกเวียนหัว อีกทั้งยานพาหนะและผู้คนที่ขวักไขว่ไปมาทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัวเท่าไรนัก“คุณหมอก” เจษฎารีบเข้าไปประคองอวัศยาที่ยืนโอนเอนก่อนที่ล้มลงไปที่พื้น ตัวของเธอเย็นเฉียบแต่กลับมีเหงื่อผุดพรายขึ้นบนใบหน้าจนเปียกไรผมที่หน้าผาก“เป็นอะไรไปครับ”“คุณเจษ...ขอบคุณค่ะ” อวัศยาขยับตัวออกห่างจากเจษฎา“หมอกเวียนหัวนิดหน่อย...น่าจะเพราะอากาศร้อนค่ะ แต่หมอกไม่เป็นอะไรแล้ว”“คุณพักแถวนี้เหรอครับ”“ค่ะ”“ผมพักอยู่ที่โรงแรมตรงม

“ไอ้พวกสารเลว” เมฆินทร์ขบกรามแน่น แววตาแดงก่ำด้วยความโกรธ การที่เธอไปให้ไกลจากคนพวกนี้คงเป็นทางที่ดีที่สุด ยิ่งไปให้ไกลเท่าไรยิ่งดีต่อตัวเธอ“อิฐ”“ครับนาย”“ส่งคนไปหาเสี่ยเม้ง บอกว่าฉันให้มาทวนความจำ...ถ้าเมื่อไหร่เรื่องของขวัญหลุดไป บอกมันว่าเตรียมสร้างบ่อนใหม่ในนรกได้เลย”“ครับ” อิฐรับคำและโทรสั่งลูกน้องให้ไปทำตามที่เมฆินทร์บอกในทันที เพราะหากช้ากว่านี้ ไม่เขาต้องไปเองก็คงจะเป็นเมฆินทร์ไประเบิดบ่อนเสี่ยเม้งเอง“นายจะไม่ตามหาคุณขวัญจริง ๆ เหรอครับ ตัวคนเดียวน่าเป็นห่วงนะครับ” เรนเอ่ยถามคำนี้เป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ ได้แต่หวังว่าเจ้านายจะใจอ่อนแล้วทำตามความต้องการของตัวเองสักที“ข้างตัวฉันตอนนี้มันปลอดภัยรึไง ปล่อยเขาไปนั่นแหละดีแล้ว อีกอย่าง...” เมฆินทร์นิ่งเงียบไป“นายรักเธอใช่ไหมครับ”เมฆินทร์ไม่ตอบคำถามของอิฐ เพราะเขาคิดว่าทั้งสองคนที่อยู่กับเขามานานย่อมรู้คำตอบดีอยู่แล้ว แววตาตัดพ้อของเธอที่มองเขาในวันสุดท้ายที่ได้เจอกัน ไม่ต่างจากมีดที่ปักลงกลางอก เคยมั่นใจว่าอย่างไรของขวัญก็ต้องฟังคำพูดของตัวเอง และไม่มีทางที่จะไปจากตน จนวันที่ก้าวเข้าสู่ความเงียบของบ้านเล็กหลังนั้น จึงทำใ