All Chapters of เพลิงกัลป์ | DARE TO LOVE : Chapter 21 - Chapter 30

“พี่เมจัง พี่เมจังของเรียว” เมื่อมาถึงห้องอาหาร เรียววิ่งเข้ามาโอบกอดตังเมด้วยความดีใจ เด็กชายรอพี่สาวของตนมาตั้งแต่เช้าตรู่ กว่าจะได้เจอก็เป็นเวลาบ่ายเข้าไปแล้ว“โอ๊ย!” ตังเมออกอาการเซเล็กน้อยด้วยความเจ็บร้าวที่กึ่งกลางกายสาว ดีที่ว่าท่อนแขนแข็งแรงโอบเอวคอดของเธอเอาไว้จึงไม่ล้มลงไป“พี่เมจังเจ็บเหรอครับ เจ็บตรงไหนครับ เรียวจะได้เป่าเพี้ยงให้” ใบหน้าสวยแดงระเรื่อเพราะคำพูดเป็นห่วงเป็นใยของเด็กชายตรงหน้า หากเป็นในเวลาปกติเธอคงไม่รู้สึกเก้อเขิน อีกทั้งส่วนที่สร้างความเจ็บปวดก็ไม่สามารถบอกได้“พี่เป่าเพี้ยงเมจังได้คนเดียว”“เอาพี่เมจังไปนอนด้วย ไม่ยอมให้เรียวนอนด้วย โกรธอยู่ ไม่ต้องพูดเลย” เรียวกอดอกหน้าเง้า เคืองโกรธไฟอย่างเป็นจริงเป็นจัง“แมนๆ เขาไม่งอนกันหรอก” ไฟว่า“ไม่งอนก็ได้ ฟ้องพี่เมจังก่อน พี่เมจัง พี่ดิน พี่น้ำ พี่ลม พี่เธียร พี่ธีร์ ใจร้าย ใจร้ายที่สุด ใจร้ายทุกคนเลย” เรียวชี้นิ้วไปยังพี่ๆ ดิน น้ำ ลม เธียร ธีร์ ถึงกับปาดเหงื่อเมื่อต้องรับมือกับร่างสองของไฟที่แสบซ่าไม่ต่างกัน“ใจร้ายยังไงคะ”“เมื่อคืนเรียวจะไปนอนกับพี่เมจัง แต่พี่ดิน พี่น้ำ พี่ลม พี่เธียร พี่ธีร์ ไม่ยอมให้ไป บอ

“พี่ภูคิดอะไรอยู่” เอรินยกผลไม้มาให้คนเป็นสามีที่นั่งอยู่ในสวนหย่อมหน้าบ้าน ภูมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างคนคิดไม่ตกจนเห็นได้ชัด ยี่หวากับภีมก็ตามมานั่งร่วมวงสนทนาด้วย“พี่ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดแบบนี้มาก่อน พี่ไม่น่าสืบประวัติฮันนี่เลย สู้ไม่รู้ยังจะจัดการอะไรๆ ง่ายกว่า” ภูพูดในสิ่งที่ทำให้เขาต้องคิดหนักออกมา“ก็จริงนะคะ เอรินเป็นห่วงความรู้สึกตังเม ถ้ารู้เรื่องราวทั้งหมดจะเป็นยังไงนะ” เอรินมีสีหน้าลำบากใจ แต่ที่เธอเป็นพะวงมากที่สุดก็คือความรู้สึกของตังเม เธอรักและเอ็นดูตังเมเหมือนหลานคนหนึ่ง ไม่อยากเห็นหลานเสียใจหรือทุกข์ใจทั้งสิ้น“ไฟเองก็ยังไม่กล้าบอกตังเมค่ะ”“แต่รู้ใช่ไหมว่าตอนนี้ฮันนี่อยู่ที่นี่”“รู้ค่ะคุณแม่ ตังเมรักไฟ จึงยอมให้โอกาสไฟได้แก้ตัวและจัดการปัญหาที่เกิดขึ้น”“ไฟนะไฟ รู้ใจตัวเองว่ารักตังเมมาตลอด แต่ก็ยังไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น”“ไฟก็แค่อยากรู้อยากลองไปตามประสาผู้ชายละครับ อันที่จริงคืนนั้นทุกคนก็ล้วนมีความสัมพันธ์กับผู้หญิง แต่ปัญหาดันมาเกิดกับไฟแค่คนเดียว ถ้าฮันนี่จบตามข้อตกลงในคืนนั้น เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้ แล้วไฟเองก็ยังไม่รู้วิธีการที่จะจัดการปัญหาให้เด็ดขาด

“ในที่สุดก็ตื่นขึ้นมา” น้ำตาแห่งความปลื้มปีติรินไหลออกมาจากดวงตาคู่งาม และดีใจยิ่งกว่าที่คนตรงหน้าจดจำเธอได้“ตัวเองร้องไห้ทำไม อย่าร้อง เค้าไม่อยากให้ตัวเองร้องไห้ ยิ้มให้เค้า” น้ำเสียงแหบแห้ง พร้อมทั้งพยายามยกมือขึ้นหมายจะสัมผัสแก้มเนียน แต่ก็ไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะยกขึ้นมาได้ ตังเมจึงจับมือนั้นขึ้นมาแนบแก้มตนเอง“เค้าจะยิ้มให้ตัวเอง” ตังเมยิ้มให้ไฟทั้งน้ำตา“ตัวเองออกเวรแล้วเหรอ เค้ากำลังเอาของกินไปให้ตัวเอง แล้วทำไมเค้ามาอยู่ที่นี่…” ความทรงจำสุดท้ายของไฟคือตังเมเข้าเวร เธอกำลังตรวจคนไข้ ส่วนเขากำลังซื้ออาหารไปให้เธอ แต่มาสะดุดตากับแหวนวงหนึ่ง พยายายหว่านล้อมให้ลุงเจ้าของร้านขายแหวานให้เขา แล้วทำไมเขาถึงมาตื่นในห้องสีขาว เสียงอุปกรณ์ทางการแพทย์ดังไปทั่วบริเวณ อีกทั้งยังไม่สามารถขยับแขนกับขาได้อีก“ตัวเองจำไม่ได้เหรอว่าตัวเองโดนรถชน”“รถชน? โอ๊ะ…โอ๊ย” ไฟมีสีหน้างุนงง พยายามนึกถึงเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดกับตน แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก จนทำให้อาการปวดศีรษะรุนแรงขึ้นมาอีก“ไม่เป็นไรนะ ตัวเองไม่ต้องคิดอะไรแล้ว มองหน้าเค้า มองแค่เค้าก็พอ” สองมือบางประคองใบหน้าซีดเซียวแต่ยังคงความหล่อเหลาไม่

“คิดอะไรอยู่” ไฟเหม่อมองเครื่องบินที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า วันนี้เป็นวันที่เขาได้ออกจากโรงพยาบาล และเป็นวันที่ดิน น้ำ ลม เธียร และธีร์ เดินทางกลับไปเรียนที่อเมริกา ส่วนเขายังคงต้องนั่งอยู่บนรถเข็น ไม่สามารถกลับไปเรียนพร้อมทุกคนได้ ตังเมเดินเข้ามาจับบ่ากว้าง โน้มใบหน้าลงไปใกล้ รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ“เค้าเป็นตัวภาระของทุกคน”“ทำไมพูดแบบนี้ ไม่มีใครคิดว่าตัวเองเป็นภาระเลยนะ ยิ่งเค้ายิ่งไม่เคยคิด” ตังเมหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ จับมือใหญ่ขึ้นมากุมไว้“ตัวเองทำงานก็เหนื่อยแล้ว วันๆ ตรวจคนไข้ตั้งมากมาย แล้วยังจะต้องมาดูแลเค้าอีก”“ไม่พูดหรือคิดแบบนี้ได้ไหม ทุกคนรักตัวเองนะ แล้วทุกคนก็พร้อมและเต็มใจดูแลตัวเอง จับมือสู้ไปด้วยกันนะ”“ทำไมเค้าถึงเลวแบบนี้นะ ทั้งที่ตัวเองอดทนรอเค้า ดีแสนดีขนาดนี้เค้ายังทรยศ นอกกายตัวเอง”“จำได้แล้วเหรอคะ”“จู่ๆ ก็จำได้ แต่มันเหมือนมีอีกเรื่องที่เค้ายังไม่ได้บอกตัวเองเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก”“คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด เดี๋ยวปวดหัว สักวันความทรงจำทั้งหมดก็จะกลับมาค่ะ”“เค้าอยากกลับไปซื้อแหวนวงนั้นให้ตัวเอง ไม่รู้ว่าลุงเจ้าของร้านจะยอมขาย

หลังจากพิธีหมั้นผ่านพ้นไป ก็เป็นงานเลี้ยงสังสรรค์ พูดคุยสัพเพเหระ ไต่ถามสารทุกข์สุขดิบกันภายในครอบครัว ทุกสิ่งอย่างดำเนินไปด้วยความอบอุ่น ปลื้มปิติไปกับความรักของไฟกับตังเม ปริ่มเปรมไปกับสุขภาพของบรรดาคุณทวด แม้ร่างกายจะโรยราไปตามวัย แต่ก็ยังคงแข็งแรง มีความสุขที่ได้เห็นลูกหลานเหลนเติบโตจากรุ่นสู่รุ่น และงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา“ถึงจะแค่หมั้นกัน ยังไม่ได้แต่งงาน แต่ตังเมคือหลานสะใภ้ ลูกสะใภ้ของบ้านหลังนี้ เป็นครอบครัวเดียวกัน เป็นคนของตระกูล ทุกคนพร้อมปกป้องตังเม ตังเมจำไว้นะลูก” ไฟกับตังเมนั่งอยู่บนพื้นพรมต่อหน้าภูกับเอริน และภีมกับยี่หวา ส่วนดิษย์กับรสสุคนธ์ พยาบาลส่วนตัวพาไปพักผ่อน“ค่ะคุณปู่ ชีวิตหนูมาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะทุกคน คุณปู่กับคุณย่ายื่นมือมาประคองหนูกับพ่อให้มีชีวิตที่ดีขึ้น มีที่อยู่ ที่กิน ไม่ต้องระหกระเหินเร่ร่อน คุณพ่อกับคุณแม่ก็ให้โอกาสหนูได้เรียนที่ดีๆ จนได้เป็นหมออย่างทุกวันนี้ ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่รักและเมตตาหนู” ตังเมก้มลงไปกราบแทบเท้า ภูกับเอริน ทั้งสองวางมือบนศีรษะมนอย่างรักและเอ็นดู ก่อนจะกราบแทบเท้าภีมกับยี่หวา ทั้งคู่ก็วางมือไว้บนศีรษะของเธอด้วยรักและเอ็นดู