All Chapters of ข้าอยู่บน ท่านอ๋องอยู่ล่างNC25+: Chapter 21 - Chapter 30

เซียวหนานเม้มริมฝีปากแน่น ยามนี้ในหัวของนางคิดได้ว่าการโผล่พรวดพราดออกมายั่วยวนเขาในเวลานี้ดูจะไม่เหมาะเป็นอย่างยิ่ง นางจึงตัดสินใจค่อย ๆ ย่องหันหลังหมายจะเดินกลับไปตามเส้นทางเดิม ทว่าในวินาทีนั้นเอง จู่ ๆ เสียงลมพัดผ่านวูบหนึ่งก็ดังขึ้น พร้อมกับมีดสั้นเล่มหนึ่งปาเฉียดเส้นผมของนางจนตัดปอยผมขาดร่วงลงมา ก่อนจะพุ่งปักเข้ากับเสาไม้ค้ำศาลากลางน้ำเสียงดังฉึ่กเซียวหนานตระหนกตกใจเสียขวัญจนเผลอกรีดร้องออกมาเสียงหลง นางก้าวถอยหลังพะวักพะวงจนเสียหลักพลัดตกสระบัวข้างทางเดินเสียงดังซ่า สายน้ำเย็นเชียบทะลักเข้าปากและจมูกจนนางต้องตะเกียกตะกายว่ายน้ำขึ้นมาอย่างยากลำบาก ทันใดนั้น ฝ่ามือหนาอันแข็งแกร่งของใครบางคนก็ยื่นลงมากระชากฉุดร่างของนางขึ้นมาจากสระบัวแห่งนั้นเนื่องจากนางสวมใส่เพียงเสื้อคลุมตัวยาวเพียงตัวเดียว ยามเมื่อผ้าเนื้อหนาถูกน้ำจนเปียกโชก มันจึงหนักอึ้งและหลุดร่วงลงมาจากเรือนร่าง เปิดเปลือยผิวเนื้อขาวผ่องเนียนงดงามท้าทายแสงอาทิตย์ยามเย็นอย่างหมดเปลือกมู่หรงเคออวี่ทอดสายตามองเรือนร่างเปลือยเปล่าอันงดงามนั้นด้วยความตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะรีบถอดเสื้อคลุมเนื้อดีของตนเองออกมาคลุมปิดเรือ

ยามนี้ที่เรือนนอนของเซียวหนาน มีสาวใช้คนใหม่นามว่าเจียฮุ่ยถูกส่งมาอยู่คอยรับใช้ และผู้ที่ส่งนางมาดูแลก็คือลี่หมัวมัวตามคำสั่งของนายหญิงใหญ่มู่หรงจิ่วนั่นเอง เจียฮุ่ยเป็นสาวใช้ที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา รูปร่างอวบอัดได้สัดส่วน และเป็นคนว่าง่ายว่าความตามสั่งอย่างยิ่ง“นายหญิงใหญ่มีคำสั่งกำชับลงมาว่า ในทุก ๆ วัน อนุเซียวจะต้องแช่กายในน้ำนมอุ่นผสมสมุนไพรหอมเจ้าค่ะ การทำเช่นนี้จะดียิ่งต่อการบำรุงผิวพรรณของท่านให้เนียนนุ่มหอมกรุ่นอยู่เสมอ”เซียวหนานพยักหน้ารับเบา ๆ พลางปล่อยให้เจียฮุ่ยช่วยปลดถอดเสื้อผ้าออกจากเรือนร่างอย่างว่าง่าย สาวใช้ตัวน้อยมองเรือนร่างของนางด้วยความตกตะลึงตะลึงลาน ยามเมื่อได้ยลผิวพรรณอันขาวผ่องเนียนอมชมพูและเรือนร่างอรชรที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติของนายสาวตรงหน้า“บ่าวเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วเจ้าค่ะว่า เหตุใดนายหญิงใหญ่จึงสั่งให้บ่าวมาคอยดูแลท่านเป็นพิเศษเช่นนี้”“ทำไมหรือ” เซียวหนานเอ่ยถามเสียงเรียบ“เพราะนายหญิงใหญ่ชื่นชอบสาวงามเป็นที่สุดเจ้าค่ะ และท่านก็นับเป็นหนึ่งในสาวงามที่ต้องตานายหญิงใหญ่เข้าอย่างจัง”เซียวหนานก้าวขาลงไปในอ่างน้ำทั้งที่เรือนร่างเปลือยเปล่าล่อ

เจียฮุ่ยใช้ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่เนื้อนุ่มคลุมเรือนร่างให้เซียวหนานอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงประคองนางมานั่งลงที่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ สาวใช้ค่อย ๆ เช็ดหยดน้ำและหวีเรือนผมสลวยให้ผู้เป็นนายด้วยความเบามือ“ต่อไป ไม่ต้องเกล้าผมทรงสูงให้ข้า เพียงรวบมวยไว้กลางศีรษะแล้วปักปิ่นเอาไว้ก็พอ” เซียวหนานออกสั่ง“แต่ทรงผมเช่นนี้มิใช่ทรงที่กำลังนิยมในเมืองลั่วหยางนะเจ้าคะ ทำเช่นนี้ท่านอาจจะดูไม่งดงามสะดุดตาเท่าอนุคนอื่น ๆ” เจียฮุ่ยเอ่ยทักท้วงด้วยความหวังดีเซียวหนานเผยรอยยิ้มงดงามเย้ายวนออกมา จนทำเอาสาวใช้ตัวน้อยถึงกับหัวใจกระตุกเกร็ง“ข้ามิมิใช่ชาวลั่วหยาง ข้ามาจากเผ่าหุย และเจ้าจงมองข้าให้เต็มตา ว่าข้าในยามที่ปล่อยเรือนผมเช่นนี้ งดงามหรือไม่”เจียฮุ่ยสบเข้ากับดวงตาฉ่ำน้ำกลมโตของเซียวหนาน พลางมองดูเรือนผมยาวสลวยที่แม้จะยังเปียกชื้น ทว่ากลับทิ้งตัวคลอเคลียอยู่บนเนินอกอวบอิ่มและลาดไหล่ขาวเนียน สาวใช้ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอแล้วเอ่ยตอบเสียงสั่น“เจ้าค่ะ ท่านงดงามมากจนบ่าวตื่นตะลึงไปหมดแล้ว”“เช่นนี้ เจ้าคงเข้าใจความหมายของข้าแล้วใช่หรือไม่”“เจ้าค่ะ บ่าวเข้าใจแล้ว”เจียฮุ่ยเป็นสาวใช้ที่เฉลียวฉลาด นางเคยรับ

อนุเก้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูคล้ายจะแสดงความเห็นอกเห็นใจ ทว่าสตรีคนใดในโถงแห่งนี้มีหรือจะไม่รู้ว่า นางกำลังเอ่ยวาจาเสียดสีและเหยียดหยามกดข่มคนงามคนใหม่“โดยปกติแล้ว ยามเมื่อจวนอ๋องรับอนุคนใหม่เข้ามา ท่านอ๋องมักจะใช้เวลาพำนักร่วมเตียงกับสตรีนางนั้นอย่างน้อยที่สุดก็สี่หรือห้าวันติด ทว่าเหตุใดในครานี้ ท่านอ๋องจึงใช้เวลาอยู่ร่วมกับน้องสิบเอ็ดเพียงสองวันเล่า หรือว่าน้องสิบเอ็ดกระทำสิ่งใดให้ท่านอ๋องขุ่นเคืองพระทัยหรือ เจ้าต้องการให้พี่สาวผู้นี้ช่วยชี้แนะสั่งสอนการปรนนิบัติบุรุษหรือไม่”เซียวหนานเองก็เพิ่งจะได้ล่วงรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรก ย่อมมีความรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้างตามสัญชาตญาณ ทว่าด้วยเพราะได้รับการเคี่ยวกรำฝึกฝนวิชานกกระจอกสืบข่าวมาอย่างหนักหน่วง ไม่ว่าจะเป็นถ้อยคำกระแนะกระแหนใดที่หลุดออกจากปากผู้อื่น เซียวหนานก็ยังคงสามารถรักษารอยยิ้มและกิริยาอันสงบสง่าไว้ได้อย่างแนบเนียนนางเพียงแต่ระบายรอยยิ้มบาง ๆ ตรงมุมปาก ไม่กล่าวยอมรับหรือปฏิเสธความหวังดีจอมปลอมนั้น ทันใดนั้น นายหญิงใหญ่มู่หรงจิ่วก็ออกปากเอ่ยแทรกขึ้น“น้องสะใภ้สิบเอ็ดอาจจะยังเยาว์วัยนัก ยามปรนนิบัติท่านอ๋องก็อาจมีสิ่งขาดต

ร่างบอบบางของเซียวหนานถูกช้อนอุ้มออกมาจากเรือนของนายหญิงใหญ่ เดินตรงไปยังเรือนของมู่หรงเคออวี่ ทว่าก่อนจะถึงเรือนพัก เขากลับเปลี่ยนทิศทางแวะเข้าสู่สวนดอกไม้ส่วนตัวของมู่หรงจิ่วเสียก่อนเสื้อคลุมตัวหนาของอ๋องหนุ่มถูกถอดออกแล้ววางแผ่ลงบนพื้นหญ้า ข้างม้านั่งใกล้มวลดอกไห่ถังที่กำลังเบ่งบาน ยามนี้อากาศอบอุ่น แสงแดดอ่อนสาดส่องลงมายังเรือนร่างนวลผ่องของเซียวหนานจนดูเรืองรองมู่หรงเคออวี่ก้มลงโน้มใบหน้าเข้าหา แนบฝ่ามือและริมฝีปากอมดูดยอดอกของนางผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนเปียกชุ่ม ละเลียดชิมความอวบอิ่มสลับกันทั้งสองข้างอย่างหิวกระหาย พร้อมกันนั้น นิ้วมือหนายังรุกรานเข้าสู่ช่องทางรักเบื้องล่าง บดบี้และนวดเฟ้นร่องเนื้อฉ่ำหวานจนเนื้อผ้าตรงนั้นเปียกชื้นไปด้วยน้ำหวานหล่อเลี้ยงที่หลั่งไหลออกมา“เจ้าช่างมีวิธียั่วยวนข้าเหลือเกิน กลิ่นหอมนี้ทำให้ข้าหลงใหลจนยากจะถอนตัว”“ข้าน้อยร่ำเรียนมาจากเผ่าหุยเจ้าค่ะ ไม่คิดว่าท่านอ๋องจะพึงใจถึงเพียงนี้”“สิ่งใดที่อยู่บนเรือนกายของเจ้า ข้าย่อมชอบทั้งหมด”สิ้นคำกล่าว มู่หรงเคออวี่ก็ประกบจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างเร่าร้อน ฝ่ามือและนิ้วมือเรียวชำแรกแทรกดันเข้าไปในร่องรักอย่างห