All Chapters of ข้าอยู่บน ท่านอ๋องอยู่ล่างNC25+: Chapter 1 - Chapter 10

หลังดื่มน้ำแกงเสร็จ ลี่หมัวมัวจึงรินชาดอกมะลิให้มู่หรงเคออวี่ดื่มล้างปาก กว่าอ๋องสี่จะมีอารมณ์คัดเลือกสาวงาม เวลาก็ผ่านไปจนเกือบจะครึ่งชั่วยามแล้วสตรีทั้งสิบเอ็ดคนยังคงยืนอยู่เช่นนั้น แม้ในห้องนี้จะเป็นห้องอุ่น ทว่าเมื่อต้องยืนนาน ๆ โดยสวมอาภรณ์บอบบางเช่นนี้ ก็เริ่มรู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาไม่น้อยกระทั่งได้เวลา มู่หรงเคออวี่จึงลุกขึ้น เขาเดินเข้ามาใกล้สาวงามมากยิ่งขึ้น และเพ่งมองสตรีทีละคนด้วยสายตาร้อนแรง กระทั่งเขาเดินมาหยุดลงเบื้องหน้าเซียวหนาน นางกัดปากเล็กน้อยก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างหยาดเยิ้มโอกาสของนางมีเพียงครั้งเดียว นางต้องเข้าจวนอ๋องให้ได้ หาไม่แล้วนางจะกลายเป็นนกกระจอกไร้ประโยชน์ และถูกเบื้องบนสังหารทอดทิ้งโดยไม่ลังเล บัดนี้ร่างกายของนางมีพิษหนอนไชไหลเวียนอยู่ นางต้องได้รับยาทุกหนึ่งเดือนเพื่อไม่ให้พิษนี้เล่นงานจนตายมู่หรงเคออวี่หยุดอยู่ตรงหน้านางด้วยความสนใจ ในที่แห่งนี้สาวงามทุกคนล้วนมีความงามใกล้เคียงกัน เรียกได้ว่าเป็นการรวมตัวของสุดยอดสาวงาม ทว่าสาวงามที่มีดวงตาร้อนแรงยั่วเย้ากลับมีอยู่เพียงสองสามคนเท่านั้น... รวมทั้งนางผู้นี้ด้วยและในเวลานั้น ลี่หมัวมัวก็เอ่ยขึ้น

สายตาอันลุ่มลึกของมู่หรงเคออวี่เพ่งมองไปที่ร่างบางเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายหนุ่มผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความหมุ่นมัวในกามารมณ์อย่างยิ่ง ยามที่เขาเอ่ยคำชมออกมา มือหนาของเขากลับขยับลงไปลูบไล้ส่วนกลางลำตัวที่ดันผ้าขึ้นมาเป็นลำแข็งขึงเบา ๆ บรรยากาศภายในห้องเริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นสุราแรงกล้าที่คละคลุ้งออกมาจากตัวเขา ทว่ากลับผสมผสานเข้ากับกลิ่นกำยานหอมเย็นสดชื่นแปลกประหลาดที่จุดไว้ในโถลอยน้ำ ส่งผลให้เซียวหนานรู้สึกวิเวกเคลิบเคลิ้มราวกับล่องลอยอยู่ในมิติแห่งความฝันสัมผัสทางกลิ่นนี้ไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย มันคือกลิ่นปรุงพิเศษที่มีฤทธิ์กระตุ้นกำหนัด ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบและทำให้ผู้ที่สูดดมลืมเลือนตัวตนและความยับยั้งชั่งใจไปจนสิ้นบัดนี้ มู่หรงเคออวี่โน้มใบหน้าคมเข้มลงมาใกล้เรือนร่างเปลือยเปล่าของนาง ปลายจมูกโด่งแทบจะสัมผัสแนบชิดกับเนินเพศสีสวยหวาน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด คว้าเอากลิ่นหอมบริสุทธิ์และหอมหวานเฉพาะตัวของหญิงงามลอยเข้าสู่โสตสัมผัสลมหายใจอุ่นร้อนผ่าวถูกเป่ารดลงบนเนินเนื้ออวบอูมของนางอย่างมีชั้นเชิง จากนั้นเขาก็ใช้นิ้วมือเรียวยาวค่

ค่ำคืนต่อมา ลมพรึ่บพรั่บพัดผ่านบานหน้าต่างเรือนนอนอันวิจิตรตระการตา กลิ่นกำยานอบอวลผสมผสานไปกับกลิ่นไอความร้อนรุ่มของสองเรือนร่างที่กำลังคลอเคลียเคียงคู่กันในสภาพเปล่าเปลือยไร้สิ่งปกปิด เสียงหวานใสปานน้ำผึ้งของจือจือดังกระเส่าขึ้นทลายความเงียบสงัด“ขอเพียงท่านอ๋องพึงพระทัย ข้าน้อยยอมมอบทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรือนร่างหรือหัวใจดวงนี้เพื่อท่านอ๋องแต่เพียงผู้เดียวเพคะ...”หลังจากเสร็จสิ้นพิธีคัดเลือก มู่หรงเคออวี่ได้ตกลงรับสตรีสองนางเข้ามาเป็นอนุตามความคาดหมาย และในคืนแรกนี้ เขากลับเลือกให้จือจือเข้ามาถวายการปรนนิบัติเป็นคนแรก หลังจากที่ฝ่าบาทและขุนนางส่งมอบสตรีมาให้ อ๋องหนุ่มเจ้าสำราญก็ร่ำสุราจนเมามายไปพร้อมกับนาง บัดนี้จือจือจึงกำลังแสดงมารยาหญิงเรือนร่างเปลือยเปล่าคอยปรนนิบัติเขาอยู่บนเตียงกว้างเรียวลิ้นเล็กอ่อนนุ่มของจือจือไล้เลียยอดอกสีสวยของอ๋องหนุ่มอย่างเอร็ดอร่อยละเมียดละไม ในขณะที่ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งของมู่หรงเคออวี่ขยับลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนขาวโพลนของนาง ส่วนมืออีกข้างที่เหลือยังคงจับไหสุราเมรัยยกขึ้นกรอกเข้าปากอย่างมีความสุขราวกับคนลุ่มหลงในอบายมุขโลกีย์จือจือตวัดลิ้นเ

มู่หรงเคออวี่ยังไม่ทันได้รู้สึกหายสนุก เขาก็ใช้ฝ่าเท้าหนาเหยียบลงบนเรือนร่างบางเปลือยเปล่าของจือจือเอาไว้ใต้เท้าได้สำเร็จ ทว่าในยามนั้น เขากลับรู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นมากะทันหัน ยามเมื่อก้มลงมองที่แขนของตนเอง ก็พบว่ามีเข็มเงินเล่มเล็กปักจมอยู่ในเนื้อหนังของเขาเล่มหนึ่งอ๋องหนุ่มถอนหายใจยาวออกมาอย่างระอา เอ่ยขึ้นว่า“เจ้าใจร้อนเกินไปหน่อยนะจือจือ... ไม่อยากตกเป็นของข้าจนถึงขั้นต้องลงมือตั้งแต่คืนแรกเชียวหรือ ควรจะปล่อยให้ข้ามีความสุขได้กระแทกเรือนร่างเจ้าสักหลาย ๆ ทีก่อนลงมือ มิแน่ว่าเจ้าอาจจะหาโอกาสสังหารข้าได้สำเร็จก็ได้”“หึ! มู่หรงเคออวี่! ถึงแม้คืนนี้ข้าจะสังหารเจ้าไม่ได้ แต่เจ้าอย่าหวังเลยว่าจะได้มีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข! อีกไม่นาน จะต้องมีมือสังหารคนใหม่ถูกส่งมาจัดการเจ้าแน่!”มู่หรงเคออวี่หัวเราะลั่นอย่างไม่เกรงกลัว“ข้าจะตั้งตารอ... ชีวิตของข้าที่มีสีสันฉูดฉาดก็เพราะได้เล่นสนุกกับพวกมือสังหารเช่นเจ้านั่นแหละ เพียงแต่ว่า พวกเจ้าทุกคนล้วนแล้วแต่ช่างอ่อนหัดเหลือเกิน!”อ๋องหนุ่มหัวเราะขบขัน จากนั้นก็ตะโกนสั่งเสียงดังลั่นห้อง“ด้านนอก เข้ามาได้!”สิ้นเสียงคำสั่ง ทหารและองครักษ์ก็พุ่งต

ชายหนุ่มใช้นิ้วมือเรียวยาวแยกกลีบเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำของนางออกจากกัน โดยยังไม่ทันได้เล้าโลมสิ่งใดมากนัก เขาก็ดันร่างบางของนางให้นอนพาดลงบนเก้าอี้ยาว แล้วจับแยกขาคู่งามให้อ้ากว้างออกจากกัน จากนั้นจึงสอดแทรกนิ้วมือเข้าไปในช่องทางอุ่นร้อน รูดกระแทกนิ้วเข้าออกอย่างรุนแรง พร้อมกับบีบบี้เม็ดเสียวสีหวานอย่างหนักหน่วง จนกระทั่งเซียวหนานบังเกิดอารมณ์ร่วมและหลั่งน้ำหวานไหลเยิ้มออกมาซึมโชก“อื้อ... ท่านอ๋องเพคะ... นี่ยังมีผู้อื่นยืนอยู่นะเพคะ...” หญิงสาวส่งเสียงหวานครางแผ่ว แสร้งทำเป็นประท้วงด้วยความขวยเขิน“เช่นนั้นหรือ... ดีเสียอีกมิใช่หรือ ช่างเป็นบรรยากาศที่เร้าอารมณ์ยิ่งนัก ยามเมื่อได้ทำเรื่องรักต่อหน้าผู้อื่น” มู่หรงเคออวี่หัวเราะในลำคออย่างไม่แยแสเซียวหนานแกล้งเด้งสะโพกงอนงามเข้าหานิ้วมือของเขาตามสัญชาตญาณการยั่วเย้าที่ได้รับการฝึกฝนมา นางรู้อยู่เต็มอกว่ากลุ่มองครักษ์ย่อมต้องก้มหน้าและไม่กล้าทอดสายตามองภาพอันน่าอับอายนี้ และมีเพียงจือจือที่ถูกพิษนั่งนิ่งค้างเท่านั้นที่ทำได้เพียงเบิกตากว้าง จ้องมองภาพคนทั้งสองกำลังนัวเนียสมสู่กันอย่างไม่อาจหลบสายตาไปไหนได้บัดนี้ แม้แต่ตัวจือจือเองก็เริ่มมีคว