All Chapters of ข้าอยู่บน ท่านอ๋องอยู่ล่างNC25+: Chapter 31 - Chapter 40

เขาทั้งเอ่ยสั่งทั้งดูดดึงเม็ดสวาท ใช้นิ้วแทรกเข้าร่องหวานกระแทกรัวเร็ว จนกระทั่งนางหวีดร้องในลำคอ ปลดปล่อยน้ำหวานออกมา พร้อมกับธารน้ำรักอุ่นร้อนที่พุ่งฉีดจากท่อนเนื้อยักษ์เข้าสู่ลำคอของนางเมื่อปลดปล่อยจนหมดสิ้น มู่หรงเคออวี่ก็ขยับมานั่งคุกเข่ากลางเรือนร่างของนาง ยกเรียวขาทั้งสองข้างขึ้นพาดบ่า กดท่อนเนื้อสวาทเข้าสู่ร่องอุ่นร้อนให้ล้ำลึกยิ่งขึ้น แม้จะเพิ่งปลดปล่อย ทว่าเขากลับแข็งขึงคึกคักขึ้นมาอีกครั้งอย่างง่ายดาย“อา... ช่องทางของเจ้าทั้งร้อนทั้งแน่น... เสียวไปทั้งลำแล้ว”สองมือหนากุมสะโพกของนางไว้ ยกเรือนร่างเล็กให้ลอยขึ้น แล้วกระแทกบั้นเอวสวนเข้ามาเต็มรักด้วยความดุดันหนักหน่วง“ซี้ด... ท่านอ๋องเจ้าคะ... อ๊า เสียว... ซี้ด... ซี้ด”นางครางครวญระงมไม่หยุด ยิ่งถูกเขาบดสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้ง เพียงครู่เดียวเรือนร่างบางก็เกร็งกระตุกเสร็จสมติดต่อกันเป็นครั้งที่สอง เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงกรีดร้องผสานดังไปทั่วจวน ทั้งคู่โอบกอดเสพสังวาสกันจนล่วงเลยครึ่งคืน เขาจึงอุ้มร่างของนางกลับมาส่งที่เรือนพักด้วยตนเอง“พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางไกล เจ้าจงถนอมตัวเอาไว้เถิด”เขามอบจุมพิตเนิ่นนานแสนหวานให้แก่นา

เซียวหนานหัวใจเต้นระรัวตื่นตระหนก... นี่หมายความว่ามู่หรงเคออวี่ล่วงรู้มาตลอดว่าอนุสิบคือนกกระจอกสืบข่าวใช่หรือไม่!เซียวหนานไม่เคยรู้จักอนุสิบมาก่อน และไม่เคยพบหน้าค่าตากันมาก่อน จึงคาดว่าอีกฝ่ายคงเป็นศิษย์พี่ร่วมองค์กรที่ได้รับมอบหมายให้ลักลอบเข้ามาปฏิบัติภารกิจก่อนหน้านางหญิงสาวหอบหายใจรวยระรื่น พยายามตั้งสติเพื่อทดสอบดูว่าเขาล่วงรู้ความจริงมากน้อยเพียงใด“อนุสิบเป็นนกกระจอก เจ้ารู้จักพวกนกกระจอกหรือไม่”หญิงสาวแม้จะตื่นตระหนก แต่ก็พยายามควบคุมอารมณ์“นกกระจอกคืออะไรเจ้าคะ หนานเอ๋อร์ไม่เคยได้ยินมาก่อน”“พวกนกกระจอกก็คือพวกที่ยอมขายเรือนร่างเพื่อองค์กร พวกนางเป็นสายลับระดับต่ำ ที่แฝงเข้าไปอยู่ในจวนบุรุษต่าง ๆ เพื่อสืบข่าว ข้าเกลียดพวกนางยิ่งนัก”หญิงสาว พยายามระงับอาการสั่นสะท้านในน้ำเสียงอย่างสุดความสามารถ“ท่านอ๋อง... ไม่คิดบ้างหรือเจ้าคะว่าพวกนางอาจถูกบังคับ”“คนเราล้วนมีทางเลือก จะถูกบังคับได้อย่างไรกัน ไม่ว่ากระทำสิ่งใดลงไป ก็ล้วนเกิดจากความยินยอมของตนเองทั้งสิ้น หากยังพอมีศักดิ์ศรีก็สมควรฆ่าตัวตายไปเสียทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน”“แล้วหากพวกนางถูกบังคับด้วยยาพิษเล่าเจ้าคะ... หากจำ

“หนานเอ๋อร์รบกวนท่านอ๋องแล้ว แต่ไม่ใช่ความตั้งใจของหนานเอ๋อร์”“เจ้ายั่วข้าชัด ๆ ยังบอกว่าไม่ได้ตั้งใจหรือ ตอนนี้ข้ายังไหว ข้ารู้ตัวว่าข้ากินดุเพียงใด มีเพียงเจ้าที่รับข้าไหวแต่อย่างไรก็ไม่อยากฝืนใจเจ้าเช่นกัน”นางเอ่ยเสียงหวานกลบเกลื่อนความรู้สึกเจ็บปวดใจของตนเอง“ไหนท่านอ๋องบอกว่าจะพักอย่างไรเล่า นอนอีกหน่อยนะเจ้าคะ”“แต่เจ้าทำให้ข้าแข็งแล้ว หากไม่ได้ปลดปล่อยก็ไม่อาจพักได้ เช่นนี้จะทำอย่างไรดีเล่าหากว่าพวกเราไม่ร่วมมือกัน”ระหว่างที่พูดมือเรียวก็ลูบไปที่แผ่นหลังบางของนางช้า ๆ ริมฝีปากคลอเคลียลงมาชิดริมฝีปากของนางแผ่วเบานางเอ่ยเสียงหวาน“เช่นนั้นหนานเอ๋อร์จะอยู่ด้านบน ท่านอ๋องอยู่ด้านล่าง ให้หนานเอ๋อร์ปรนนิบัติทำให้ท่านอ๋องมีความสุข”“อา...เจ้าช่างเป็นภรรยาที่รู้ใจข้าที่สุด”คำว่าภรรยาทำให้นางบังเกิดความรู้สึกซาบซึ้ง นางมั่นใจว่ามู่หรงเคออวี่ไม่เคยใช้คำนี้เรียกขานสตรีใดเช่นนี้มาก่อนมู่หรงเคออวี่ไม่รอช้า เขานอนหงายลงทันใด ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่นี้ร่างกายของเขายังคงเปลือยเปล่า อากาศในป่าลึกกลางฤดูสารทนั้นเย็นยะเยือกทว่าร่างของมู่หรงเคออวี่กลับร้อนผ่าวราวกับเตาผิง“หนานเอ๋อร์จะทำให้ท่านอ๋อง

หนีมาได้หนึ่งวันหนึ่งคืนอย่างยากลำบากโดยที่คนของพระชายารัชทายาทยังคงตามนางมาโชคดีที่เซียวหนานมีฝีเท้ารวดเร็ว และอาศัยความคล่องแคล่วในการหลบหนีทว่านางก็ถูกธนูของคนพวกนั้นเฉียดผ่านที่แขนและขาจนเซียวหนานได้รับบาดเจ็บไม่น้อย โชคดีที่หญิงสาวพกยาสมานแผลติดตัวมาด้วย หลังจากโรยยาลงบนแผลเสร็จสรรพ นางก็ใช้ผ้าพันแผลพันปิดไว้แน่นหนา พร้อมกับมุ่งหน้าเดินต่อไปโดยไม่ท้อถอยยามนี้พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว หญิงสาวเฝ้าคิดว่าหากมู่หรงเคออวี่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบนาง เขาจะทำเช่นไร... และหากรู้ว่านางสังหารคนเขาจะเข้าใจผิดคิดว่านางคือคนร้ายหรือไม่และหากเขารู้ว่านางคือนกกระจอกสืบข่าว เขาจะตามล่าสังหารนางหรือไม่ ในใจส่วนหนึ่งกลับปรารถนาให้เขาตามล่า เพราะอย่างน้อยนั่นแปลว่าในหัวใจของเขายังคงมีนางอยู่บ้าง นางหวาดกลัวเหลือเกินว่า ไม่ว่านางจะอยู่หรือจากไป ล้วนไม่ระคายความรู้สึกของเขาแม้แต่น้อยหากนางไร้ความสำคัญถึงเพียงนั้น นางคงเจ็บปวดรวดร้าวใจยิ่งนักทว่ายามเมื่อก้าวเดินลึกเข้าไปในความมืด จู่ ๆ เสียงหนึ่งก็พลันดังแว่วมาจากทางด้านหลัง... นั่นเป็นเสียงของหมาป่าใช่หรือไม่!พริบตานั้น นางตระหนกตกใจราวกับตนเองเป็นเ

“เหตุใดฝ่าบาทต้องทำถึงเพียงนั้น ท่านคือบุตรชายของพระองค์มิใช่หรือเจ้าคะ”“เพื่ออำนาจ พ่อฆ่าลูกได้ เขาต้องการขอให้ข้ายกเหมืองทองให้เขาดูแล แต่ข้าปฏิเสธ และเขาก็ไม่อาจใช้อำนาจยึดครองได้เพราะในเหมืองทองของข้ามีกลไกที่มีเพียงข้าที่ล่วงรู้ หากส่งคนเข้าไปก็มีเพียงตายสถานเดียว เขาจึงต้องใช้วิธีนี้ ทำให้ข้าไม่อาจขยับตัวได้ จากนั้นก็จะหาทางใช้ยากับข้าเพื่อให้ข้าเปิดปาก แต่เพราะหลายปีมานี้นอกจากข้าจะไม่เป็นอันใดแล้ว ยังใช้ชีวิตเสเพลให้เขาเห็น ฝ่าบาทจึงเกลียดชังข้ายิ่งนัก ทว่าพระองค์ก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้”หญิงสาวตื่นตะลึง คาดไม่ถึงว่าพิษในกายของเขา บิดาผู้ให้กำเนิดจะเป็นคนที่มอบให้เขาด้วยตนเองเดิมทีนางคิดว่าตนเองมีชีวิตที่ยากแค้น ไร้บิดามารดาและไม่มีความทรงจำใดเกี่ยวกับพวกเขาทั้งสิ้น ทว่าหากมีบิดาแล้วต้องทนทรมานด้วยการล่วงรู้ว่าบิดาทำร้ายตนเอง นางจะมีชีวิตอยู่ด้วยความเจ็บปวดเพียงใดกันและครานี้นางก็หลั่งน้ำตาเพื่อเขา“ร้องไห้หรือ ทำไมกัน สงสารข้าหรือ เพราะเช่นนี้ข้าจึงชอบเจ้า เพราะมีเพียงเจ้าที่เลือกความตายมากกว่าทำร้ายข้า หนานเอ๋อร์ เจ้าคือคนแรกที่ไม่เอาแต่ฉีกทึ้งข้า เดิมทีข้าเคยคิดว่าคนที่ข้